RECENSIE: Bat Out Of Hell, Dominion Theatre ✭✭✭✭

Douglas Mayo recenseert Jim Steinmans Bat Out Of Hell The Musical, die terugkeert naar Londen in het Dominion Theatre.

Andrew Polec als Strat in Bat Out Of Hell. Foto: Specular. Bat Out Of Hell

Dominion Theatre

19 april 2018

4 Sterren

BOEK TICKETS

Ik herinner me dat ik vele manen geleden een tv-film zag over de ontmoeting tussen een jonge Jim Steinman en een jonge Meat Loaf, en de beproevingen en teleurstellingen bij het schrijven van Bat Out Of Hell en de afwijzing van het materiaal door vrijwel elke platenmaatschappij. Niemand begreep Steinmans pogingen om epische verhalen te creëren in elk nummer, gedreven door de intensiteit van zijn unieke soort ongelooflijke rock-'n-roll. Het is aan hem te danken dat 40 jaar en twee vervolgalbums later, zijn visie om deze inmiddels klassieke nummers om te vormen tot een toneelwerk realiteit is geworden, en het is werkelijk een spektakel om te aanschouwen.

Net zoals Ben Eltons script voor We Will Rock You putte uit de Arthur-legende en zijn Tonight's The Night schaamteloos Faust kopieerde, gebruikt Steinmans Bat Out Of Hell de musical invloeden van J.M. Barrie om deze musical neer te zetten als een dystopisch Peter Pan-verhaal. Strat en Raven nemen de rollen aan van een moderne Peter en Wendy, compleet met een bende verschoppelingen (de Lost Boys) die chemisch bevroren zijn op achttienjarige leeftijd zodat ze nooit ouder worden. Er is zelfs een personage genaamd Tink en op een gegeven moment dacht ik dat we ook gevraagd zouden worden om te roepen dat we erin geloofden – gelukkig kwam het nooit zover.

Christina Bennington (Raven) en Andrew Polec (Strat) in Bat Out Of Hell de musical. Foto: Specular. Het is fantastisch dat het Dominion Theatre eindelijk een show heeft gevonden die werkt in de immense ruimte. De zaal verslond en spuugde de kleine recente productie van An American In Paris genadeloos uit, maar hier reiken de decorontwerpen van Jon Bausor tot ver in het publiek. Een verlengd voortoneel trekt de toeschouwers echt midden in de actie in een show waar de grote scènes gigantisch zijn en de intieme scènes op magische wijze werken op een podium dat doet denken aan de grote opera, dankzij de zorgvuldige regie van Jay Schieb. Als Strat is Andrew Polec een ongelooflijke ontdekking. Zijn magere, bleke postuur en slordige haar verbergen een stem die perfect past bij de geweldige partituur van Steinman. Waar die stem vandaan komt, zal ik nooit weten, maar hij levert een vlekkeloze prestatie met een vocale behendigheid die ik zelden in een rockmusical heb gezien. Trouwens, deze cast is gezegend met een aantal van de meest getalenteerde vocalisten van dit moment. Het machismo van Rob Fowler spat van het toneel terwijl hij zich door Paradise By The Dashboard Light heen zingt, vergezeld door zijn echtgenote op het toneel, Sharon Sexton. Danielle Steers als de zwoele maar brutale Zahara zingt de sterren van de hemel, Giovani Spano's Ledoux gaat met moeiteloos gemak los en geeft een rijk, vol geluid aan zijn nummers, terwijl Wayne Robinsons vlijmscherpe rocktenor een perfecte aanvulling vormt op Danielle Steers. Jonathan Cordins Blake bracht, hoewel onderbenut, een oprechte acteerprestatie en vocale helderheid in zijn korte passages. Deze epische talenten werden perfect in balans gehouden door de zachte lyrische momenten van Alex Thomas-Smiths Tink and Christina Benningtons Raven. Net als Polec is Bennington een talent om in de gaten te houden; haar vermogen om Steinman-klassiekers perfect te vertolken bracht broodnodige momenten van introspectie in deze overweldigende productie en was een genot voor het oor! Het getalenteerde ensemble dat Bat Out Of Hell ondersteunt is ronduit perfect, zelfs al zijn ze opgezadeld met een van de raarste choreografieën die ik ooit op een podium heb gezien. De bizarre passen van Emma Portner in scènes zoals Paradise by the Dashboard Light werkten eerder afleidend dan versterkend voor de productie.

Danielle Steers (Zahara) en Wayne Robinson (Jagwire) in Bat Out Of Hell de musical. Foto: Specular

Afgezien daarvan zijn er enkele zaken aan deze productie van Bat Out Of Hell die gewoon niet werken, met als belangrijkste het geluidsontwerp van Gareth Owen. Zittend in het midden van rij B op het balkon waren de teksten volledig onverstaanbaar bij alles wat meer was dan een duet. Als deze show wil overleven en een publiek wil trekken dat niet bekend is met het materiaal van Steinman, moet er iets worden gedaan aan deze troebele geluidsmix, wat voor mij de grootste teleurstelling van de show was.

Er is ook een grote discrepantie tussen de muzikale nummers en sommige dialoogscènes. Dit komt door de muzikale uitbundigheid van de liedjes tegenover de doodse stilte tijdens de dialogen. Het is bijna jammer dat er geen minimale achtergrondmuziek is toegevoegd om die scènes meer sfeer te geven. In de tweede akte, wanneer Sloane terugkeert naar Falco, is er een kort moment waarop dit wel gebeurt en het verschil is direct merkbaar.

Het elfkoppige rockorkest van Robert Emery brengt de orkestraties van Steve Sidwell levendig tot leven, waarbij Emery halverwege een bedrijf zelfs even op het toneel verschijnt en daarmee de zaal op zijn kop zet.

Net als bij soortgelijke shows die hem voorgingen is het plot flinterdun, maar als het geluid wordt verbeterd, heeft Bat Out Of Hell de potentie om een langlopende hit in het Londense West End te worden en een perfecte voorstelling voor het Dominion Theatre.

BOEK NU VOOR BAT OUT OF HELL THE MUSICAL