RECENSIE: Abigail, The Bunker Theatre ✭✭✭

Tia Bannon en Mark Rose in Abigail

The Bunker Theatre

12 januari 2017

Drie sterren

BOEK TICKETS

Een man en een vrouw, waarvan we de namen nooit te weten komen, ontmoeten elkaar op een vlucht naar Berlijn. Hij is een ervaren reiziger met een bucketlist vol wereldwijde bezienswaardigheden. Zij is minder bereisd, heeft een duister gevoel voor humor en een passie voor yoga. In het jaar dat volgt storten ze zich in een relatie die een destructieve wending neemt.

Tia Bannon en Mark Rose in Abigail

De speelduur van 60 minuten is behoorlijk krachtig in deze bliksemreis door een verzuurde liefdesaffaire, maar dit is wellicht ook direct een minpunt. Een korte voorstelling is vaak een voordeel, zeker voor een publiek dat afhankelijk is van het openbaar vervoer – en al helemaal op een avond als deze, waarop Londen geteisterd wordt door slecht weer. Toch zeg ik dit zelden over toneelstukken, die meestal aan het tegenovergestelde lijden: Abigail zou er enorm bij gebaat zijn als het een stuk langer was.

Auteur Fiona Doyle zet een prachtige, gelaagde vertelling neer, vol hints en suggesties over geheimen en het verleden van de personages – beide uitstekend geschreven. De twee kennen momenten van louter tederheid als koppel, maar kunnen elkaar ook absoluut het bloed onder de nagels vandaan halen, met schokkend duistere gevolgen. Doyle weet bovendien hoe ze een stuk moet structureren. De versplinterde tijdlijn, die heen en weer springt tussen cruciale momenten in hun relatie, voert het publiek aanwijzingen, wat de slotscène (waarin het paar elkaar voor het eerst ontmoet) een bijzonder onthullend karakter geeft. De korte scènes zorgen er bovendien voor dat de aandacht van het publiek niet verslapt. Maar deze geheimen, vooral die van de jonge vrouw die duidelijk iets verbergt over de band met haar familie, komen nooit echt tot ontplooiing. Er zitten ontzettend veel ideeën in dit uur gepropt en je vraagt je af of het er simpelweg niet een paar te veel zijn.

Tia Bannon en Mark Rose in Abigail

Een stuk met slechts twee acteurs betekent dat er geen plek is om je te verschuilen, en Mark Rose gaat deze uitdaging met verve aan. Ondanks de beperkte ruimte oogt hij volledig op zijn gemak; zijn spel is natuurlijk en geloofwaardig. Hij is gewaagd aan Tia Bannon, die de onvoorspelbare, controlfreakerige vrouw neerzet.

Het ontwerp van Max Dorey is enorm geslaagd in zijn eenvoud. Het decor is opgebouwd uit tientallen gestapelde dozen. Dit gevoel van tijdelijkheid, van een bestaan in beweging, past perfect bij het nomadische karakter van de twee reizigers, die beiden een diepgewortelde tegenzin lijken te hebben om naar huis te gaan. In sommige dozen zitten rekwisieten, waardoor ze snel en gemakkelijk gepakt kunnen worden zonder de actie te vertragen. De constructie is bovendien stevig genoeg om op te klimmen en dient als berg tijdens een wandeling van de personages. De belichting van Christopher Nairne toont duidelijke, onmiskenbare overgangen tussen de scènes en de tijdsprongen. De complimenten gaan ook naar regisseur (en artistiek leider van The Bunker) Joshua McTaggart, die de ruimte uitstekend benut.

Tia Bannon en Mark Rose in Abigail

Uiteindelijk komt Abigail over als een wat verward geheel, gehinderd door net iets te veel goede ideeën in een te korte tijd. De sterke productie redt het stuk tot op zekere hoogte, maar al met al is het resultaat teleurstellend vaag en onbevredigend.

T/m 4 februari 2017

Foto's: Anton Belmonte voor 176 Flamingo Lane.

BOEK TICKETS VOOR ABIGAIL IN HET BUNKER THEATRE