RECENSIE: Andrea McArdle, The Seth Concert Series ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Andrea McArdle en Seth Rudetsky, die online optraden als onderdeel van de Seth Concert Series.

The Seth Concert Series met Andrea McArdle en Seth Rudetsky

Online op zondag 2 mei, herhaling op maandag 3 mei

3 sterren

Seth Concert Series Website

Wat is er eigenlijk gebeurd met dat weesmeisje met die onwaarschijnlijke roodharige permanent? Weinig showbizz-cv's zijn zo onvervalst mainstream als die van Andrea McArdle. Deze show beloofde een overzicht te worden van het standaardrepertoire van de afgelopen vijftig jaar. In 1977 werd ze tijdens de try-outs van 'Annie' in Connecticut uit het ensemble geplukt om de titelrol te creëren. De rest is geschiedenis — of in ieder geval háár geschiedenis.

Sindsdien is ze grote rollen blijven spelen. Ze opende dit cabaret-achtige praatprogramma met de nodige Judy Garland-pizzazz in een vlot 'Zing Went The Strings Of My Heart' (James F. Hanley), wat ons herinnerde aan een ander succes: de tv-film 'Garland' uit 1978. De praatjes tussendoor gaan haar goed af; ze heeft die vaardigheid ongetwijfeld verfijnd tijdens haar jarenlange werk in cabarets, casino's en op cruiseschepen. 'Rainy Days And Mondays' (Roger Nicholls en Paul Williams) volgde, waarin de nog steeds jeugdige glans van haar stem goed tot zijn recht kwam, inclusief die karakteristieke, licht nasale maar zeer charmante klank in het midden- en hoge register.

Op dat moment gaf de videoverbinding de geest! Met wat zachte aanmoedigingen kwam de stream gelukkig weer tot leven. Terug naar de anekdotes: hoe ze bijna in 'Gypsy' speelde met Angela Lansbury, maar haar vader het niet toestond; hoe de première van 'Annie' vierenhalf uur duurde vanwege een orkaan; enzovoort. Alles werd gebracht met een koele, professionele distantie. Zo gleden we net zo comfortabel door een minder bekend hoekje van 'They’re Playing Our Song' (Carole Bayer Sager/Marvin Hamlisch) en een krachtig 'Being Alive' uit 'Company' (Sondheim). Een kort uitstapje naar iets verkwikkend anders, om direct daarna weer terug te trekken.

Vandaar gingen we door naar het onvermijdelijke 'Les Misérables' (Schönberg/Boublil), zwelgend met Fantine in 'I Dreamed A Dream'. Hier begon de gelijkmatigheid van haar zangstijl echt op te vallen: de lijnen blijven vrij eentonig, bijna als een spreekstem, met weinig dynamiek tussen licht en schaduw. De zinnen worden eerder gedeclameerd dan echt doorgezongen. Seth moest bij sommige aangehouden noten flink doorwerken en galoppeerde soms weg met de begeleiding voordat McArdle's adem op was. Sympathiek van hem. Als je over deze concessies heen kunt stappen, maakt het niet uit: je luistert immers naar de grote Andrea McArdle.

Voor fans is daar ongetwijfeld iets troostrijks aan, maar het heeft ook iets weg van Norma Desmond — er wordt iets tot leven gewekt dat wellicht beter in de gracieuze afzondering van een vergeten landhuis in de heuvels had kunnen blijven. Neem bijvoorbeeld de medley uit 'Rainbow': Burton Lane en Yip Harburgs 'Trolley Song' uit 'Meet Me In St. Louis' (een show die ze ook op het toneel heeft gespeeld); diezelfde tekstschrijver die met Harold Arlen 'Over The Rainbow' schreef. Het klonk allemaal als een vroegrijp weesmeisje met een haast verontrustend talent om miljonairs van middelbare leeftijd in te palmen. Het doet denken aan de tekst uit 'Hooray for Hollywood': '... if she pleases the tired businessman'. Als dat is waar showbusiness om draait, dan is dat een steeds lastiger pad om te bewandelen.

Misschien krijgt ze het recente nieuws niet mee, nu het ene na het andere schandaal de kop opsteekt en de ene na de andere pijnlijke episode nederig wordt weggepoetst. Weet ze wel wat er momenteel allemaal speelt? In haar onophoudelijke gevatheid vallen er in ieder geval weinig verwijzingen naar het hier en nu te bespeuren.

In plaats daarvan krijgen we verhalen over optreden met botbreuken, blauwe ogen en allerlei ander lichamelijk ongemak: de mentaliteit van vroeger. Maar haar anekdote over het besproeien van de bedden van de weeskinderen in 'Annie' met amylnitriet is tegenwoordig echt niet meer acceptabel, toch? 'Maybe' (Charles Strouse/Martin Charnin) uit hun grootste succes zingt ze nog steeds met die pittige felheid die ze altijd in de rol legde, al vraag je je af hoe ze na al die jaren haar tanden nog heeft, na zoveel suiker te hebben weggekauwd.

En dan de 'cheese'. Heel veel cheese. 'New York, New York' (Kander/Ebb) stamt ook uit 1977 — haar annus mirabilis — en ze zong het als 'Liza' in de gelijknamige productie, overgaand in 'N.Y.C.', precies waar ze begon met 'Annie'. Een cirkel die steeds kleiner wordt? Tegen die tijd snak je naar iets dat een tikkeltje moderner is, of gewoon... anders.

Helaas. Dat ga je niet krijgen. Het blijft mainstream materiaal uit hetzelfde vervlogen tijdperk. 'Mack and Mabel' is een geweldige show, en 'Wherever He Ain't' (Jerry Herman) is een fantastisch nummer dat haar huidige stem beter past dan bijna alles in de show, maar in dit format werkt het simpelweg niet zo goed als in de musical zelf. Meer Herman volgde met 'Before The Parade Passes By', gezongen met de schattige trilling van 'Little Orphan Annie' nog intact, na al die jaren op Broadway, nationale tours, internationale tours en zelfs West End. Tot slot kwam, als de eindeloos terugkerende Davy Jones in 'Pirates of the Caribbean', de grootste Annie-kraker van allemaal, 'Tomorrow', bovendrijven om haar ziel opnieuw op te eisen.

Dus, wat is er gebeurd met Little Orphan Annie? Nu weten we het.