GROOT INTERVIEW: Dean Pitchford, tekstschrijver van Carrie: The Musical

Carrie: The Musical is inmiddels legendarisch. We spraken met liedtekstdichter Dean Pitchford om het echte verhaal te horen over wat er misging, nu een herziene versie van de show op het punt staat te openen in Southwark Playhouse.

Betty Buckley en Linzi Hateley in Carrie op Broadway

Liedtekstdichter Dean Pitchford “Nog nooit hebben zóveel mensen die een geflopte musical gemist hebben, zó vurig gewenst dat ze ‘m tóch hadden gezien. Veel van degenen die er wél bij waren, konden er niet over ophouden…Carrie was fascinerend, opwindend, afschuwelijk en ongelooflijk” Ken Mandelbaum - Not Since Carrie.

Carrie wordt door sommigen bestempeld als misschien wel de grootste flop uit de musicalgeschiedenis. Dat is een flinke titel om te dragen, en een nog zwaarder etiket om weer van je af te schudden. En toch, zevenentwintig jaar na de rampzalige premières in Stratford en New York, is Carrie terug — met uitverkochte reeksen Off-Broadway, in Los Angeles en nu ook in Londen.

Ken Mandelbaum gaf in zijn boek Not Since Carrie (40 Years of Broadway Musical Flops) al een inkijkje in de backstage-nachtmerries die tot de vroegtijdige sluiting leidden. Maar in gesprek met Dean Pitchford, de liedtekstdichter van de show, kregen we nieuwe inzichten in het ontstaan van Carrie én haar wederopstanding zo’n 27 jaar later. HET BEGIN “Ik schreef in New York met Peter Allen, en daardoor belde Michael Gore me met de vraag of ik aan een film wilde komen werken die Hot Lunch heette (en uiteindelijk Fame werd). Hij en zijn partner Larry (Lawrence D Cohen) zochten een liedtekstdichter voor Carrie. Ik wilde vooral een voet tussen de deur houden in het theater, dus ik zei ja en we begonnen aan dit project. Lawrence had het filmscenario geschreven en de musicalrechten voor 1 dollar geoptieerd. We gingen onderweg langs allerlei producenten, onder wie Barry en Fran Weisler. Uiteindelijk belandden we, op de een of andere manier, bij een producent die Freidrich

Kurz heette, en de show stond gepland om eerst gespeeld te worden door de Royal Shakespeare Company in Stratford, als opvolger van Les Miserables. DE PROBLEMEN BEGINNEN Carrie had als voorstelling last van een heftige vorm van schizofrenie. Dat kwam onder meer door regisseur Terry Hands, die musicals eigenlijk niet kende. Het enige wat hij eerder had gedaan was een musical genaamd Poppy. Ik kan niet voor hem spreken of uitleggen waarom hij het wilde doen, maar ik had toen nog niet door hoe groot het verschil is tussen Amerikaanse en Britse musicals. Britse musicals waren niet op dezelfde manier opgebouwd. Cats of Phantom verschillen nu eenmaal van een ‘book musical’ waarin lied en dans afwisselen met echte dialoogscènes.

In de wereld van Carrie ben je óf thuis bij moeder, óf op school met de andere kinderen — de show werd dus feitelijk doormidden gesneden. Terry liet de schoolscènes over aan choreograaf Debbie Allen en besteedde 98% van zijn tijd aan Barbara Cook en Linzi Hateley in de ‘thuis’-scènes. Zo kreeg je een onheilig huwelijk tussen twee totaal verschillende benaderingen. Had hij met een Britse choreograaf gewerkt, dan was het misschien beter versmolten; had Debbie met een Amerikaanse regisseur gewerkt, dan had het misschien ook kunnen slagen. Maar uiteindelijk werden de naden zichtbaar, omdat ze allebei aan een andere voorstelling werkten.

Het schrijvers-team was in Stratford aangekomen, maar we mochten niet bij de repetities zijn. Tegen die tijd hadden we grote meningsverschillen met de regisseur, en er werd ons verteld dat we hem elke avond vóór de voorstelling in de foyer konden spreken om notities door te geven. Dat werd steeds vaker een gesprek met Terry’s assistent. We keken de show avond na avond en zagen veranderingen gebeuren die we niet begrepen. In Stratford waren we geïsoleerd en stuurloos.

HALLO EN VAARWEL BROADWAY We gingen naar New York, maar zonder Barbara Cook. Niemand van ons wist of de show zonder Barbara nog toekomst had.

En toen: Betty Buckley!

Carrie - Broadway-cast

Ik hield al altijd van Betty sinds ze mijn vrouw speelde in Pippin, maar niemand wist of zij zich zou verbinden aan een show waarover al overal werd geschreven dat het een probleemgeval was. Maar ze sprong er gul in, en we konden weer verder — al bleef die schizofrenie bestaan.

