GROOT INTERVIEW: Brenda Edwards over Hairspray

We spraken met Brenda Edwards, die Motormouth Maybelle speelt in de huidige tournee van de musical Hairspray. Brenda Edwards Kun je ons iets vertellen over Motormouth Maybelle en wat je aantrok in deze rol? Ik kan me nog herinneren dat ik de originele film zag, en daarna ben ik in 2007 naar de musical op Broadway geweest en in 2008 in de West End. Ik heb enorm van de hele voorstelling genoten, maar was vooral enthousiast over het personage Motormouth. Omdat ik zelf een zoon en een dochter heb, kon ik me goed herkennen in haar zorgzame, sterke en beschermende kant: ze moet de touwtjes in handen hebben. En dan is er die entertainende kant, waarin ze haar muziek draait en met iedereen plezier maakt. Tegelijk heeft ze ook een serieuze kant: ze biedt een luisterend oor of een schouder als dat nodig is. Maar ze heeft zéker haar eigen mening en vindt het niet erg om die te laten horen. Met haar eigen platenzaak is ze volgens mij het centrale punt waar alle kinderen uit de buurt samenkomen en rondhangen – en de nummers die ze zingt zijn gewoon fantastisch! Ze heeft een grote persoonlijkheid, net als ik, dus ik denk dat het een perfecte rol is. Je deed de vorige tour van Hairspray ook – wat trok je terug? Ik wilde voor de tweede keer terugkomen in deze tourproductie, omdat het me er echt doorheen heeft geholpen, door wat ik doormaakte. Na de eerste helft van de tour kreeg ik namelijk de diagnose borstkanker stadium 3. De liedjes in de show zijn op zoveel manieren opbeurend, en optreden in de voorstelling hielp me om niet voortdurend aan de chemotherapie te denken. Een van de nummers die ik zing en waar ik vooral veel kracht uit haalde, was I Know Where I Have Been. De tekst had toen al enorm veel betekenis voor mij, en gedurende de rest van de tour hielp het me positief te blijven en te blijven denken aan betere dagen! Dus ja, voor mij was het heel therapeutisch en precies wat ik nodig had. Het is ook heel belangrijk voor me om deze tour opnieuw te kunnen doen, omdat ik nog wat persoonlijke demonen heb: ik wil bewijzen dat ik dit keer wél de hele tour aankan. Er was namelijk één venue dat ik helemaal niet kon doen. Maar we gaan er weer naartoe: Venue Cymru in Llandudno. Ik reed er op zondag heen vanuit onze vorige speelplek, Milton Keynes, en werd maandag wakker en kon niet lopen. Ik zat daar gewoon vast, een paar dagen, terwijl iedereen de show speelde – ik was zó verdrietig! Dus ja, ik ben om zoveel redenen enthousiast over deze tweede tour! Hoe is het om weer terug in de repetities te zijn? Voelt het anders dan de vorige tour? O mijn god, ja! Het is geweldig! Ik vond Drew McOnie’s choreografie de eerste keer al veel (nou ja, het wás ook veel de eerste keer). Maar deze keer is het bijna alsof we choreografisch gezien doen wat we de vorige keer hadden, en er daarna nog eens dezelfde hoeveelheid bovenop gooien, haha – maar wel in dezelfde periode. En ik denk ook dat ik, omdat ik het afgelopen jaar natuurlijk niet heel veel heb kunnen sporten, het deze keer wat lastiger vind om op tempo te komen. Maar hoe vaker we het runnen, hoe makkelijker het wordt… beste zingend-en-dansend workout ooit!! Ik geniet er zó van: de cast is ontzettend getalenteerd, en ik vind het leuk om iedereen te leren kennen. Maar het is heerlijk – het is zó leuk en die energie! Het energieniveau is vanaf het begin tot het einde enorm hoog. Van Good Morning Baltimore tot You Can’t Stop the Beat gebeurt er zóveel. Deze fantastische nieuwe cast zit er bovenop. Binnen twee weken deden we al akte één en hadden we akte twee in stukken ingezet. Dus in week drie waren we het echt aan het ‘inbouwen’ in ons lijf. Het tempo ligt veel hoger dan de vorige keer; je hersenen krijgen geen tijd om uit te schakelen. Ik kan niet wachten! Ik kan niet wachten! We hebben het nieuwe decorontwerp gezien en het ziet er waanzinnig uit – Takis is zó getalenteerd! Het wordt echt geweldig! Het is groter, helderder en mooierder! Dat is geen woord, maar ik verzin ’m gewoon! Wat kunnen bezoekers verwachten van Hairspray? Als iemand de show niet kent, hoe zou je ’m in drie woorden omschrijven? Groter, helderder en mooierder! Ik hou ervan! Bezoekers kunnen energie verwachten, veel lachen en fantastische nummers gespeeld door een fenomenale band – terwijl je tegelijk ook de boodschap meekrijgt, en die is volgens mij zó actueel. Ik klink nu vast als een hippie uit de jaren zestig, maar ik wou echt dat iedereen wat meer liefde zou verspreiden en gewoon met elkaar zou opschieten. Zet je verschillen even opzij, want er zullen altijd verschillende meningen zijn – dat is juist wat ons individuen maakt… en ik denk dat deze show dat belichaamt. Ongeacht huidskleur, maat of overtuiging: uiteindelijk gaat het erom dat we samenkomen en één front vormen. Hopelijk lopen mensen de zaal uit