RECENSIE: Annie Jnr, Arts Theatre ✭✭✭

Annie

Arts Theatre

3 augustus 2015

3 sterren

BOEK TICKETS

Leapin’ lizards! Hoewel ik een groot liefhebber ben van musicals en de verfilming van Annie, had ik de show nog nooit op het toneel gezien. Deze productie van P2P Productions in het Arts Theatre stelde niet teleur; alle vrolijkheid en kolder van het verhaal kwamen tot leven, gedragen door een zeer getalenteerde jonge cast.

In het diepste van de jaren 30 slijt de vurige jonge wees Annie haar dagen in een troosteloos weeshuis. Haar schijnbaar uitzichtloze situatie verandert drastisch wanneer ze wordt uitgekozen om een korte tijd door te brengen in de residentie van de schatrijke Oliver Warbucks. De gemene directrice van het weeshuis, Miss Hannigan, smeedt echter samen met haar handlangers een duivels plan om roet in het eten te gooien.

Dit was een sterk ingekorte versie van iets meer dan een uur, hoewel de meeste nummers behouden zijn gebleven. Het was een bewijs van het plezier en de energie van de productie dat het publiek het waarschijnlijk helemaal niet erg had gevonden als de show langer had geduurd. Hoewel deze beknopte versie nergens hapert en goed te volgen is, voelde het tempo soms wat gehaast, ook al was de kwaliteit van wat er getoond werd constant van hoog niveau.

Deze jeugdproductie was duidelijk een enorme onderneming; de castlijst is gigantisch en beslaat bijna vijf A4'tjes in het programmaboekje. Op de avond dat ik er was, speelde Gracie Weldon de titelrol en ze zette een weergaloze prestatie neer. Haar hoge noten waren loepzuiver en ze imponeerde met haar vertolkingen van de bekende krakers 'Tomorrow' en 'Maybe'. De weeskinderen vormden een uiterst innemende groep, waarbij Faith Chandler opviel met haar leuke vertolking van de tobberige Tessie.

De 'volwassen' rollen werden vertolkt door oudere tieners en ook hier was het niveau over de hele linie sterk. Jessica Niles was een heerlijk excentrieke Miss Hannigan en hoewel hij geen geboren zanger is, speelde Ashley Blake de rol van de vriendelijke, gulle Oliver Warbucks met nuance en klasse. Billy Nevers was vol kattenkwaad als ‘Rooster’ Hannigan en vormde een uitstekend duo met Hannah Foster als Lilly St. Regis. De New Yorkse accenten – toch altijd lastig – bleven goed overeind en de regie en bewegingen waren strak, wat met zo’n grote cast op een intiem podium geen sinecure is.

Het decor van Annie werd enigszins beperkt doordat de ruimte gedeeld moest worden met de musical American Idiot van Green Day (een fantastisch luxeprobleem voor een jeugdproductie!). Niettemin was het functioneel en aangevuld met leuke rekwisieten, waaronder een schattige hond die werd bediend door een poppenspeler op het toneel. De choreografie van Maria Lopiano was levendig en vakkundig uitgevoerd, en het begeleidingsorkest toonde hun klasse al tijdens de swingende ouverture.

Als ik dan toch een puntje van kritiek moet geven, dan was dat de geluidskwaliteit. De balans tussen de zangers en het orkest was niet altijd optimaal, waardoor teksten soms wegvielen. Ook waren er wat aanhoudende problemen met de microfoons, al zullen die gedurende de speelperiode ongetwijfeld worden opgelost.

Het moet de droom zijn van elk kind op de theaterschool om in West End te staan, en de cast van Annie heeft die kans met beide handen gegrepen. Het is een aanstekelijk enthousiaste feelgood-productie die de briljante muziek van Charles Strouse alle eer aandoet.

Annie Jnr is nog tot en met 31 augustus 2015 te zien in het Arts Theatre.