RECENSIE: Annie, Piccadilly Theatre ✭✭✭

Miranda Hart en de meisjes van Annie. Foto: Paul Coltas Annie

Piccadilly Theatre,

4 juni 2017

3 sterren

BOEK TICKETS

Miranda Hart is de grote publiekstrekker in deze bruisende, kleurrijke herneming van de eeuwige favoriet voor kinderen en families over het schattige kleine meisje met dat eindeloos herhaalde liedje.  Hoewel ze misschien niet kan acteren, zingen of dansen op een herkenbare 'musical-manier', weet ze het publiek telkens weer te bekoren als ze het toneel opstapt. Het is te verwachten dat ze genoeg teweegbrengt om de kaartverkoop naar wens te stimuleren, totdat er een beter aanbod op haar pad komt.

Nikolai Foster, artistiek directeur van de Curve in Leicester en regisseur van deze productie, heeft het tot zijn missie gemaakt om van zijn thuishaven een centrum voor topmusicaltheater te maken.  Hoe deze herneming precies binnen dat grootse plan past, mag hij zelf uitleggen, maar er zijn talloze theaters in het hele land die met een vergelijkbare uitvoering hadden kunnen komen.  Het ontwerp van Colin Richmond (decor en kostuums) is een vrolijk spektakel van kleuren, zeer in de stijl van de jaren '50, hoewel het stuk zich onmiskenbaar afspeelt tijdens de Amerikaanse Grote Depressie: u moet zelf maar oordelen hoe al die puzzelstukjes (a) in elkaar passen en (b) thuishoren in het Amerika van Roosevelt en de New Deal.  Ben Cracknell belicht alles optimaal, precies op het moment dat het het toneel op- of afgaat, ongetwijfeld in strikte overeenstemming met de wensen van de regisseur.  Nick Winston choreografeert de muzikale nummers met een energieke overtuiging: het bescheiden koor van kleine weesmeisjes geeft werkelijk alles om van hun nummers het theatrale hoogtepunt van de show te maken; de volwassenen daarentegen, hoe charmant ook, komen soms wat statisch en ingetogen over.  Wellicht is dit een bewuste keuze, maar het is geen Clifford Odets-drama.

Djalenga Scott (Lily), Jonny Fines (Rooster) en Miranda Hart (Miss Hannigan) in Annie Foto: Paul Coltas

Foster loodst ons op getrouwe en gedisciplineerde wijze door het script – hij lijkt te genieten van het benadrukken van de moed, het onvermoeibare optimisme en de eenvoud van de meisjes, maar zijn regie mist een echt originele of memorabele vonk.  Gezien de show commercieel sterk leunt op de hoofdrol van Hart, is dit jammer: je zou verwachten dat zij, als nieuwkomer in de musicalwereld, geholpen zou zijn met een productie die beter is afgestemd op wat zij wél kan – een fantastische band met het publiek opbouwen – in plaats van de nadruk te leggen op de vlakken waar zij minder bedreven in is.

Naast Miranda is de grootste troef van deze voorstelling de prachtige verzameling liedjes van Charles Strouse (muziek) en Martin Charnin (tekst).  Het klinkt niet echt als een samenhangende, moderne 'score', maar meer als het klassieke werk van grote melodiemakers en geletterde, elegante tekstschrijvers.  Toch blijven de orchestraties en arrangementen van George Dyer ons herinneren aan de relatief jonge leeftijd van het stuk: het brak door in de jaren '70, en er zit veel bombastische, zelfverzekerde zwier in die doet denken aan de showbizz uit het foute discotijdperk.  (Nu ik erover nadenk, misschien zijn die puzzelstukjes van het decor wel restanten van een tv-special uit die tijd?)

v.l.n.r. Ruby Stokes (Annie) en Alex Bourne (Daddy Warbucks) in Annie Foto: Paul Coltas

Het script van Thomas Meehan heeft de tand des tijds minder goed doorstaan: de overgangen tussen dialoog en muziek werken soms goed, maar voelen af en toe geforceerd en ongemakkelijk; des te meer reden voor een regisseur om hier en daar de scherpe kantjes eraf te vijlen.  Ook staat het script nog steeds toe dat 'Tomorrow' wordt overgedaan.  Volkomen.  De 'reprise ultimo' die de voorstelling uiteindelijk afsluit, voelt bijna als de spreekwoordelijke laatste nagel aan de doodskist.  Dat gezegd hebbende, niets – zelfs de doldwaze streken en de bevroren glimlachen van de rest van de cast niet – kan verhinderen dat Alex Bourne de show steelt met zijn fenomenale vertolking van de solo van Daddy Warbucks in de tweede akte, 'Something Was Missing'.  Er schuilt een zekere poëtische gerechtigheid in: als dank voor zijn solide optreden gedurende de hele show, is hij degene die overtuigende emotionele diepgang mag geven aan het enige echt oprechte nummer uit het hele Annie-repertoire.