met het gevoel: “Oké, dit geeft me stof tot nadenken – én ik heb een geweldige avond gehad.” Wat is je favoriete moment of nummer in de show, en waarom? Ik ben dol op You Can’t Stop the Beat, omdat het door zoveel verschillende ‘versnellingen’ gaat. In de repetities heet het Beat 1, Beat 2 en Beat 3. En zoals ik al zei: ik vind het geweldig hoe het ons allemaal samenbrengt – dat is het moment waarop iedereen bij elkaar is, en ik vind het briljant! Is er een stad op de tour waar je het meest naar uitkijkt, en waarom? Ik kijk er heel erg naar uit om terug te gaan naar Belfast, omdat ik daar auditie deed voor The X Factor. Oorspronkelijk wilde ik de Giant’s Causeway bezoeken… maar uiteindelijk kwam het er niet van, omdat die auditie gebeurde en het een beetje alles overnam, op mijn laatste dag daar. Dus ik hoop dat ik er deze keer wél naartoe kan. Hairspray speelt zich af in de jaren zestig, maar als je in een ander decennium geboren kon worden, welk zou dat zijn en waarom? Ik hou van kostuumdrama’s, vooral van de stijl en mode: kwastjes en kralen, enzovoort. Ik ben echt zo’n ekster, want ik houd van alles wat glinstert: pailletten, kralen en strass – dat ben ik gewoon! Dus dat is het tijdperk waarin ik graag zou willen leven. Fantastische kostuums! Fantastische jurken! Fantastische hoofdtooien! Brenda Edwards Wat is je alltime favoriete musical? Tjonge… eigenlijk allemaal waar ik zelf in heb gezeten! Ik… maar los daarvan vond ik Motown, The Bodyguard en Les Misérables geweldig. En ik moest huilen bij Memphis, en ik was helemaal weg van Jersey Boys! Er zaten nummers in waarvan ik niet eens doorhad dat ik ze kende, maar die oorspronkelijk van de Jersey Boys komen. Ik zong de hele tijd mee. …Het is zó moeilijk! Wat inspireerde je om de musicalwereld in te gaan? Welke musical zag je als eerste? Ik ben geboren en opgegroeid in de kerk. Vaak hadden we helemaal geen microfoons, dus je moest goed projecteren. Daardoor ben ik opgegroeid met zingen in grote ruimtes, en ergens voel ik me daar altijd toe aangetrokken… Maar het was Sharon die me vertelde dat ze, toen ik in 2005 bij X Factor zat, benaderd was door de producers van Chicago the Musical om mij uit te nodigen voor een auditie. Zo kreeg ik mijn eerste rol in musicaltheater. Het is zo’n plezier – ik voel me enorm gelukkig dat ik in al die prachtige theaters mag optreden. De eerste musical die ik zag was Thriller Live; mijn vriendin en mede-X Factor-deelnemer Maria zat in de show. Wat beschouw je als je grootste prestatie of hoogtepunt in je carrière, los van het toneel? Ik zeg altijd: mijn grootste prestatie in het leven zijn mijn kinderen – zij zijn een enorme zegen. Het hoogtepunt van mijn carrière zou dan het opnemen van mijn debuutalbum Bring It Back zijn. Ik ben heel trots op de nummers die ik schreef, en ik denk dat het alle kanten van mijn persoonlijkheid laat horen. Je speelde een aantal fantastische rollen in Chicago en We Will Rock You, naast veel andere bekende producties; zijn er nog andere musicalrollen die je ooit zou willen spelen? Ik wil heel graag een rol creëren vanaf het begin. En ik zou dolgraag Ursula spelen, als dat ooit naar de West End zou komen! Als je in een tv-programma zou mogen dansen, behalve The Corny Collins Show, welk zou dat zijn? En wat zou je ‘signature move’ zijn? Strictly Come Dancing, met de jitterbug. Hairspray is oorspronkelijk gebaseerd op de film uit 1988 van John Waters; als je een andere film uit de jaren tachtig tot musical mocht bewerken, welke zou dat zijn? Coming to America – dat is een ontzettend grappige film. Kun je ons iets vertellen over je ervaring bij The X Factor? Hoe bereidde dat je voor op de industrie? Ik heb enorm van de show genoten. Er waren heel veel repetities vóór elke zaterdagavond liveshow, dus je moest altijd scherp zijn. Het was spannend én uitdagend tegelijk, dus het is eigenlijk niet zo heel anders dan op het toneel: de liveshows waren voor een studio publiek. Ik denk dat het me mentaal echt heeft voorbereid op deze industrie, omdat je… Nou, veel mensen zeggen tegen me: “Word je het niet zat om jaar na jaar dezelfde show te doen?” Maar het is niet dezelfde show, omdat het elke avond een ander publiek is. De cast voedt zich met de energie van het publiek. Veel mensen zagen in jou een onwankelbare kracht tegenover tegenslag: toeren met Hairspray terwijl je tegen kanker vocht. Hoe belangrijk is het voor jou om anderen te blijven inspireren en informeren door aandacht te vragen voor dit onderwerp? Het is heel belangrijk. Als ik niet met iemand had gesproken die me in de eerste plaats zei dat ik dat knobbeltje moest voelen, had ik nu in een totaal andere situatie kunnen zitten. Het laat zien dat praten essentieel is, en als het er maar voor zorgt dat één persoon zich laat controleren, dan is dat voor mij al geslaagd. HAIRSPRAY UK TOURSCHEMA