ELEŞTİRİ: Oscar Wilde’ın Klasiği 'Ciddiyetin Önemi', Mercury Theatre’da ✭✭✭

Paul T Davies, Oscar Wilde’ın Ciddiyetin Önemi adlı oyununu Mercury Theatre Colchester’da izledi ve yorumladı.

Fotoğraf: Pamela Raith Ciddiyetin Önemi.

Mercury Theatre, Colchester.

7 Mart 2024

3 Yıldız

Mercury Theatre Web Sitesi

Çok az oyun ‘zamansız’ sıfatını gerçekten hak eder, ancak Oscar Wilde’ın nükte dolu töre komedisi için bu kesinlikle doğrudur. Sınıf gözlemlerine dair o kadar çok replik parıldıyor ki, seyircinin kahkahaları arasında bir sonrakini kaçırmanız işten bile değil. Ryan McBryde’ın Mercury’deki görkemli prodüksiyonu akıllıca davranarak tekerleği yeniden icat etmeye çalışmıyor, ancak hikayeyi 1950’li yıllara taşıyor. Genel olarak, karakterler ve olay örgüsü bozulmadan kaldığı için, bu güncelleme Katie Lias’ın harika dekor ve kostüm tasarımı dışında pek bir şey katmıyor. Ayrıca oyuncu kadrosu, her nükteli repliğin üzerine basarak oyunu oldukça yüksek perdeden sergiliyor; oysa bence Wilde’ın püf noktası, bu replikleri gündelik bir sohbetin parçasıymışçasına, gelişigüzel bir şekilde savurmaktır.

Fotoğraf: Pamela Raith

Oyuncu kadrosu bu komedide rol almanın tadını çıkarıyor. Jack rolünde Richard David-Caine ve Algernon rolünde Mateo Oxley, muazzam fiziksel yeteneklerini birleştirerek neşeli bir ikili oluşturmuşlar; sahneleri ve atışmaları gösterinin en can alıcı noktalarından biri.

Fotoğraf: Pamela Raith

Cecily (Claire Lee Shenfield) ve Gwendoline (Harrie Hayes) arasındaki, (öyle sandıkları için) aynı adam yüzünden nazikçe tartıştıkları sahne, güçlükle bastırılan bir ağız dalaşının şahane bir örneği; gerçi nezaket dozunu daha da artırıp, heykel gibi dimdik durarak içlerindeki gücü daha çok gösterebilirlerdi. Martin Miller, Rahip Canon Chausible’ın içsel patlamalarını çok komik bir şekilde bastırırken, Elizabeth Bower harika peruğuyla Miss Prism rolünde adeta rol çalıyor; Susannah Van Den Berg ise uşak rolleri Lane ve Merriman’da çok eğleniyor. Elbette Lady Bracknell, Edith Evans’ın filmdeki performansı sayesinde hafızalara kazınmış, çok baskın bir karakter. Gillian Bevan sesli harflerin hakkını vererek meşhur “el çantası” repliğinde bize eşlik etme isteği uyandırıyor, ancak yine de karakterin olması gerektiği kadar baskın olmadığını hissettim.

Fotoğraf: Pamela Raith

Aslında, oyuncular bu kadar çok espriyi ve can alıcı noktayı önceden belli etmeyi bırakıp Wilde’ın diyaloglarına kendilerini bıraksalardı, prodüksiyon çok daha yukarı tırmanırdı. Yine de keyifli bir akşam sunuyor ve Wilde’ın her şeyi o son repliğe –ki seyirciler de hep bir ağızdan katıldı– bağlama biçimi tam bir şölen.