ELEŞTİRİ: Four Minutes Twelve Seconds, Trafalgar Studios 2 ✭✭✭✭

Kate Maravan. Fotoğraf: Ikin Yum. Four Minutes Twelve Seconds

Trafalgar Studio 2

12 Kasım 2015

4 Yıldız

Bilet Al Four Minutes Twelve Seconds, James Fritz'in ilk tam uzunluktaki oyunu ve 2014'te Olivier Ödülü adaylığı alarak şimdiden büyük beğeni topladı. Hampstead Theatre Downstairs'deki başarılı sezonun ardından şimdi Trafalgar Studio 2'de sahneleniyor. Bu salon, oyun için oldukça uygun, samimi bir atmosfere sahip. Seyirci sahneye, oyuncuların gözlerindeki korkuyu görecek kadar yakın ve oyunun sunduğu tüm duygu seline doğrudan dahil oluyor.

Güncel meseleleri konu alan oyun, ebeveynlerin 15 yaşındaki oğulları Jack'in dahil olduğu bir okul zorbalığı olayını tartışmasıyla başlıyor. Başta harika bir komedi zamanlamasıyla, eğlenceli ve hafif bir tonda işlenen konu, hızla altındaki daha ciddi durumlara evriliyor. Oyun, sadece ebeveynlere ve gençlere elektronik iletişimin tehlikeleri konusunda uyarı zilini çalmakla kalmıyor, aynı zamanda genel olarak açık ve dürüst iletişim eksikliğinin neden olabileceği yanlış anlaşılmaları da gözler önüne seriyor.

Olayın ana kahramanı olan oğul Jack'in sahnede hiç görünmemesi oldukça ilgi çekici; buna rağmen oyunun beklenmedik dönüşleri seyirciyi karaktere karşı tamamen soğutuyor. Jack'in fiziksel olarak sahnede olmayışı, eylemlerinin en yakınındakiler üzerindeki etkisine odaklanılmasını sağlıyor.

Anna Ledwich bu yapımı muazzam ve zarif bir dokunuşla yönetmiş. Her karakterin gelişimi ve birbirleriyle olan ilişkileri, kısa sahnelerden oluşan yapı içinde net bir şekilde tanımlanmış. Adeta bir soğanın kabuklarını soymak gibi, merkeze ulaşana kadar her katmanda yeni bir şeyle karşılaşıyorsunuz. Performansın temposu ve enerjisi, tarzı ve konusuyla tam bir uyum içinde.

Jon McGuinness. Fotoğraf: Ikin Yum

Bu görünüşte basit hikaye, her sahnede Sarah Weltman'ın ses tasarımıyla ustaca vurgulanarak daha karmaşık bir hal alıyor. Sahneler, başlangıçta kısa ve basit olan ancak oyunun sonuna doğru hikayenin karmaşıklığını yansıtan uzun ve tehditkar varyasyonlara dönüşen elektronik bir 'vızıltı' ile birbirine bağlanıyor. Hikaye anlatımındaki sadelik, tasarımcı Janet Bird'ün görsel efektlerinde de karşılık buluyor. Eski televizyon test desenlerini andıran desenli zemin kaplaması, tavandaki aydınlatma paneline de yansıtılmış; birkaç sandalye ve bir masadan oluşan bu yalın estetik, oyuna çok iyi hizmet ediyor.

Gecenin öne çıkan ismi, Jack'in annesi Di'yi canlandıran Kate Maravan'dı. Maravan'ın her kelimesi son derece inandırıcı. Neredeyse her an sahnede olan oyuncu, enerjiyi bir an bile düşürmedi. Koca ve baba rolünde Jonathan McGuinness (David) de mükemmeldi; karakteri karısının heyecanlı yapısını dengeliyor ve oyunun gidişatını açık etmeden söylemek gerekirse, David sürprizlerle dolu bir performans sergiliyor.

Ria Zmitrowicz. Fotoğraf: Ikin Yum

Oğul karakteri, oyunun ilk bölümünde anne ve baba tarafından iyice şekillendiriliyor. Sonra en yakın arkadaşı Nick ortaya çıkıyor ve soğanın bir katmanı daha soyuluyor. Anyebe Godwin, Nick karakterini ince detaylarla işleyerek seyircinin seveceği bir profil çiziyor.

Bu gerçeklik bulmacasındaki dördüncü ses ise kız arkadaş Cara'yı oynayan Ria Zmitrowicz'ten geliyor. Olaylar Cara'yı ilk bakışta göründüğünden daha derinden yaralamış ve o, kendisine verilen zararın sonuçlarını 15 yaşından çok daha olgun bir şekilde kavrıyor. Zmitrowicz bu yılın başlarında Manchester'da The Crucible'daki performansıyla etkilemişti; mevcut rolünde de bir o kadar ikna edici.

Oyunun sonunda, bu hikayenin bir benzerinin şu an bir yerlerde; hemen yan dairede, sokakta veya mutlaka çok yakın bir mahallede yaşandığına dair dehşet verici bir farkındalık oluşuyor. Bu durum, herkesi ilgilendiren bir sorun ve şüphesiz ki bunu duyması gereken gençlerin gözleri ve kulakları önüne serilmeli.

Four Minutes Twelve Seconds, 5 Aralık tarihine kadar Trafalgar Studios 2'de. Hemen Rezervasyon Yapın.