De meisjes, 21 in totaal, zijn duidelijk geselecteerd op hun vermogen om luid en duidelijk gearticuleerde tekst tot achter in de hoogste rangen te laten galmen (met dank aan het krachtige geluidsontwerp van Richard Brooker). Dit doen ze met een eenvormig Amerikaans accent dat voor Britse oren geloofwaardig klinkt, maar authentieke Amerikanen wellicht zal amuseren.  Ze zijn ongetwijfeld opgeleid aan de beste theaterscholen, waar ze zijn getraind tot efficiënte automaten die elke keer exact hetzelfde resultaat leveren.  Het is het soort kroost dat de meeste betalende ouders zullen bewonderen zolang de voorstelling duurt, terwijl ze stiekem blij zijn dat hun eigen kinderen nooit aan zo'n lot zullen worden overgeleverd.  Dat wil niet zeggen dat ze in de toekomst geen eigen persoonlijkheid zullen ontwikkelen, maar op dit moment zijn ze vooral gehoorzame marionetten.  En onthoud goed: dit is geen 'Matilda'. Hoewel de meisjes wat kinderlijke brutaliteit mogen tonen, krijgen ze zelden de kans om echt hun eigen weg te gaan.  De vergelijking is nuttig: in het verhaal van Dahl gebruikt de heldin haar intelligentie om haar eigen thuissituatie te veranderen; in dit verhaal moet de heldin haar achtergrond ontvluchten en haar onvolgroeide vrouwelijke charme gebruiken om haar toevlucht te zoeken in een door volwassenen gedomineerde wereld van rijkdom en privileges.

De rest van de cast vult de gaten op.  Hun beste moment is zonder twijfel de vrolijke opening van de tweede akte: hier is Foster op zijn best en zet hij met 'You're Never Fully Dressed Without A Smile' een sterke en geloofwaardige persiflage neer; een anthem in de stijl van Nathanael West over de commerciële uitbuiting van kinderen (ongetwijfeld de hartenkreet van deze musical?).  Onder leiding van de zalvende Bert Healy (een vlot en energiek optreden van Bobby Delaney) worden we, zoals alleen een echt 'oprechte' Broadway-musical dat kan, aangespoord om ons over te geven aan de verering van een tandpastamerk.  Hier krijgen we een glimp van wat de show had kunnen zijn.  Elders duikt Franklin D. Roosevelt op – want waarom niet? – die zijn kabinet voorzit. Hij slaagt er niet in het land te besturen of betekenisvol beleid te formuleren, totdat 'onze' Annie hem tegemoet wordt geschoven en nog een flinke portie 'Tomorrow' opdient (zoals Macbeth zou zeggen: ... 'and tomorrow, and tomorrow'). En – hocus pocus! – bedenkt Roosevelt (vertolkt door de lachende Russell Wilcox, die in zijn rolstoel over het toneel zoeft als Bette Midler in 'Art Or Bust') de term die zijn tijdperk zou definiëren.  Ik vermoed dat Little Orphan Annie nog een paar keer dat liedje voor hem had moeten zingen voordat hij alle details had uitgewerkt. Maar goed, u begrijpt het idee!

In een dergelijke omgeving, en tegen dergelijke verwachtingen, laat ik het aan de bedachtzame lezer over om te raden hoe effectief de castleden echt een geloofwaardig karakter kunnen neerzetten.  De schurken, Lily (Djalenga Scott) and Rooster (Jonny Fines), doen wat ze kunnen met het eendimensionale plot dat Meehan hen heeft toebedeeld, en Golden Girl Grace Farrell (Holly Dale Spencer) doet haar uiterste best om tegelijkertijd sexy en moederlijk over te komen. Enzovoorts.

Al dit gemier en gezanik terzijde: de kans dat deze show het jonge en niet al te veeleisende publiek niet zal bekoren, is klein.  Miranda's fans zullen haar ook met plezier een actrice in een musical comedy zien nabootsen, maar ze zullen dit waarschijnlijk niet tot haar grootste successen rekenen.  Als comédienne kan ze op haar best voor grote waarheid in haar humor zorgen.  Deze show zit wellicht niet helemaal in die categorie.  Het is vrolijk, optimistisch en leuk.  Maar misschien heeft Hart nog wat meer podiumervaring nodig voordat ze ook daar echt tot haar recht komt.

O, en had ik de hond al genoemd?  Er is een hond.  En Kerstmis.  En – geloof ik – ik zag ook ergens een non.

BOEK TICKETS VOOR ANNIE IN HET PICCADILLY THEATRE