Najlepsze z najlepszych 2023 roku – Paul T Davies

Paul T Davies podsumowuje swoje ulubione propozycje teatralne z 2023 roku

Rok 2023 był czasem, w którym teatr w końcu przypieczętował swój powrót po pandemii. Z pewnością na West Endzie nie brakowało sztuk i musicali, które wydawały się wyjątkowe, a najwyższej klasy aktorzy zapewnili nam mnóstwo teatralnych „wydarzeń”. (Towarzyszyły im oczywiście zawrotne ceny biletów, co stało się tematem ożywionych dyskusji po obu stronach sceny). Jako recenzent niezwykle cenię sobie miniony rok, bo udało mi się zobaczyć kilka niesamowitych spektakli! Oto moje Top Ten.

Obsada Operation Mincemeat. Zdjęcie: Matt Crockett OPERATION MINCEMEAT

To już legenda. Spektakl narodził się na scenach offowych, a ostatecznie wylądował na West Endzie i jest po prostu olśniewający! Niezwykle utalentowana, pięcioosobowa obsada z lekkością i wprawą wciela się w wiele ról, opowiadając tę unikalną historię wojennego szpiegostwa. Najpierw płakałem ze śmiechu, by po chwili wzruszyć się piękną finezją i wrażliwością tekstu. Już na to wróciłem i Wy też będziecie chcieli zobaczyć to więcej niż raz!

RECENZJA: Operation Mincemeat, Fortune Theatre ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

Rachel Wooding (Rose) i Robert Lonsdale (Harry). Zdjęcie: Johan Persson STANDING AT THE SKY’S EDGE Rzadko zdarza się, by dwa musicale otwierały moją listę, ale to był fantastyczny rok dla National Theatre – mojego TEATRU ROKU. Przywieziony z Sheffield musical to triumf historii brytyjskiej klasy robotniczej, opowiedziany przez pryzmat muzyki Richarda Hawleya. Jedno mieszkanie w bloku Park Hill w Sheffield, trzy ramy czasowe (1960, 1989 i 2015) oraz wielka opowieść o nadziei, rozpaczy i przetrwaniu widziana oczami jego lokatorów. To epickie dzieło i nie mogę się doczekać jego powrotu na West End! RECENZJA: Standing At The Sky's Edge, National Theatre ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

Callum Scott Howells i Rosie Sheehy. Zdjęcie: Marc Brenner ROMEO AND JULIE

Kolejna koprodukcja National Theatre, tym razem z Cardiff’s Sherman Theatre. Gary Owen przerabia Szekspirowską historię o podziałach na opowieść o samotnym ojcu, który poznaje dziewczynę planującą wyrwać się z ich okolicy. Dzięki genialnym kreacjom aktorskim ta uniwersalna historia wykracza poza ramy dzielnicy Splott, jednocześnie pozostając mocno zakorzenioną w realiach Cardiff. Kolejny wielki sukces narracji o klasie robotniczej.

RECENZJA: Romeo and Julie, National Theatre ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

Obsada Czarownic z Salem. Zdjęcie: Brinkhooff Moegenburg CZAROWNICE Z SALEM (THE CRUCIBLE)

Nie przepraszam za kolejną produkcję National Theatre – to mój powrót roku. Majestatyczna inscenizacja Lynsey Turner wybrzmiała niezwykle aktualnie, a szepty o czarach odbijały współczesny hejt w mediach społecznościowych, i to bez zmieniania ani jednego słowa w tekście. No i ten deszcz!

RECENZJA: The Crucible, Gielgud Theatre Londyn ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

Zdjęcie: Tommy Ga-Ken Wan THE GRAND OLD OPERA HOUSE HOTEL

Festiwal Edinburgh Fringe był jak zwykle przytłaczającym, cudownym i męczącym doświadczeniem, ale warto było tam pojechać dla takich perełek! Opera na deskach Traverse Theatre to rzadkość, ale sprawiła, że moje serce urosło z radości!

RECENZJA: The Grand Old Opera House Hotel, Traverse Theatre, Edinburgh Fringe ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

Zdjęcie: Marc Brenner THE FATHER AND THE ASSASSIN

Powrót do National na najlepszą sztukę historyczną, jaką widziałem w tym roku. Opowieść o zabójcy Gandhiego, Nathuramie Godse, nauczyła mnie wielu nowych rzeczy i zachwyciła świetną rolą Hirana Abeysekery. Pokazała również, że reżyserzy w końcu pokonali „klątwę” nowych sztuk na ogromnej scenie Oliviera – spektakl płynął wspaniale.

RECENZJA: The Father and the Assassin, National Theatre ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

REY CAMOY (COLCHESTER FRINGE FESTIVAL)

Chyba nigdy wcześniej nie umieściłem spektaklu tanecznego tak wysoko, ale my w Colchester mamy ogromne szczęście do rozwijającego się festiwalu Fringe, na którym gościły zespoły z Japonii. Ten spektakl o malarzu Reyu Camoyu, nieznanym poza Japonią, był piękny, urzekający i na długo zapada w pamięć.

RECENZJA: Rey Camoy, Colchester Fringe Festival ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

MY DAD WEARS A DRESS (EDINBURGH FESTIVAL FRINGE)

Dokładnie o to powinno chodzić na Fringe’u. Uroczy spektakl Marii Telnikoff o dorastaniu z ojcem, który jest crossdresserem, był czystą przyjemnością. Maria to urodzona komediantka, która całkowicie zawładnęła sceną swoją opowieścią, a jej historia została ze mną długo po zakończeniu festiwalu.

RECENZJA: My Dad Wears A Dress, Underbelly Cowgate, Edinburgh Fringe ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

ARE YOU LOVIN’ IT? (COLCHESTER FRINGE FESTIVAL)

Dziwna, zwariowana i wspaniała – ta kąśliwa satyra na globalizację sieci fast food była prawdziwą radością, doprawioną świetną interakcją z publicznością!

RECENZJA: Are You Lovin' It?, Colchester Fringe Festival ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

Laura Medforth (Mama), Bertie Caplan (Luke), Richard David Caine (Tata) i zespół. Zdjęcie: Marc Brenner WIEDŹMY (THE WITCHES)

Późny debiut w tym zestawieniu, ale bawiłem się wyśmienicie na nowym musicalu National Theatre. Przy kilku drobnych szlifach może to być konkurent dla Matyldy, na którego tak czekaliśmy!

RECENZJA: The Witches, National Theatre ✭✭✭✭✭ (BritishTheatre.com)

Oto spektakle, które miałem szczęście recenzować. Ponadto za wybitne produkcje uważam: Brokeback Mountain w @sohoplace, Tramwaj zwany pożądaniem (Paul Mescal i Patsy Ferron to role roku), Życie (A Little Life) – choć była to próba wytrzymałości, The Motive and the Cue, grane obecnie na West Endzie, oraz Dancing at Lughnasa w National Theatre.

Rok 2024 zapowiada wiele apetycznych premier! Miejmy nadzieję, że spełnią pokładane w nich nadzieje. Życzę wszystkim bezpiecznego, zdrowego i wspaniałego Nowego Roku!