ELEŞTİRİ: Seth Rudetsky ve Cheyenne Jackson, Çevrimiçi ✭✭✭✭✭

Julian Eaves, online platformda yayınlanan Seth Konser Serisi'nin son bölümünde konuk olan Seth Rudetsky ve Cheyenne Jackson'ın performansını değerlendiriyor.

Seth Rudetsky Konser Serisi: Cheyenne Jackson

2 Ağustos Pazar ve 3 Ağustos Pazartesi

Online Yayın

5 Yıldız

Heyecan verici tenor Cheyenne Jackson'ın kristal netliğindeki parlak tonları, Seth Rudetsky’nin muhteşem online kabare serisinin bu son halkasında, 'Stand By Me' (Leiber ve Stoller) ile tekni-renkli bir ses cümbüşü içinde patladı. Cheyenne (kısaca 'Shy'), şık Yves Klein mavisi ceketi ve beyaz gömleğiyle harika görünüyordu; soluk mavi gözleri de bu şıklığı tamamlayarak parlıyordu. Batı'nın uç noktalarından, kışın bir metre karın yağdığı ve küçük Cheyenne'in su içmek veya dışarıdaki tuvalete gitmek için o karın içine dalmak zorunda olduğu Kuzey Idaho ve Washington eyaleti sınır bölgelerinden çıkan ne muhteşem bir değer. Her neyse, eğer açılış şarkısından adını alan o filmi izlediyseniz, bu konserde ele alınacak o yoğun duygu dünyasını az çok tahmin edebilirsiniz.

Sırada Leonard Bernstein’ın 'West Side Story'sinden (işler biraz karışık) Stephen Sondheim'ın şarkısı 'Something's Coming' vardı. Bu şarkı, başka bir şeylerin, daha heyecan verici bir yerlerin özlemini çeken bir gencin tutkusunu yansıtıyordu. Cheyenne’in olağanüstü dramatik bir sesi var; vurgulu bir güç ile şeffaf bir piyano (hafif ses) arasında süzülüp dokuyor, bazen sözlerin etrafında rahatça dolanıyor, bazen de hikayeyi öyle bir vurguyla anlatıyor ki, nereye giderse gitsin peşinden gitmek istiyorsunuz. Sonrasındaki 'Besame Mucho' (Enrique Granados'un ezgisine Consuelo Velasquez'in aranjmanı ve Sunny Skylar’ın İngilizce metni), en inatçı dinleyicinin bile arzulayacağı kadar açık bir davetti ve Jackson'ın o bal ve pekmez kıvamındaki alt bariton kışkırtıcılığını mest edici bir şekilde kullandı. Görünen o ki, tüm bu vokal gelişimi sadece diğer iyi şarkıcıları dinleyerek ve ne kadar yüksek veya alçak olursa olsun seslerinin gittiği her yere onları takip ederek mümkün olmuş.

Seth Rudetsky ve Cheyenne Jackson

Ancak bir diğer şansı da yirmili yaşlarının ortalarına kadar beklemek zorunda kalmasıydı; bu da New York’a taşınıp Mark Kudisch'in yedeği (understudy) olma dürtüsünü hissedene kadar sesinin olgunlaşmasına imkan tanıdı (Seattle'a taşındıktan sonra orada bir turne prodüksiyonunda onun yedeği olmuştu). Kudisch, Broadway'de kendi yedeği olmasını sağlayarak ona hayatının sahne arkası kıyağını yaptı. Bu şanslı hamle sayesinde, sadece altı hafta sonra Kudisch opera çalışması için ayrıldığında, Cheyenne rolü iki hafta boyunca başrolde oynadı. 'Gelmekte olan o şey' sonunda gelmişti! Evet, gerçek hayat gerçekten bu kadar çılgın: Eğer birisi müzikallerin olay örgüsünün inandırıcılığını sorgularsa, onlara bu işlerin arkasındaki şu deli saçması gerçekliğe bakmalarını söyleyin.

Haftanın notu olarak, programın yeni ve şık bir düzene geçtiğini belirtelim; şarkılar sırasında Seth için küçük bir pencere açılıyor, ekran bölünmesi ise sadece sohbet anlarında, sakinleştirici mavi-leylak bir arka planla kullanılıyor. Teknoloji ilerliyor: Hala bazı ses aksaklıkları vardı ama başa çıkılamayacak bir şey değildi. Elvis esintili 'All Shook Up'tan (Shy'ın ilk başrolü) seçilen zekice yerleştirilmiş 'A Little Less Conversation', onun rock'n'roll yeteneğini ve yüksek C (Do) notasını nasıl zorladığını gösterdi! Daha önce zaten bir düşük G (Sol) notasını başarıyla vermişti; bu da ona oynaması için iki buçuk oktavlık bir aralık sağlıyor. Bir cast direktörü için rüya gibi bir isim olmalı! 'Xanadu' müzikalinden ELO'nun o gösterişli şarkısı 'Don't Walk Away', lirik tenorunun yükselişi için bir başka harika parça oldu.

Ardından adeta bir 40'lı yıllar jönüne dönüştük ve 'Finian's Rainbow'dan 'Old Devil Moon' (Burton Lane-E.Y. Harburg) ile adeta Chet Baker tarzına büründük. Bunun ardından Cheyenne, merhum babasına adadığı, folk esintili, kendi bestesi olan o güzel ağıdı seslendirdi: 'Nazik olmakta sorun yok, / Kibar olmakta sorun yok.' Sonrasında eşi Jason ile evliliği ve hayal edilebilecek en kusursuz hayat gibi görünen beraberliklerini dinledik: Çocukları var, her gün evde yemek pişiyor, o türden güzel şeyler... Tabii muzır bir dokunuşla: Katy Perry'nin 'Teenage Dream'i (nakaratındaki 'Asla Arkana Bakma' ile) kabarenin o anı için en akıllıca seçimdi. Bu parça, 'The Full Monty'den harika bir David Yazbek şarkısı olan, o şahane country havasındaki 'Like The Breeze Off The River'a bağlandı. Her şey insanın içini ısıtan türdendi.

Ve Jason Robert Brown'ın 'Hope' şarkısına geldik; 2016 yapımı bu eser, belki de Trump döneminin bir marşı gibiydi, her ne kadar bildiğim kadarıyla Amerikan Başkanı bunu mitinglerinde henüz çalmamış olsa da... Yine de geçtiğimiz altı ayın o 'garip zamanlarına' çok iyi uyum sağlıyor. Sonra Broadway'de başarılı olmuş ancak West End'e hiç uğramamış bir müzikale geçtik: Leslie Bricusse ve Anthony Newley'den 'The Roar Of The Greasepaint, The Smell Of The Crowd' ve o muazzam başarılı, leziz 'Feeling Good'. Bu da bizi, daha mütevazı John Denver klasiği olan ve tüm Jackson ailesinin -iki baba, iki çocuk- eşlik ettiği 'Leaving On A Jet Plane'in samimi finaline götürdü. Tam bir aile eğlencesi.

SETH RUDETSKY KONSER SERİSİ WEB SİTESİ Norm Lewis incelememizi okuyun Megan Hilty incelememizi okuyun Audra McDonald incelememizi okuyun