WYBÓR KRYTYKÓW: Najlepsze spektakle – listopad 2015

Na jaki spektakl warto wybrać się w Londynie w pierwszej kolejności?

Przygotowaliśmy to zestawienie, aby oszczędzić Państwu trudu poszukiwań! To nasz subiektywny ranking – a przecież każdy ma własne zdanie – oparty na opiniach naszych recenzentów. Będziemy go regularnie aktualizować, aby na Państwa radarze pojawiały się nowe produkcje, uwzględniając również zmiany w oryginalnej obsadzie.

Lista nie obejmuje spektakli wystawianych dłużej niż trzy lata – to zestawienie nowych lub stosunkowo świeżych produkcji granych obecnie w Londynie.

Zatem – zapraszamy do teatrów!

Zapisz się do naszego newslettera, aby otrzymywać informacje o tym i innych wyjątkowych spektaklach.

1. The Hairy Ape (Włochata małpa)

Sztuka O’Neilla nie straciła nic ze swojej siły ani aktualności. Dzisiaj wydaje się tak samo szokująca i nowatorska, jak zapewne w 1922 roku. Rewelacyjna i sugestywna inscenizacja Jonesa to nie tylko widowisko piękne wizualnie, przystępne i fascynujące – to także przypomnienie, że kwestie opresji, nierówności i niesprawiedliwości, które niepokoiły O’Neilla, są wciąż żywe. Choć w XXI wieku świat może nie kręci się już tak bardzo wokół magnatów przemysłowych, nadal mamy do czynienia z wyraźną, wpływową i bogatą elitą oraz robotnikami, których życie jest pasmem trudów, podczas gdy bogaci stają się jeszcze bogatsi.

CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ | REZERWUJ BILETY

Alexander Huetson, Adam Lilley, Christopher Hines. Zdjęcie: PicsByGaz.com 2. Encounter

Nawiązania do słynnych filmów mogą bardzo łatwo osunąć się w parodię lub niezamierzony komizm, jednak dzięki kunsztowi literackiemu i precyzyjnemu, pełnokrwistemu aktorstwu, ta produkcja jest triumfem na każdym polu i zasługuje na długie życie na afiszu.

CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ | REZERWUJ BILETY

Mark Rylance jako Filip V Hiszpański. Zdjęcie: Marc Brenner 3. Farinelli And The King (Farinelli i król)

To kameralna, wręcz piękna sztuka, idealnie dopasowana do intymnego majestatu przestrzeni teatru, oszałamiająca swoją doskonałą formą. Utalentowany Sam Crane bierze na siebie ciężar aktorski roli Farinellego, lecz gdy przychodzi czas na śpiew, na scenie dołącza do niego lub zastępuje go Iestyn Davies (w kostiumie identycznym jak u Crane'a). Davies dysponuje silnym, głębokim i zwinnym kontratenorem – słuchanie go to czysta przyjemność.

CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ | REZERWUJ BILETY

4. Piaf Biorąc pod uwagę pewne wady samej sztuki, nie miałaby ona szans na sukces bez potężnej kreacji gwiazdy wieczoru – i tutaj Laasko trafiła na prawdziwy skarb. Leigh jest wybitna w każdym calu. Jej głos jest mocny i urzekający, pełen gardłowej zmysłowości i żarliwych, chropowatych ozdobników. Bez trudu można uwierzyć, że potrafiłaby śpiewać tak głośno, by zagłuszyć zgiełk paryskiej ulicy. CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ | REZERWUJ BILETY

5. Jane Eyre

To niezwykle wciągający wieczór w teatrze. Czas ucieka błyskawicznie, a obsada imponuje sposobem, w jaki odnajduje nowe znaczenia w materiale, który – jak nam się wydaje – znamy na pamięć. To prawdziwe przedstawienie zespołowe, w którym jest miejsce zarówno na indywidualny popis, jak i na wspólną harmonię, wybrzmiewającą mocniej niż suma ich osobnych wkładów. Spektakl zrobił na mnie ogromne wrażenie, wielokrotnie rozśmieszył, choć w drugiej połowie rzadko wzruszał tak, jak powinien.

CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ | REZERWUJ BILETY

Sion Daniel Young jako Christopher w „The Curious Incident Of The Dog In the Night-Time”. Zdjęcie: Brinkhoff-Mogenburg 6. The Curious Incident of the Dog in the Night (Ciekawy przypadek psa nocną porą) Adaptacja bestsellerowej powieści Marka Haddona dokonana przez Simona Stephensa zdobyła siedem nagród Oliviera w 2013 roku (w tym dla najlepszej nowej sztuki, za reżyserię, oświetlenie i dźwięk) oraz nagrodę Tony dla najlepszej sztuki w 2015 roku. REZERWUJ BILETY

7. RoosevElvis

Mimo początkowego wizualnego chaosu, jest to niezwykle wciągający kawałek teatru. To pozycja obowiązkowa tego sezonu jesiennego.

CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ | REZERWUJ BILETY

8. 5 Guys Chillin'

Spektakl ten rzuca światło na ten zakątek społeczeństwa, który jest niezrozumiany i niesprawiedliwie lżony, a jednocześnie bada zasady, konwenanse, nawyki i język konkretnej formy ekspresji seksualnej. Kiedy uświadomisz sobie – tak jak ja w drugiej części sztuki – że doświadczenia omawiane przez bohaterów są podobnego rodzaju, o jakich dyskutuje się w piłkarskiej szatni, w pubie pełnym bankierów w piątkowy wieczór czy na wieczorze panieńskim w Maladze (oczywiście nie chodzi o szczegóły, ale o całe spektrum doznań, pragnień i namiętności), docenisz prawdziwą wartość takich dzieł.

CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ | REZERWUJ BILETY

Oresteja w teatrze Almeida. Zdjęcie: Alastair Muir 9. Oresteja

To „Oresteja”, a nie „Orestieia” – nie trylogia sztuk (Agamemnon, Ofiarnice, Eumenidy), która przyniosła Ajschylosowi nagrodę w 458 r. p.n.e. i jest uznawana za „pierwowzór dramatu rodzinnego”, ale swobodna, nieco narcystyczna, filmowa i luźna „adaptacja” Roberta Icke'a. Spektakl grany w teatrze Almeida otwiera sezon grecki Ruperta Goolda. Znajdziemy tu kilka wspaniałych obrazów, parę mocnych dialogów i genialnych błysków inspiracji, ale jako całość produkcja nie zawsze broni się dramaturgicznie. Jak na spektakl trwający trzy godziny i czterdzieści minut, zbyt wiele czasu spędza się tu na zwykłym wyczekiwaniu.

REZERWUJ BILETY | CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ

10. Plaques and Tangles

Postać młodej Megan, którą poznajemy rano po przygodnej nocy, zostaje powołana do życia w niezwykle złożonej i pełnej wigoru kreacji Rosalind Eleazar. Aktorka sprawia, że każda sekunda bije szczerością, świetnie nakreślając wyzwania, z którymi Megan przyjdzie się zmierzyć, które zignoruje lub które ją przerosną. Jej sceny z Robertem Lonsdale’em (Młody Jez) są zdecydowanie najbardziej angażującymi momentami całego spektaklu.

CZYTAJ NASZĄ RECENZJĘ | REZERWUJ BILETY

A Państwo co sądzą o naszych propozycjach?