ELEŞTİRİ: Dear England, National Theatre Londra ✭✭✭

Paul T Davies, James Graham'ın National Theatre'da sahne alan Dear England oyununu inceliyor.

Joseph Fiennes (Gareth Southgate) ve Dear England ekibi. Fotoğraf: Marc Brenner Dear England.

National Theatre

20 Haziran 2023

3 Yıldız

Bilet Al

Baştan itiraf edeyim; Gallerliyim ve futbolla hiç ilgim yok. Peki, Gareth Southgate ve onun İngiltere milli takımını sessiz sedasız yeniden yapılandırması üzerine bir oyun beni eğlendirip içine çekebilir mi? Kesinlikle evet, çünkü oyun müthiş bir şekilde sahnelenmiş; "güzel oyun"un pek çok estetik anını barındırıyor ve Rupert Goold’un heyecan verici yönetimi devasa Olivier salonunu enerjiyle dolduruyor. Es Devlin’in tasarımı ise bir başka başarı örneği; büyük stadyumları andıran, oyunlara ve skorlara yabancı olanlar için bolca bilgi yansıtan neon oval bir yapı ve soyunma odası akıcılığına sahip bir dekor. En iyisi ise fiziksellik; Ellen Kane ve Hannes Langolf’un mükemmel koreografisiyle maçlar testosteron yüklü bir gerçekliğe bürünüyor. Ancak James Graham’ın oyunu sadece futbolla ilgili değil, ülkenin durumuyla da ilgili. İşte burada spor ve politika arasındaki bağlar biraz çözülüyor; oyun genel hatlarıyla derinlikten bir nebze yoksun kalıyor.

Will Close, Ebenezer Gyau ve Kel Matsena. Fotoğraf: Marc Brenner

Her şeyin merkezinde, Gareth Southgate’e inanılmaz bir benzerlikle dönüşen Joseph Fiennes var. Adamın tavırlarını ve inançlarını öyle bir yakalamış ki, salondan en azından kendisine büyük bir saygı duyarak ayrılıyorsunuz. 96 Avrupa Şampiyonası'nda kaçırdığı penaltının hayaletiyle yaşayan Southgate, gölgesinden kurtulmak için mücadele ederken, takım psikoloğu Pippa Grange (Gina McKee’nin güven veren performansıyla) onu bunu yapmaya teşvik ediyor. Ne var ki oyun sadece yüzeyi kazıyor; Southgate'in travmasını hiçbir zaman derinlemesine hissedemiyoruz. Aksine oyun, performans koçluğuna, takımın günlük tutmaya teşvik edilmesine vb. konulara biraz fazla odaklanıyor.

Joseph Fiennes, Gareth Southgate rolünde. Fotoğraf: Marc Brenner. Will Close, Harry Kane rolüyle (sesini Radio 4’teki Dead Ringers'tan bile tanıdığım) adeta sahneyi çalıyor; her açıdan gülünç olan karakterin savunmasızlığını ancak ikinci yarıda görebiliyoruz. Oyun asıl ikinci yarıda ilginçleşmeye başlıyor; ırkçılıkla ve sözde taraftarların korkunç davranışlarıyla yüzleşiyor. Ancak birbirini izleyen başbakanların hiciv edilmesi oyuna bir Spitting Image havası veriyor. Southgate, Brexit referandumu yılında göreve gelmiş olsa da ülkenin kaderinin İngiltere milli takımına bu denli bağlı olduğundan emin değilim. Ayrıca oyundaki her yabancı karakterin bir klişeden ibaret olması da dikkat çekici.

Genç Gareth Southgate rolünde Will Close. Fotoğraf: Marc Brenner. Oyun adeta uzatmalara gidiyor ve yerinde bir kurguyla kısaltılabilirmiş. Graham’ın Labour of Love ve Ink gibi önceki eserlerindeki siyasi keskinlikten yoksun ve "İngiliz" olmanın ne anlama geldiği sorusu tam olarak yanıtlanamıyor. Oyunun en iyi işlediği anlar, Graham’ın yazarken keyif aldığı sahneler; espriler tam yerini buluyor ve penaltı atışlarında gerçek bir gerilim hissediliyor! Keyifli ve güzel sahnelenmiş bir akşam vaat ediyor; eğer tiyatroya daha çeşitli bir izleyici kitlesi çekmeyi başarırsa görevini layığıyla yapmış olacaktır.

11 Ağustos 2023'e kadar National Theatre'da