Ik had een appartement in New York, maar woonde destijds vooral in Los Angeles en zat opgesloten in mijn appartement. Ik ging niet naar repetities, omdat ik het gewoon niet kon. Soms ging ik naar de voorstelling en stond ik aan de andere kant van de foyer naar Michael en Larry te kijken — we liepen op dezelfde momenten naar binnen en op dezelfde momenten weer weg. Ik was gevangene van mijn appartement en diep ongelukkig. Ik liet eten bezorgen, bang dat ik vrienden zou tegenkomen die zouden vragen wie ze moesten bellen voor ‘house seats’ voor mijn show. Ik verliet mijn appartement alleen als ik nieuwe broeken moest kopen. Ik at uit troost en was 11 pond aangekomen. Niets wat ik uit Californië had meegenomen, paste me nog.

Freiderich Kurtz — onze producent, die nog nooit op Broadway had geproduceerd — rekende volledig op de recensie van The New York Times. Elke ervaren Broadway-producent gaat Broadway op met een strategie; niemand van ons had door hoe slecht hij voorbereid was op het scenario dat er géén jubelrecensie zou komen. Hij had geen reserves, geen plan B.

Mensen denken dat we overal vernietigende recensies kregen. In werkelijkheid werden we afgebrand door The New York Times, maar kregen we juist een lovende recensie van Clive Barnes in de New York Post. Voor elke nare opmerking waren er ook mensen die gefascineerd en opgetogen raakten door de show. Een doorgewinterde producent had citaten-advertenties samengesteld, de marketing opgestart en de recensies van zich af laten glijden. Stephen Schwartz zegt: als je zes weken afstand kunt nemen van je recensies, dan kun je het redden — en we hoopten dat ons dat zou lukken.

We gingen op donderdag in première; ik vloog op vrijdag terug naar Californië voor het weekend, met het plan om op tijd terug te zijn voor de castopname de week erna. Zaterdagavond ging Fritz Kurtz naar het theater. Hij riep het hele gezelschap bijeen en zei dat we door zouden spelen — de critici konden hem gestolen worden. Er waren omhelzingen en kussen. Hij stapte in zijn auto en reed naar het vliegveld. Onderweg belde hij zijn financieel beheerder met de opdracht al zijn zakelijke rekeningen te sluiten, en hij vloog weg om nooit meer terug te keren naar New York.

Toen de cast op zondag arriveerde, zagen ze dat er een sluitingsbericht was opgehangen.

Maandagochtend ontdekten zijn producerende partners dat er geen geld meer was. Er waren wel borgsommen voor acteurs gestort, maar verder niets. Hij had zijn zakenpartners een mes in de rug gestoken en was ervandoor gegaan. De andere producenten probeerden wanhopig geld bij elkaar te schrapen, maar tegen dinsdag beseften ze dat het onhaalbaar was. De show sloot en daardoor kwam er geen castopname — wat verklaart waarom de illegale opname zo’n gewilde ‘munt’ werd.

Ik was in Californië en stond klaar om terug te gaan, toen ik telefoontjes kreeg van Michael, Larry en van Terry Hands, die hier ook volledig door overvallen was. Hij belde me om te vertellen wat er was gebeurd en daardoor ging ik niet terug naar New York. En daardoor heb ik nooit afscheid genomen; in mijn hoofd was er geen afronding — iedereen verdween gewoon uit beeld.

Linzi Hateley en Betty Buckley in Carrie BETTY EN LINZI

Twee jaar geleden kwam ik naar Londen om Betty Buckley te zien in Dear World, en ze verraste me door me mee te nemen uit eten met Linzi Hately voor een reünie. Ik had Linzi door de jaren heen wel eens gezien, in shows als Chicago en Mary Poppins, maar deze avond zou bijzonder zijn.

Die avond haalden we Carrie terug op een manier waarop ik dat nooit eerder met Linzi alleen had gedaan. Ik schaamde me en voelde me schuldig toen ik hoorde hoe haar ervaring was geweest. Ik zat in LA mijn wonden te likken, maar Linzi was uit de anonimiteit geplukt, als een kogel uit een kanon gelanceerd, naar New York verhuisd en belandde in een ongelooflijke achtbaanrit — om vervolgens keihard tegen een dichte deur aan te lopen.

De show sloot op zondag en op maandag moest zij ineens haar spullen pakken en proberen onder een huurcontract uit te komen dat ze net had getekend. Alle andere Britten werden op dezelfde manier geraakt. Ik wist niet dat de enige die haar bijstond Betty was geweest — ze hadden zo intensief samengewerkt tijdens de repetities. In mijn eigen pijn had ik er nooit bij stilgestaan wat dit voor de cast betekende. Niemand was zo verdoofd als een zeventienjarige Linzi, die haar allereerste theaterervaring had — 3000 mijl van huis. Betty schoot haar te hulp.

CARRIE WORDT EEN LEGENDE Ik denk niet dat de show zo’n mythische status had gekregen zonder die schokkend abrupte sluiting. Als hij nog tien weken had voortgesukkeld, had hij misschien nooit de felle verdedigers gekregen die hij nu wél had. En als er een castopname was geweest, had hij mogelijk niet dat fanatieke fandom opgeleverd dat erna ontstond.

Het boek was een dubbele vloek: als de show niet zo verkeerd was begrepen en niet op de schroothoop van de geschiedenis was beland, was hij misschien nooit zo krachtig teruggekeerd.

