RECENSIE: Seth Rudetsky met Cheyenne Jackson, Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert het optreden van Cheyenne Jackson bij Seth Rudetsky, de nieuwste aflevering in de gestreamde Seth Concert Series.

The Seth Rudetsky Concert Series met Cheyenne Jackson

Zondag 2 augustus en maandag 3 augustus

Online gestreamd

5 sterren

De loepzuivere, heldere klanken van de sensationele tenor Cheyenne Jackson barstten los in een spektakel van technicolor sound met 'Stand By Me' (Leiber en Stoller) aan het begin van deze nieuwste aflevering van Seth Rudetsky's fantastische online cabaretserie.  Cheyenne (soms kortweg 'Shy') zag er fantastisch uit in een stijlvol Yves Klein-blauw jasje en wit overhemd, waarbij zijn lichtblauwe ogen op een zeer flatterende wijze schitterden.  Hij is een prachtig product van het verre westen, de grensstreek van Noord-Idaho en de staat Washington, waar in de winter meters sneeuw valt en de jonge Cheyenne door de kou moest ploeteren als hij naar het buitenhuisje wilde of een beker water nodig had.  Hoe dan ook, als je de film hebt gezien die zijn naam ontleent aan dat openingsnummer, dan begrijp je waarschijnlijk wel de intense sfeer die dit optreden kenmerkt.

'Something's Coming', het nummer van Stephen Sondheim uit Leonard Bernsteins 'West Side Story' (het is ingewikkeld), volgde daarna. Het bracht het verlangen en de gedrevenheid over van een jongen die snakt naar iets anders, iets spannenders, op de een of andere manier, ergens...  Cheyenne heeft een fabelachtige dramatische stem, die soepel schakelt tussen krachtige uithalen en ragfijn pianissimo. Soms zweeft hij nonchalant rond de tekst, dan weer hamert hij het verhaal eruit op een manier die je dwingt om met hem mee te gaan, waarheen de reis ook leidt.  'Besame mucho' (de Engelse tekst van Sunny Skylar op het arrangement van Consuelo Velasquez van de melodie van Enrique Granados) was een uitnodiging die zelfs de meest verstokte luisteraar niet zou kunnen weerstaan, en maakte verrukkelijk gebruik van zijn lagere, honingzoete baritonregister.  Al deze vocale souplesse heeft hij blijkbaar simpelweg ontwikkeld door naar andere — goede — zangers te luisteren en hun stemmen te volgen, hoe hoog of laag ze ook gingen.

Seth Rudetsky en Cheyenne Jackson

Daarnaast had hij het grote geluk dat hij moest wachten tot hij halverwege de twintig was, waardoor zijn stem kon rijpen voordat hij de stap naar New York durfde te zetten om de understudy te worden van Mark Kudisch (nadat hij hem in Seattle al had vervangen in een tourproductie).  Kudisch gaf hem de ultieme kans door hem als zijn understudy op Broadway aan te bevelen. Een geluk bij een ongeluk zorgde ervoor dat hij na slechts zes weken de rol zelf twee weken lang mocht spelen terwijl Kudisch een uitstapje maakte naar de opera.  Dat 'iets' waar hij op wachtte, was eindelijk gearriveerd!  Ja, de realiteit is soms echt zo bizar: als iemand ooit nog twijfelt aan de geloofwaardigheid van musicalplots, laat ze dan maar eens kijken naar de waanzinnige realiteit die erachter schuilgaat.

We moeten ook even vermelden dat de show deze week in een nieuw jasje is gestoken, met een inzetje voor Seth tijdens de liedjes en een split-screen die alleen voor de gesprekken wordt gebruikt, tegen een rustgevende blauw-paarse achtergrond.  De technologie staat niet stil: er waren nog wat audio-foutjes, maar niets waar we niet overheen konden stappen.  Een goedgekozen 'A Little Less Conversation' uit de op Elvis geïnspireerde musical 'All Shook Up' (Shy's eerste hoofdrol) toonde zijn rock-'n-roll-kwaliteiten, inclusief een loepzuivere hoge C!  Eerder had hij al een lage G te pakken; dat geeft hem een bereik van tweeënhalf octaaf om mee te spelen.  Hij moet een droom zijn voor elke casting director!  'Don't Walk Away', een weelderig nummer van ELO uit het heerlijk maffe 'Xanadu', was wederom een perfect voertuig voor zijn hoge, lyrische tenorsound.

Daarna waanden we ons in de jaren veertig met een vertolking van 'Old Devil Moon' uit 'Finian's Rainbow' (Burton Lane-E.Y. Harburg), bijna in de stijl van Chet Baker.  Vervolgens zong Cheyenne een eigen nummer, een prachtige door folk geïnspireerde ode aan zijn overleden vader: 'It's OK to be gentle, / It's OK to be kind.'  Daarna vertelde hij over zijn huwelijk met zijn man Jason en hun gedeelde leven, dat klinkt als het meest perfecte scenario denkbaar: ze hebben kinderen en er wordt elke dag vers gekookt — van die mooie geluksmomenten.  Maar wel met een brutaal randje: Katy Perry's 'Teenage Dream' (met het refrein 'Don't Ever Look Back') was de perfecte keuze voor dit moment in de show, uitmondend in een geweldig nummer uit 'The Full Monty', het schitterende country-achtige 'Like The Breeze Off The River' van David Yazbek.  Het was allemaal hartverwarmend.

En toen door naar 'Hope' van Jason Robert Brown; een werk uit 2016 dat wel een beetje een volkslied voor het Trump-tijdperk is geworden, al vermoed ik dat de Amerikaanse president het niet op zijn bijeenkomsten laat horen.  Het past echter net zo goed bij de 'vreemde tijden' van het afgelopen halfjaar.  Daarna maakten we een uitstapje naar een show die het goed deed op Broadway maar nooit de West End haalde: 'The Roar Of The Greasepaint, The Smell Of The Crowd' van Leslie Bricusse en Anthony Newley, met de fabelachtige klassieker 'Feeling Good'.  Dit leidde naar een grootse finale met het meer ingetogen 'Leaving On A Jet Plane' van John Denver, waarbij de hele familie Jackson — dit gezin met twee vaders en twee kinderen — meezong.  Perfect gezinsentertainment.

BEZOEK DE WEBSITE VAN THE SETH RUDETSKY CONCERT SERIES Lees onze recensie van Norm Lewis Lees onze recensie van Megan Hilty Lees onze recensie van Audra McDonald