ELEŞTİRİ: Working, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Soldan sağa Huon Mackley, Izuka Hoyle ve Nicola Espallardo, Working'de. Fotoğraf: Robert Workman Working Southwark Playhouse 7 Haziran 2017 4 Yıldız ŞİMDİ REZERVE ET Konsept müzikaller bugünlerde pek sık rastlanan bir tür değil, oysa müzikal tiyatronun en ilginç alt türü olarak geleceğin yolu olarak görüldükleri bir dönem vardı.  Şimdilerde ise – son derece titizlikle hazırlanmış ve güzelce sunulmuş bir yapımla – bu türe ait şimdiye dek unutulmuş, bu müzikal mabedinin geniş salonunu şereflendiren bir örneği görme şansımız var.  Aslında bu, bugüne dek 'kayıp bir eser' sayılan oyunun Avrupa prömiyeri.  Ve bildirmekten mutluluk duyarım ki, eser oldukça formunda. Peki 'konsept' ne?  Amerikalı yazar (ve ulusal bir fenomen olan) Studs Terkel'in aynı adı taşıyan devasa röportaj eseri, 70'lerde Stephen Schwartz gibi dev bir isim (kendisini daha geçen yıl bu tiyatronun fuayesinde görmüştük) ve Nina Faso'nun işbirliğiyle sahne uyarlaması için kaynak olarak kullanıldı.  Gordon Greenberg'in de ek katkıları mevcut.  Tıpkı Mayhew'in tarzında, emektar işçi sınıfından insanların günleri, görevleri, yaşamları ve hayalleri hakkında dertleştiği bir monologlar serisi bu.  Ve bu karakterler; Craig Carnelia, Micki Grant, Mary Rodgers, Susan Birkenhead, Schwartz'ın bizzat kendisi ve efsanevi James Taylor'ın besteleri eşliğinde şarkı söyleyip dans ediyor.  Ha, unutmadan; oyun birkaç yıl önce Lin-Manuel Miranda'nın daha güncel besteleriyle ciddi bir revizyondan geçmiş.  Bazıları diğerlerinden daha etkileyici olsa da, şarkıların tamamı çok iyi yazılmış. Krysten Cummings, Working'de. Fotoğraf: Robert Workman Bu hikayeyi sahneye taşıyan kadro, altı deneyimli isimden ve en azından bu yapım özelinde, aynı sayıda 'Mutlak Başlangıç' yapan oyuncudan oluşuyor: Hepsi ülkenin önde gelen tiyatro okullarından yeni mezun olmuş ve profesyonel kariyerlerine bu oyunla muazzam bir giriş yapıyorlar!  Eski topraklar arasında nefes kesici Krysten Cummings var – sanırım kadrodaki tek Amerikalı o – ve dile getirdiği gerçeğin 'ruhununa' herkesten daha fazla sirayet ediyor; sadece sözle de değil, başının her hareketinde, elinin her kıpırdatışında, kalçalarının açısında veya parmak uçlarının duruşunda bunu hissettiriyor: Müzikal tiyatroda görebileceğiniz en eksiksiz ve büyüleyici performanslardan biri.  'Just A Housewife' yorumu, türün saf şiire en çok yaklaştığı anlardan biri: Karaktere bir Schubert Lieder'indeki figürün tüm gücünü ve duygusal derinliğini vererek, Carnelia'nın sade melodisini sarsıcı derece derin kılıyor. Soldan sağa Izuka Hoyle, Peter Polycarpou, Luke Latchman, Huon Mackley ve Patrick Coulter, Working'de. Fotoğraf: Robert Workman Belki diğer karakterlerin tamamı bu kadar güçlü materyallere sahip değil ama hepsi harika performanslar sergiliyor.  Peter Polycarpou muazzam bir sese sahip; az kelime ama devasa bir kalp ve ruhla karakterinin her bir kalp atışına hassas bir şekilde can veriyor.  Onu izlemek ve dinlemek, 'Sıradan bir vatandaşın' Rushmore Dağı'ndaki dev heykellerin arasına eklendiğini görmek gibi.  Siubhan Harrison karakterlerinde benzer bir başarı yakalarken, güzel ve sıcak sesiyle Liam Tamne de ona eşlik ediyor.  Sahi, bu oyunun şehirdeki GERÇEK anlamda çeşitliliği yansıtan ender cast örneklerinden biri olduğunu söylemiş miydim?  Sadece müzikal sahnelerini kastetmiyorum, her türlü sahne sanatından bahsediyorum.  Burada gerçekten var olan dünyayı görüyoruz! Liam Tamne (ortada), Working'de. Fotoğraf: Robert Workman Bunun için yapımcı ekibine (Jack Maple, Ramin Sabi, Christopher Ketner ve D.E.M. Productions) ve bu modern şehir hayatı panoptikonunu akıcı bir şekilde sahneye taşıyan dahi yönetmen Luke Sheppard'a, becerikli koreograf Fabian Aloise (Hollie Taylor asistanlığında) ve yardımcı yönetmen Leigh Toney'e teşekkürlerimizi sunmalıyız.  Jean Chan, kirli ve sert (tam Southwark Playhouse tarzı) gerçekçi bir dekor yaratmış; Gabriella Slade ise onlarca yıllık kullanımın ve yıpranmışlığın anıtsal hissini veren kostümlerle harikalar yaratmış: İnsanlar binalara benzeyen gömlekler giyiyor, tam bir bütünlük içinde.  Etkileyici bir sonuç çıkmış ortaya.  Nic Farman tarafından gösterişten uzak bir şekilde aydınlatılan oyunun ses tasarımı, Tom Marshall sayesinde berrak ve dengeli. Dean Chisnall, Working'de. Fotoğraf: Robert Workman Tercihiniz ister tecrübeden, ister gençlikten yana olsun; ister eski tüfeklerin (zarif ve bilge Gillian Bevan; ballı sesi ve komedi yeteneğiyle Dean Chisnall) peşinden gidin, ister yeni yeteneklerin (Patrick Coulter, Nicola Espallardo, Izuka Hoyle, Luke Latchman, Huon Mackley veya Kerri Norville), hepsinin işinin hakkını verdiğini göreceksiniz. Oyun molasız yaklaşık 90 dakika sürüyor ve orkestra (müzik süpervizörü Alex Parker ve müzik direktörü Isaac McCullough) kulağa müthiş geliyor.  'Konseptin' bu bir buçuk saatlik sürede arzu ettiğiniz kadar net ve güvenilir bir rehber olup olmadığı tartışmaya açık olabilir; hatta bunun aslında 'iş' temalı bir 'revü' olduğu aklınızdan geçebilir; müthiş müzikal numaralar arasındaki sıkışık anlarda biraz daha derinlik arzulayabilirsiniz (ki İngiliz seyircisinin huyu tam olarak budur!).  Her ne olursa olsun; şarkılara bayılacaksınız.  Birçoğunu hafızanıza kazıyacak ve sevgiyle hatırlayacaksınız.  Ve gelecek güzel günlerde gülümseyerek hatırlayacağınız bir işten daha iyisi ne olabilir ki? 8 Temmuz'a kadar devam ediyor.

WORKING İÇİN BİLET ALIN