Keuze van de criticus - Julian Eaves

BritishTheatre.com recensent Julian Eaves blikt terug op zijn theaterhoogtepunten van 2018.

De cast van Crazytown

Wederom heeft musicaltheater voor fantastische verrassingen gezorgd. Met veel plezier haal ik een aantal magnifieke hoogtepunten van het afgelopen jaar aan, met een paar tijdige overpeinzingen over waarom de kwaliteit van nieuw werk zo sterk varieert.

In maart was 'Crazytown: The World of Ryan Scott Oliver' in The Other Palace Studio, geregisseerd door Adam Lenson, een weelderige en prachtige ervaring. Joe Bunker tekende voor de muzikale leiding en RSO zelf was aanwezig om te zingen en met de band te spelen.  Ongelooflijk genoeg werd dit slechts één avond opgevoerd, terwijl het ongetwijfeld een van de beste muzikale evenementen is die dit jaar in dit land te zien waren.  Waarom krijgen zoveel inferieure werken grotere en langere producties — terwijl ze dat overduidelijk niet verdienen — terwijl een schrijver van dergelijk genie wegkwijnt in een bijna vergeten hoekje?  Er zit geen logica in deze wereld.  Niettemin bleef de aanvoer van bagger maar komen, en moest ik avond na avond verspillen aan voorstellingen die nooit (en ik bedoel écht... nooit!) het daglicht of het geluid van een volledige productie hadden mogen zien.  Waarom blijven mensen op deze manier goed geld naar kwaad geld gooien?  Het is werkelijk onbegrijpelijk.  Intussen blijft kwaliteit verwaarloosd.  Er klopt hier iets niet.  Ik begin me serieus af te vragen of Theresa May soms iets te maken heeft met de financiering van nieuwe shows. Lees de recensie van Julian over Crazytown.

Jodie Steele, Carrie Hope Fletcher, T'Shan Williams en Sophie Isaacs in Heathers. Foto: Pamela Raith Pas in juli verbeterden de zaken echt, toen een onverwachte release van iets meer 'betaalbare' tickets betekende dat ik 'Heathers' kon zien, eveneens in The Other Palace, voordat het zijn welverdiende overstap naar West End maakte.  De productie verdiende de aandacht die eraan besteed werd door producenten Bill Kenwright en Paul Taylor-Mills (voormalig drijvende kracht achter TOP) volledig, en trok een eigen schare trouwe fans naar het theater, wat zorgde voor een heerlijke buzz in het Haymarket.  Een aangename mix van de stijlen van 'Legally Blonde' en 'Batboy' (donkerder dan de eerste, lichter dan de tweede). De makers van de muziek, liedteksten en het script (gebaseerd op de film uit de jaren 80), Kevin Murphy en Lawrence O'Keefe, zijn wederom Amerikanen die topkwaliteit leveren.

Sarah Hadland (Sophie), Kayla Meikle (Ashlee) en Manjinder Virk (Connie) in Dance Nation in het Almeida Theatre. Foto: Marc Brenner Na de zomer bracht september met Clare Barron's 'Dance Nation' in de Almeida weer een Amerikaans product.  Hoewel het niet direct een musical was, bevatte het genoeg muziek en dans om de titel 'toneelstuk met muziek' te rechtvaardigen, en een werkelijk voortreffelijk stuk was het bovendien.  Je zou je bijna afvragen waar al het Britse talent was gebleven.  Het antwoord op die vraag kwam al snel: we kregen 'Sylvia' in The Old Vic. Oorspronkelijk bedacht als dansvoorstelling, maar doorontwikkeld tot een bijna volledig doorgecomponeerd muzikaal drama: een magnifieke eerste blik op wat mogelijk hèt Britse antwoord op 'Hamilton' wordt.  Ik had het geluk de productie twee keer te zien, en ik wou dat meer recensenten dat hadden gedaan: wellicht waren ze dan begripvoller geweest in hun oordeel over deze volstrekt opmerkelijke creatie van choreograaf-regisseur-schrijver-lyricus Kate Prince (en co-schrijver Priya Parmar) en haar vaste Zoo Nation-componisten Josh Cohen en DJ Walde.  De partituur van de show is puur genot; het grijpt de Pankhurst-suffragettes bij de kladden en sleept ze trappelend en swingend naar het hier en nu, binnen een dramatisch kader dat op vrijwel elk vlak vernieuwend is. De elektrische kwaliteit van Prince's samensmelting van regie en choreografie doet denken aan het talent van Jerome Robbins.

