ELEŞTİRİ: Emilia, Çevrimiçi Yayında ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Shakespeare's Globe ve West End sezonlarının ardından 24 Kasım'a kadar çevrimiçi yayına açılan Emilia'yı değerlendiriyor.

Fotoğraf: Helen Murray Emilia 24 Kasım'a kadar yayında Buradan izleyin

5 Yıldız

Belki de bu yılın az sayıdaki avantajından biri, gelecekteki performansların izleyiciye nasıl sunulacağını kuşkusuz etkileyecek olan tiyatro yayıncılığı oldu. Bazen kısıtlı bütçe, biletlerin hızla tükenmesi veya zaman darlığı nedeniyle bazı yapımları kaçırabiliyorum. Morgan Lloyd Malcolm'un tarihi ve kuralları yeniden yazan o olağanüstü, çağa damgasını vuran oyununu sonunda izlemiş olmanın rahatlığı içindeyim. Globe'dan transfer olan bu kayıt, aslında halka açık gösterim için değil, arşiv amaçlı yapılmıştı... ta ki pandemi kuralları değiştirene kadar. Ve işte karşımızda, ikinci kapanma hüznüne mükemmel bir panzehir. Evet, yer yer ses kalitesi düşük, ancak bu bazen coşkulu seyircinin yarattığı o "enerji potasından" kaynaklanıyor; üstelik Joanna Scotcher'ın tasarımı ekranda harika bir etki bırakıyor. Shakespeare'in sonelerindeki meşhur "esmer kadın" olduğu iddia edilen Emilia Bassano kimdi? Onun hakkında çok az şey bilinmesi, Malcolm'a sadece Emilia'nın değil, tüm ezilen kadınların gürleyen, heyecan verici tarihini yaratması için muazzam bir özgürlük tanımış.

Fotoğraf: Helen Murray

Saray dans öğretmeninin dediği gibi: "Hanımlar, ortalığı kasıp kavurmaya hazır mıyız?" Ve EVET, hazırlar! Hem fışkıran yetenekli oyuncu kadrosu hem de müzisyenlerle, ekipte tek bir zayıf halka bile yok. Emilia'nın gençliğini, orta yaşını ve olgunluğunu canlandıran Saffron Coomber, Adelle Leonce ve Clare Perkins, geçişleri ustalıkla yöneterek oyun ilerledikçe büyüyüp gelişen tek bir karakter yaratıyorlar. Kibirli Lord Thomas ve hırçın Eve rolünde Jackie Clune, muazzam bir William Shakespeare portresi çizen Charity Wakefield (Shakespeare onun eserlerinin ne kadarını çaldı? Othello'da Desdemona'nın en yakın arkadaşı "benim adımı taşıyor!") ve Nehir Kadınları sahnede devleşiyor. Nicole Charles'ın yönetimindeki oyunun ve kadronun en etkileyici yanı klişelerden kaçınması. Komedi yer yer karikatürize görünse de, erkekler erkek gibi, kadınlar ise o dönemin kurallarına uymak zorunda kalan kadınlar gibi davranıyor. Oyun bazı yerlerde kükrese de, en sarsıcı anlardan biri Emilia'nın evladının yasını tuttuğu sahne; karakterlerin ve seyircinin o ağır sessizliği ekrandan adeta dışarı taşıyor.

Fotoğraf: Helen Murray

O yayınlanmış bir şair, bir anne, kadınların öğretmeni ve bir feministti; ancak erkekler tarafından kaydedilen tarih onu sadece bir "fahişe" olarak adlandırdı. Oyun, dördüncü duvarı yıkarak günümüzle paralellikler kuruyor; pek çok kadın yazarın eserlerinin hala "hobi" olarak görülüp küçümsendiği, seslerini duyurmak ve eserlerini sergilemek için mücadele ettikleri gerçeğine dikkat çekiyor. Tarih, sesini duyurma gücü olanlar tarafından yazılır ve yeniden yazılır; bu oyun, daha çeşitli, eşitlikçi ve adil bir tiyatro dünyasına doğru bir dönüm noktası olarak görülecektir. Final konuşması doğrudan kalpten geliyor ve yer yerinden oynuyor! Bu, Emilia'nın hikayesinin sonu olmaktan çok uzak; ülkedeki her bölge tiyatrosu ve amatör topluluk onun sesine kulak vermeli. Bu oyunu canlı bir seyirci kitlesiyle deneyimlemek için sabırsızlanıyorum.