RECENSIE: Working, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

V.l.n.r. Huon Mackley, Izuka Hoyle & Nicola Espallardo in Working. Foto: Robert Workman Working Southwark Playhouse 7 juni 2017 4 Sterren BOEK NU Conceptmusicals liggen tegenwoordig niet bepaald voor het oprapen, maar er was een tijd dat ze werden gezien als de weg vooruit en het meest interessante subgenre van het muziektheater.  Nu krijgen we de kans om – in een voortreffelijke, kenmerkend goed voorbereide en prachtig gepresenteerde productie – een tot nu toe vergeten voorbeeld van dit type te zien, dat momenteel de grote zaal van dit Parnassus van de musical siert.  Dit is zelfs de Europese première van een tot voor kort 'verloren gewaand werk'.  En ik kan met veel plezier melden dat het in uitstekende staat verkeert. Wat is dan het 'concept'?  Een lijvig boek vol reportages van de Amerikaanse schrijver (en nationaal fenomeen) Studs Terkel, dat ook de titel van dit werk draagt, werd in de jaren '70 gebruikt als bronmateriaal voor een toneelbewerking door niemand minder dan Stephen Schwartz (die we pas een jaar geleden nog in de foyer van ditzelfde theater zagen rondlopen) – in samenwerking met Nina Faso.  Met aanvullende bijdragen van Gordon Greenberg.  Het is een aaneenschakeling van monologen, geheel in de stijl van Mayhew, waarin gewone werkende mensen vertellen over hun dag, hun taken, hun levens en hun dromen.  Ze zingen en dansen zich een weg door een hele reeks nummers van Craig Carnelia, Micki Grant, Mary Rodgers, Susan Birkenhead, Schwartz zelf en de legendarische James Taylor.  Oh, en het is een paar jaar geleden grondig herzien, waarbij er modernere nummers van Lin-Manuel Miranda zijn toegevoegd.  De nummers zitten technisch goed in elkaar, hoewel de ene effectiever is dan de andere. Krysten Cummings in Working. Foto: Robert Workman De cast die dit alles neerzet bestaat voor de helft uit gevestigde namen en in deze productie in elk geval uit evenzoveel 'Absolute Beginners': allemaal kersverse afgestudeerden van de beste toneelscholen van het land, die met dit professionele debuut een enorme indruk maken!  Onder de ervaren rotten bevindt zich de adembenemend goede Krysten Cummings – ik geloof de enige Amerikaanse in de cast – en zij weet als geen ander door te dringen tot de kern van wat ze zegt. Niet alleen verbaal, maar ook fysiek in elke beweging van haar hoofd, elke handbeweging, de hoek van haar heupen of de stand van haar tenen: het is een zo complete en meeslepende musicalprestatie als je ze maar zelden ziet.  Haar vertolking van 'Just A Housewife' grenst aan pure poëzie: ze geeft het personage de kracht en emotionele diepgang van een figuur uit een Lied van Schubert, waardoor Carnelia's eenvoudige melodie hartverscheurend diepgaand wordt. V.l.n.r. Izuka Hoyle, Peter Polycarpou, Luke Latchman, Huon Mackley en Patrick Coulter in Working. Foto: Robert Workman Misschien hebben niet alle personages materiaal dat zo sterk geschreven is, maar ze leveren prachtige prestaties.  Peter Polycarpou is geweldig bij stem en reageert sensitief op elke impuls van zijn personages met weinig woorden maar een enorm groot hart.  Naar hem kijken en luisteren is alsof je een 'Ordinary Joe' toegevoegd ziet worden aan de rotswand van Mount Rushmore.  Siubhan Harrison heeft vergelijkbaar succes met haar personages, net als de prachtig warm klinkende Liam Tamne.  Oh, en had ik al gezegd dat dit een van de WEINIGE echt representatieve voorbeelden is van diverse casting in de stad?  En dan niet alleen in het musicaltheater, maar in welke kunstvorm dan ook.  Hier zien we de wereld zoals die werkelijk is! Liam Tamne (midden) in Working. Foto: Robert Workman Dank hiervoor gaat uit naar het grote team van producenten (Jack Maple, Ramin Sabi, Christopher Ketner & D.E.M. Productions) en de geniale regisseur Luke Sheppard, die samen met zijn inventieve choreograaf Fabian Aloise (geassisteerd door Hollie Taylor) en regie-assistent Leigh Toney de vele elementen van deze show, dit panopticum van het moderne stadsleven, soepel naar het podium brengt.  Jean Chan heeft een tamelijk realistisch decor ontworpen, groezelig en rauw (echt Southwark Playhouse), en Gabriella Slade triomfeert met kostuums die datzelfde monumentale gevoel van decennia aan gebruik en slijtage uitstralen: mensen dragen overhemden die eruitzien als de gebouwen, enzovoort.  Dit heeft een krachtig effect.  Het geheel is zonder pretentie uitgelicht door Nic Farman, en het geluidsontwerp van Tom Marshall is helder en goed in balans. Dean Chisnall in Working. Foto: Robert Workman Of je nu een voorkeur hebt voor ervaring of jeugd, of je nu gaat voor de gevestigde namen (waaronder ook Gillian Bevan, elegant en wijs; Dean Chisnall – met een honingzoete stem en een goed gevoel voor komedie); of voor de nieuwe talenten (Patrick Coulter, Nicola Espallardo, Izuka Hoyle, Luke Latchman, Huon Mackley of Kerri Norville), ze klaren de klus stuk voor stuk. De voorstelling duurt ongeveer 90 minuten zonder pauze, en de band (muzikale supervisie door Alex Parker en muzikale leiding door Isaac McCullough) klinkt fantastisch.  Je kunt je afvragen of het 'concept' gedurende de anderhalf uur echt zo’n heldere en betrouwbare leidraad is als je zou wensen; het kan je te binnen schieten dat dit eigenlijk meer een thema-revue over 'werk' is dan iets anders; misschien hoop je zelfs op iets meer inhoud tussen de geweldige muzikale nummers door (en het IS de gewoonte van het Britse publiek om precies dat te eisen!).  Hoe het ook zij: de nummers zijn om van te houden.  Je zult er veel met plezier onthouden.  En welk werk is er nu beter dan datgene waar je later met een glimlach op terugkijkt? Tot 8 juli

BOEK TICKETS VOOR WORKING