Beverley Knight (Emmeline Pankhurst) en Whitney White (Christabel Pankhurst) met de cast van Sylvia. Foto: Manuel Harlan De maand eindigde met wat misschien wel de meest 'theatrale' West End-première was die ik tot nu toe heb bijgewoond: Marianne Elliots buitengewone herinterpretatie van de show 'Company' van Stephen Sondheim en George Furth uit 1970. Het zat boordevol prachtige momenten, ook al schuurde het hier en daar met een incidentele, vreemde ongemakkelijkheid.  Wanneer alle ingrediënten samenkomen is het subliem, en een belangrijke indicator dat ook musicaltheater volledig open moet staan voor een eerlijke en krachtige herverbeelding voor nieuwe generaties.  Haar regie van de spelscènes in de show is ongetwijfeld de beste die ik in lange tijd op een musicalpodium heb gezien, misschien wel de beste ooit. Als er iemand is die musicaltheater serieus neemt als kunstvorm, dan is het Elliott wel.  Zij legt de lat hoog.  Boek nu voor Company

Rosalie Craig, Alex Gaumond en Jonathan Bailey in Company. Foto: Brinkhoff Mogenberg In de herfst bracht november ons Rob Rokicki naar het onmisbare The Other Palace, met een zinderend programma — en ja, weer een eenmalige voorstelling — van zijn grote project 'Monster Songs'.  Dit evenement plaatst Rokicki in de voorhoede van de grote talenten in het musicaltheater. Ik hoop werkelijk dat iemand dit oppikt en er iets geweldigs mee doet: het is zo'n sterk concept en een briljant geschreven verzameling nummers.

Sharon D Clarke en het ensemble. Foto: Helen Maybanks Daarna arriveerde 'Caroline, Or Change' in West End: de partituur van Jeanine Tesori is simpelweg hemels — een adembenemende mix van popsongs uit de jaren 40, 50 en 60, gospel en folk, die moeiteloos in elkaar overvloeien. Het geeft een stem en een ontroerende soundtrack aan de alledaagse levens van Tony Kushners gewone personages, en tilt hen naar een magisch, episch-expressionistisch niveau.  Niets kon de glorieuze partituur ervan weerhouden wonderen te verrichten, hoewel de productie voor mij de essentie van de muziek en tekst op bijna elk vlak miste — alleen de drie achtergrondzangeressen leken zich werkelijk (en glorieus) in hetzelfde universum te bevinden als de muziek die ze moesten zingen.  Hoe dan ook: je hoefde alleen je ogen maar te sluiten om in de zevende hemel te geraken. Boek nu voor Caroline, Or Change

Foto: PBG Studios En tot slot zorgde een perfect uitgevoerde revival van 'The Musical of Musicals' van Joanne Bogart en Eric Rockwell bij Above The Stag voor meer lachsalvo's dan al het bovenstaande bij elkaar. Een knappe prestatie van Robert McWhir (regie) en Carole Todd (choreografie) voor zo'n kleine show in een intieme studio.  Al met al was het weer een jaar dat gedomineerd werd door Amerikaans schrijfwerk van hoge kwaliteit, met als opvallende uitzondering één echt uitspringende show van Britse bodem. Er is hier een enorme hoeveelheid kwaliteit op het gebied van productie en performance, maar de VS loopt nog steeds voorop als het gaat om het niveau van script en partituur.  Er komt ook zwakker werk uit de States, en de hemel weet dat we er dit jaar genoeg van hebben moeten doorstaan, maar de beloning zit hem in de massa werkelijk goed werk van schrijvers die niet alleen vaardigheid hebben, maar ook iets interessants te vertellen hebben.