ELEŞTİRİ: Boys From The Blackstuff, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, James Graham tarafından kaleme alınan ve şu an National Theatre'da sahnelenen Boys From the Blackstuff'ı değerlendiriyor.

Barry Sloane, Yosser karakterinde. Fotoğraf: Alastair Muir Boys from the Blackstuff.

National Theatre

29 Mayıs 2024

5 Yıldız

Bilet Alın

Yerel bir tiyatronun Londra'ya gelip kapıları gürültüyle açması her zaman heyecan vericidir ve National Theatre bu konuda harika bir aracı haline gelmeye başladı. Cardiff'ten Sherman Theatre ve Sheffield Theatres yapımı muazzam Standing At the Sky’s Edge'in ardından, şimdi de Alan Bleasdale’in klasik eseri sahnede. İlk olarak Liverpool Royal Court Theatre'da sahnelenen bu yapım, kısa bir süre National Theatre'da kaldıktan sonra West End yolculuğu için Garrick Theatre'a taşınacak. James Graham, Bleasdale ile birlikte çalışarak 1982 yapımı diziyi iki saatlik, sağlam kurgulanmış bir oyuna dönüştürmüş. Bazı karakter gelişimlerinden feragat edilse de, oyunun duygusal etkisi hala çok sert. Eski asfalt (blackstuff) işçisi bir grup adamın işsizlikle imtihanını, geçinebilmek için kaçak çalışmak zorunda kalmalarını ve peşlerindeki Çalışma Bakanlığı müfettişleriyle yaşadıkları kovalamacayı izliyoruz. Thatcher politikalarının sanayiyi bitirdiği o dönemde işsizlik üç milyonun üzerindeydi.

Oyuncular. Fotoğraf: Alastair Muir

Diziyi hatırlayanlar için her şey, Yosser Hughes’un her şeyi yitirirken ayakta kalmaya çalışan o çaresiz haykırışıyla özetlenebilir: “Gizza job” (Bana iş ver). Karakteri efsaneleştiren Bernard Hill’in yakın zamandaki vefatı bu performansa daha da hüzünlü bir anlam katıyor; Barry Sloane, Yosser karakterini mükemmel bir şekilde sahiplenmiş. Şiddete eğilimli, tehditkar, çaresiz ama bir o kadar da sevilesi... Sahnedeki varlığıyla herkesin sinir uçlarına dokunuyor. Bu feryadın, dizinin yayınlanmasından 42 yıl sonra hala bu kadar güncel olması sarsıcı. Nathan McMullen tarafından harika canlandırılan Chrissie, bu endüstriyel yıkımda bizim rehberimiz oluyor; Amy Jane Cook’un dekor ve kostümleri bu atmosferi ustalıkla yansıtmış. Philip Whitchurch ise mahallenin bilge ismi George rolünde, limanların ihtişamlı günlerini yad ederken yürekleri burkan bir performans sergiliyor. Erkek ağırlıklı kadroda Lauren O’Neil, Chrissie’nin açlık ve acı çeken eşi Angie rolünde hem çaresizliği hem de sevgiyi dengeli bir şekilde yansıtıyor. Mizah karanlık ama vurucu; günah çıkarma sahnesindeki o meşhur “Dan” şakasının hala tıkır tıkır işlemesine çok sevindim!

Barry Sloane ve Dominic Carter. Fotoğraf: Alastair Muir

Oyun, BBC4'teki tekrarlarıyla birlikte Bleasdale’in klasiğini yeni nesillerle tanıştıracak. İlk perdede belki biraz fazla açıklama var ve Graham oyunun sonuna karar vermeden önce birkaç farklı kapanış deniyor; ancak Kate Wasserberg’in keskin yönetimi temponun düşmesine izin vermiyor. Koro halindeki şarkılar Liverpoollu yönetmen Terence Davies’in filmlerini, özellikle de Distant Voices Still Lives'i anımsatıyor ve Liverpool'u başlı başına bir karakter haline getiriyor. Seçim kampanyası döneminde sahnelenen bu eserde, işçi sınıfının sesine kulak vermek gerekiyor.

8 Haziran 2024'e kadar sahneleniyor.