RECENSIE: Twist Of Lemon, St James Theatre Studio ✭✭✭✭

Twist of Lemmon is een solovoorstelling van Chris Lemmon, de enige zoon van Hollywood-icoon Jack Lemmon. In deze ongedwongen terugblik krijgen we een inkijkje in hoe het is om op te groeien in de nabijheid van een wereldwijd geliefde beroemdheid, en welke invloed dat heeft op een gewone vader-zoonrelatie. Chris Lemmon is gevat, hartelijk en vooral géén Jack Lemmon, wat hem de nodige afstand en helderheid geeft om de tekortkomingen en eigenaardigheden van zijn vader volledig te kunnen doorgronden. Het is een hartverwarmende avond; Chris bluft en stottert, en geniet er zichtbaar van om zijn vader te imiteren via diens beroemde tekstregels, al gaf ik er persoonlijk de voorkeur aan wanneer hij gewoon als zichzelf sprak.

Vanaf het eerste moment ademt de avond de sfeer uit van het glamoureuze gouden tijdperk van Hollywood. Omringd door stralende foto's van filmsterren betreden we de intieme studio van het St James's Theatre. Terwijl we plaatsnemen aan tafeltjes met flikkerende kaarsjes en wachten op onze ster, klinken er aanzwellende strijkers over een krakende geluidsinstallatie. De sfeer doet denken aan een regenachtige zondag, lekker weggekropen voor de televisie om naar een obscure zwart-witfilm te kijken; comfortabel, vertrouwd en toch spannend.

Terwijl de filmspoelen draaien en we genieten van een montage van Jack Lemmons grootste momenten, wacht Chris in de zaal. Hij lacht mee en bevestigt daarmee dat hij in veel opzichten meer een van ons is dan zijn legendarische 'Pa'. Lemmon Jr. bruist van onuitputtelijke energie; zijn verhalen en komische timing zijn spot-on. Hij vertolkt de rol van Jack prachtig op het moment dat deze de vreugde van het optreden en het aan het lachen maken van mensen ontdekt. Toch zijn zijn observaties vanuit het oog van de storm even scherpzinnig. Openhartig vraagt hij ons: "Hoe treed je in de voetsporen van een reus?", duidelijk nog steeds onzeker en zelf op zoek naar het antwoord. De last van zijn vaders Oscar-winnende nalatenschap drukt zwaar op de jongen die, zoals zo vaak gebeurt, ontdekt dat hij zelf ook artistieke ambities heeft. Gelukkig koos Chris aanvankelijk een ander pad en onderscheidde hij zich als muzikant voordat hij uiteindelijk toch naar het acteren werd getrokken. De verhalen en anekdotes worden afgewisseld met jazz-standards in zijn eigen arrangementen en composities, die hij met verve en flair ten gehore brengt.

Jacks koosnaam voor zijn zoon was "hotshot", een knipoog naar het golftalent van de jongen, en in een ander universum zou deze multitalentvolle man de begunstigde zijn geweest van het geluk van de grillige filmindustrie. Toch lijkt hun band, ondanks de natuurlijke rivaliteit tussen vader en zoon, een relatie van diepe genegenheid en liefde. In een paar van de meer eerlijke en rauwe momenten confronteert Chris het alcoholisme van zijn vader met waardigheid en mildheid. Alles wat hij als kind of puber gevoeld mag hebben, is nu weloverwogen en genereus; nergens veroordeelt hij de man die hij uiteindelijk is gaan waarderen en liefhebben als een feilbaar mens.

Men zegt dat we onze idolen van hun sokkel moeten stoten om volwassen te worden. We moeten uit de schaduw van onze ouders stappen en ons losmaken van hun gezag; maar dat is duidelijk lastiger, zoals Chris terecht opmerkt, wanneer je volledig wordt gedefinieerd door je relatie tot een ander. Wanneer je simpelweg een object bent: "dat is de jongen van Jack Lemmon." Hoe verbazingwekkend de waslijst aan A-sterren die Chris opnoemt ook is, het 'name-dropping' voelt soms wat geforceerd en kan ervoor zorgen dat wij, gewone stervelingen, ons een beetje een buitenstaander voelen bij de megasterren over wie hij zo nonchalant spreekt. A Twist of Lemmon is sentimenteel maar oprecht op de manier waarop alleen Amerikanen dat kunnen, en is desondanks een prachtig ontroerende avond in het theater.

Twist Of Lemmon is nog tot en met 18 juni 2016 te zien in het St James Theatre Studio.