Michael, Larry en ik spraken door de jaren heen af en toe over Carrie. Soms voelde ik: oké, ik ben klaar voor een nieuwe poging, maar zij niet — en soms waren zij enthousiast, maar zat ik midden in ander werk.

We kregen talloze verzoeken om de show als concert te doen, maar het punt was: we hielden niet van de show die op Broadway was geopend; we herkenden die versie niet als de voorstelling die wij hadden geschreven. Het idee van een concert waarbij we elke drie minuten zouden zitten krimpen en denken: “nee, niet zó”, zagen we niet zitten.

We beseften hoeveel werk er nodig was en we waren niet bereid onze mouwen op te stropen voor een enorme klus, alleen voor een eenmalig concert. Niet veel later werden we benaderd om de show klaar te maken voor verhuur aan amateur- en gemeenschapstheaters, en dat bracht ons weer aan het praten. Onze vertegenwoordigers hadden jarenlang gezegd dat we niet geïnteresseerd waren — maar toen lekte uit dat we weer in gesprek waren.

EEN LOVENDE RECENSIE VAN THE TIMES

Uit het niets schreef Christopher Isherwood een groot stuk in de vrijdagse Arts and Leisure-sectie van The New York Times.

Er stond een raster van zestien screenshots in, en de insteek was: “je hebt Maria Callas gemist in die geweldige La Traviata” of “je hebt Beverley Sills gemist op de laatste avond van zus-en-zo”. Zijn punt was dat we dankzij de magie van YouTube al die eenmalige, klassieke momenten nu toch kunnen herbeleven. Vervolgens schreef hij een enorm artikel. Vijftien van de beelden in het 4x4-raster waren klassieke producties, en het zestiende vakje was Betty en Linzi die And Eve Was Weak zongen uit Carrie.

Hij schreef dat de partituur op basis hiervan opnieuw moest worden bekeken. Wij hadden geen idee dat dit eraan zat te komen, maar we werden op een vrijdag wakker en zagen dat The Times ons een postume recensie had gegeven — en wel een jubelrecensie!

EEN NIEUWE AANPAK Stafford Arima had als jonge man een zaterdagmatinee van Carrie gezien en zijn agent regelde een afspraak met ons, in een periode waarin Stafford hoge ogen gooide met een Off-Broadway-hit genaamd Altar Boys. Hij ging bij me zitten en we praatten. Al zijn opmerkingen gingen over de tekst. Ik was erg onder de indruk dat hij het niet over de enscenering had, alleen over de tekst. Ik stelde aan mijn mede-makers voor dat zij hem ook zouden ontmoeten, en dat deden ze. Niemand wist waar het heen zou gaan, maar we waren het erover eens dat het misschien tijd was om onze mouwen op te stropen — en Stafford bood ons de kans om met een nieuwe, frisse vierde stem te werken.

Marin Mazzie en Molly Ranson in Carrie bij MCC in 2012 Toen dit nieuws rondging, begonnen de aanvragen binnen te komen. Een van de eerste kwam van Jeffrey Seller en Kevin McCollum, die succes hadden gehad met Rent. De eerste workshop had een cast van 24, met een paar kleine aanpassingen. We vonden dat er een enorme herziening nodig was en kregen hulp door een benadering van Bernie Telsey van MCC Theatre, die vroeg of MCC ernaar mocht kijken — maar: kon het met vier mensen en een brievenbus! We kwamen uit op 14 spelers op het toneel en een orkest van 7. Tegen die tijd had ik succes met Footloose. Al die aanmoediging was nodig om ons echt op weg te helpen.

Larry ging terug naar het script en herschreef het, en bracht het verhaal terug naar het perspectief van Sue, de enige overlevende van die klas. Sue is degene die het verhaal van Carrie vertelt. Vanaf dat moment gingen we vooruit.

Nu gebeurt Carrie overal ter wereld, en dat is fantastisch.

CARRIE ONTWIKKELT DOOR

De show blijft zich ontwikkelen terwijl hij gespeeld wordt. Er zijn aanpassingen gedaan voor de Londense productie. Stephen Sondheim zei dat musicals nooit echt af zijn, maar alleen worden verlaten. Er is altijd nog iets te verbeteren, maar veranderingen in een bestaand script proppen werkt simpelweg niet.

We hebben hier een geweldige samenwerking met Gary Lloyd en zijn team, die ons de kans hebben gegeven om te spelen en de show verder te verfijnen. We hebben nu de ruimte gekregen om te sleutelen, en ik zie dat als een kans — misschien niet om het perfect te maken, maar wel om het nóg beter te maken!

We schrijven al 35 jaar aan deze show, maar af en toe houdt iemand ‘m ons voor en zegt: heb je hier ooit aan gedacht?

We hadden gewoon ontzettend veel geluk dat zoveel factoren samenvielen waardoor Carrie zo krachtig kon terugkeren".

Carrie loopt tot en met 30 mei 2015 in Southwark Playhouse, Londen. Bekijk de Making of the 2012 Off Broadway Carrie Cast Album Featurette Bekijk de YouTube-clip van Betty Buckley en Linzi Hately in Carrie op Broadway