RECENSIE: Amour, Royal Academy Of Music ✭✭✭✭

De cast van Amour. Fotograaf: Hana Zushi-Rhodes, Royal Academy of Music Amour

Royal Academy of Music

4 sterren

28 juni 2015

In de geschiedenis van musicaltheater wordt er vaak met een scheef oog naar Amour gekeken – verbannen naar de geschiedenisboeken na een schokkend korte run op Broadway, ondanks een partituur van Oscar-winnend componist Michel Legrand. Het is een soort muzikale Bermudadriehoek geworden, met nauwelijks video's van wie dan ook die het online uitvoert. Dus met enige schroom stapte ik de Royal Academy of Music binnen voor hun zomerproductie van Amour; gelukkig werden deze zorgen al snel weggenomen.

Het verhaal van Amour is simpel maar heerlijk eigenzinnig – een onopvallende ambtenaar zwoegt in een somber kantoor in Parijs, niet gewaardeerd door zijn luie collega's. Op een dag ontdekt hij dat hij door muren kan lopen en besluit hij al snel zijn nieuwe krachten te gebruiken om van de rijken te stelen en aan de armen te geven, zijn komisch dictatoriale baas te tergen en de genegenheid te winnen van de prachtige en eeuwig opgesloten Isabelle.

De partituur voor deze productie is werkelijk prachtig (zoals je mag verwachten van een Oscar-winnende componist) en wordt perfect gespeeld door het orkest (zoals je mag verwachten van de Royal Academy of Music!). De songteksten, bewerkt door Jeremy Sams, zijn duivels slim en aangenaam voor het gehoor, met woordspelingen die niet onderdoen voor Sondheim op zijn best. De musical is volledig doorgecomponeerd en er zijn veel meer voltreffers dan missers, waarbij de solo's en levendige ensemblenummers de hele tijd naar grote hoogte stijgen en boeien. Men zegt dat het teken van een goede musical is wanneer een liedje in je hoofd blijft hangen, en ik heb verschillende terugkerende refreinen (vooral die van de krantenverkoper van Toby Hine) al een halve dag in mijn hoofd zitten.

Amour had bijna speciaal geschreven kunnen zijn voor een zomershowcase; elk lid van de uitstekende cast heeft minstens één vlezige rol die hen de kans geeft te laten zien wat ze in huis hebben. Ze zijn allemaal fantastisch en geen enkel lid zou misstaan als ze morgen op een West End-podium zouden worden gedropt. Het verhaal is onmiskenbaar dwaas en hier en daar flinterdun; de pure energie van de optredens en de enscenering zorgt er echter voor dat dit nauwelijks opvalt.

De hoofdrol wordt briljant vertolkt door Chris McGuigan, die de reis van de protagonist van een grijze muis naar een getroebleerde mediasensatie uitstekend vastlegt. Josie Richardson is evenzo lief en loepzuiver als de hulpeloze Isabelle; ze heeft een prachtige stem en ging dapper om met wat microfoonproblemen tijdens een van haar grote nummers (de gevaren van je proberen uit te kleden op het podium!).

Er waren ook een reeks indrukwekkende ensemblerollen die hielpen diepte en kleur te geven aan wat gemakkelijk een lopende band van stereotiepe personages had kunnen zijn (schilder, agent, dokter, etc.). Iedereen nagelde hun individuele solo's, waarbij Maeve Curry als prostituee en Toby Hine als nerveuze advocaat elk druppeltje potentieel uit hun nummers haalden. De beste prestatie van de avond gaat echter naar Alfie Parker, die blijk gaf van een voortreffelijke komische timing (en verrassend goede dansmoves) terwijl hij wisselde tussen de rollen van dokter, politieagent en rechter – absoluut iemand om in de gaten te houden.

Het minimalistische decor van Adrian Gee werkte prachtig; als je kijkt naar de schaarse beelden van de noodlottige Broadway-productie ziet het decor er vaak te cartoonesk en hel uit, wat de inherente dwaasheid van Amour eerder benadrukt dan ondersteunt. Deze productie was eenvoudiger en daardoor veel krachtiger; de 'muren' werden gevormd door mede-ensembleleden en stoelen werden gebruikt om verschillende decors te creëren, waaronder tafels, podia en gevangeniscellen.

De cast was permanent op het toneel aanwezig, wat door de activiteit van het ensemble minder afleidde dan soms het geval is. Er waren enkele behendige regievondsten van Hannah Chissick; volgehouden tot aan de finale met een zeer slimme buiging. Deze productie riep echter wel de eeuwenoude toneelvraag op: waarom hebben stukken die zich in Frankrijk afspelen nooit een Frans accent? Het hinderde het stuk niet bijzonder, maar het had kunnen helpen om het te onderscheiden van Les Misérables (nog opvallender omdat Les Mis in één nummer geparodieerd wordt) – op een gegeven moment verwachtte je bijna dat Javert het podium op zou komen om tegen mensen te gaan schreeuwen.

De choreografie van Matthew Cole was eersteklas en zou de jaloezie zijn van menige grotere productie in West End. De eerder genoemde rekwisieten werden goed gebruikt in de dansnummers, met een prachtige energieke reeks tijdens het nummer 'The Trial' in de tweede acte. De routines leken kleine knipogen te bevatten naar andere West End-klassiekers: de ambtenaren deden denken aan de saaie accountants uit The Producers en de onhandige gendarmerie kreeg enkele bijzonder grappige en houterige bewegingen, die deden denken aan de agenten uit A Pirates of Penzance. Het was allemaal vakkundig gedaan en gaf het stuk de spetterende energie en het plezier dat het nodig had.

Als de voorstelling van vanavond de toekomst van het Britse theater vertegenwoordigt, dan zijn we in zeer veilige handen. Oké, het verhaal is ongeveer net zo stevig als de muren die tijdens de productie omvielen, maar een prachtige score en enkele eersteklas vertolkingen lieten zien dat Amour echt een 'labour of love' kan zijn. Nu nog de vraag: waar kan ik de castopname vinden?