RECENSIE: As You Like It, RSC Barbican Theatre ✭✭✭

Helena Payne bespreekt de productie van William Shakespeares As You Like It door de Royal Shakespeare Company, nu te zien in het Barbican Centre.

Sophie Khan Levy en Lucy Phelps. Foto: Topher McGrillis (c) RSC As You Like It

Royal Shakespeare Company

Barbican Theatre Londen

3 Sterren

Boek Tickets

Het is altijd een feest om uitgenodigd te worden voor een RSC-productie van een van je favoriete komedies, dus met hoge verwachtingen nam ik plaats in de enorme, walvisachtige buik van de grote zaal van het Barbican. Eerdere ervaringen met dit stuk lieten me dubbel liggen van het lachen; echter, door een gebrek aan een coherente visie van het creatieve team voelt deze As You Like It rommelig en onevenwichtig aan, met serieuze gebreken in de vertelling.

Lucy Phelps en Amelia Donkor. Foto: Topher McGrillis (c) RSC

Het toneelbeeld was aanvankelijk simpel: een rond tapijt van kunstgras en een versplinterde schijf als achtergrond, terwijl Orlando (gespeeld door David Adjao) onderuitgezakt op een enorme schommel zat. De wereld van het hof is duister en plechtig, geleid door de angstaanjagende Antony Byrne als Hertog Frederick. De hovelingen verschijnen in slecht zittende krijtstreepbakken van diverse snit en de verlichting is grimmig en schaars; harde spotlights wisselen af met een verstikkende duisternis. Dit brengt ons bij een van de meest gewaagde artistieke keuzes: eenmaal in het Woud van Arden springen de lichten in de zaal aan, wat na de somberheid van het hof compleet overweldigend is. Het ongemak in de zaal is voelbaar. Volgens de programmatoelichting is hiervoor gekozen omdat het publiek in Shakespeares tijd ook zichtbaar was voor de acteurs. In hun eigen, authentiekere theater in Stratford werkte dit wellicht, maar in de immense zaal van het Barbican slaat de plank volledig mis. Omdat het stuk met een andere beeldtaal begon, wordt onze 'suspension of disbelief' hiermee volledig doorbroken, wat zorgt voor een ongemakkelijke zit. Wellicht was de keuze geïnspireerd door Shaffers beroemde Black Comedy, maar dit is simpelweg niet het juiste stuk of de juiste plek voor een dergelijk concept.

Sophie Stanton. Foto: Topher McGrillis (C) RSC

Ondanks de onsamenhangende regiekeuzes zijn er prachtige vertolkingen van een hardwerkend ensemble. Lucy Phelps is een dynamische en hartelijke Rosalind en een energieke Ganymedes. Zodra ze haar vrouwenkleding heeft afgelegd, oogt ze bevrijd; haar scènes met Orlando in de derde akte zijn duizelingwekkend en geestig. David Adjao is een charismatische Orlando, al overtuigt hun onderlinge chemie niet over de hele linie. Veel ontroerender is de zusterlijke warmte tussen Celia (Sophie Khan Levy) en haar nicht Rosalind. Leo Wan is een openbaring als Orlando's verbitterde oudere broer Oliver; hij vindt zowel humor als tragiek in zijn prachtig voorgedragen eerste monoloog en zijn transformatie aan het eind. Ook Emily Johnstone zorgt voor fantastische fysieke komedie door de universele strijd van het lopen op hakken in het gras perfect te vangen. Aan talent op het podium geen gebrek; Sandy Grierson geeft een onvergetelijke draai aan Touchstone. Zowel vulgair als diepzinnig vangt hij perfect de oneerbiedige gekte van Shakespeares nar, zonder het duistere randje of het gevaar te verliezen.

Antony Byrne. Foto: Topher McGrillis (C) RSC

Het meest storende element van de productie was de kostuums, die op een sober en weids decor een enorme impact hebben. Helaas voelde het alsof ontwerper Bretta Gerecke de bodem van de RSC-kostuumopslag had leeggeschraapt en de meest ongerijmde en lelijke kledingstukken had uitgekozen. De helft van de cast leek uit een pastoraal tafereel te zijn gestapt, sommigen hoorden thuis in The Mighty Boosh, en anderen leken zo uit een stuk van Noël Coward of Bugsy Malone weg te zijn gewandeld. Het ontwerp faalde om de productie te versterken omdat het simpelweg verwarrend was; bovendien leken de acteurs zich zichtbaar ongemakkelijk te voelen in hun onhandige uitdossingen.

Sophie Khan Levy met gezelschap. Foto: Topher McGrillis (C) RSC

Deze productie lijdt eraan dat ze alles voor iedereen wil zijn, waardoor het uiteindelijk voor niemand echt werkt. Deze As You Like It, grillig geregisseerd door Kimberly Sykes, slaagt er niet in de briljante cast tot hun recht te laten komen. In plaats daarvan voelt het als een vehikel voor een creatief team met een overvloed aan ideeën, maar zonder de ambitie om er een eenheid van te maken. Misschien voelde deze productie in Stratford nog aan als de "uitbundige chaos" die de persberichten beloofden; in Londen voelt het helaas vooral chaotisch en komt het niet uit de verf.

Te zien tot en met 18 januari 2020