ELEŞTİRİ: Bat Out Of Hell, Dominion Theatre ✭✭✭✭

Douglas Mayo, Jim Steinman'ın Dominion Theatre ile Londra'ya dönen Bat Out Of Hell Müzikali'ni değerlendiriyor.

Bat Out Of Hell'de Strat rolüyle Andrew Polec. Fotoğraf: Specular. Bat Out Of Hell

Dominion Theatre

19 Nisan 2018

4 Yıldız

BİLET AYIRTIN

Yıllar önce, genç bir Jim Steinman ile genç bir Meatloaf'un tanışmasını, Bat Out Of Hell'i yazarken çektikleri çileleri, hayal kırıklıklarını ve neredeyse her plak şirketinden aldıkları ret cevabını anlatan bir televizyon filmi izlediğimi hatırlıyorum. Steinman'ın kendine has, etkileyici rock 'n' roll tarzıyla hayat verdiği her şarkıda destansı hikayeler yaratma çabasını o zamanlar kimse tam olarak anlayamamıştı. 40 yıl ve iki devam albümünden sonra, bu klasikleşmiş şarkıları bir sahne eserine dönüştürme vizyonunun gerçeğe dönüşmesi ve izlenecek muazzam bir esere evrilmiş olması onun başarısıdır.

Nasıl ki Ben Elton, We Will Rock You'nun metninde Arthur efsanesinden beslendiyse ve Tonight's The Night'ta utanmazca Faust'u kopyaladıysa; Steinman'ın Bat Out Of Hell müzikali de J. M. Barrie'nin etkilerini kullanarak bu müzikali distopik bir Peter Pan olarak kurguluyor. Strat ve Raven modern bir Peter ve Wendy rolünü üstlenirken, onlara yaşlanmamak için on sekiz yaşında kimyasal olarak dondurulmuş bir uyumsuzlar çetesi (kayıp çocuklar) eşlik ediyor. Hatta Tink adında bir karakter bile var; bir an bize de perilere inanıp inanmadığımızın sorulacağını sandım ama neyse ki iş o noktaya varmadı.

Bat Out Of Hell müzikalinde Christina Bennington (Raven) ve Andrew Polec (Strat). Fotoğraf: Specular. Dominion Theatre'ın nihayet o devasa alanına uygun bir oyun bulmuş olması harika. Salon, An American In Paris'in küçük prodüksiyonunu acımasızca yutup bir kenara itmişti; ancak burada Jon Bausor'un set tasarımları seyirciye kadar uzanıyor. Uzatılmış sahne (thrust stage), büyük sahnelerin görkemli, samimi sahnelerin ise büyüleyici olduğu bu gösteride seyirciyi aksiyonun tam merkezine çekiyor. Yönetmen Jay Schieb'in titiz sahnelemesi sayesinde sahne insana görkemli bir operayı anımsatıyor. Strat rolündeki Andrew Polec inanılmaz bir keşif. Sıska, solgun fiziği ve bakımsız saçları, Steinman'ın muazzam partisyonuna kusursuzca uyan bir sesi gizliyor. O sesin nereden çıktığını asla bilemeyeceğim ama bir rock müzikalinde nadiren rastladığım bir vokal çevikliğiyle hatasız bir performans sergiliyor. Aslında bu kadro, piyasadaki en yetenekli vokalistlerden bazılarıyla kutsanmış diyebilirim. Rob Fowler, sahnedeki eşi Sharon Sexton eşliğinde Paradise By The Dashboard Light'ı seslendirirken maço tavrıyla sahneyi dolduruyor. Şuh ama küstah Sahara rolünde Danielle Steers ortalığı kasıp kavuruyor; Giovani Spano (Ledoux) şarkılarına zengin ve dolgun bir ses katarak kolaylıkla parlıyor; Wayne Robinson'ın keskin rock tenoru Danielle Steers ile harika bir uyum yakalıyor ve Jonathan Cordin (Blake), rolü az olsa da kısa bölümlerinde oyunculuk dürüstlüğü ve vokal berraklığı sunuyor. Bu görkemli yetenekler, Alex Thomas-Smith (Tink) ve Christina Bennington (Raven) tarafından sunulan yumuşak lirik anlarla mükemmel bir denge oluşturmuş. Polec gibi Bennington da takip edilmesi gereken bir yetenek; Steinman klasiklerini kusursuz yorumlaması, bu hareketli prodüksiyona çok ihtiyaç duyulan içsel düşünce anlarını katmış ve onu dinlemek tam bir keyif! Bat Out Of Hell'in yetenekli topluluk (ensemble) kadrosu, şimdiye kadar sahnede gördüğüm en tuhaf koreografilerden bazılarına maruz kalmalarına rağmen kusursuzlar. Emma Portner'ın özellikle Paradise by the Dashboard Light gibi bazı sahnelerdeki tuhaf adımları, gösteriyi tamamlamaktan ziyade kafa karıştırıcıydı.

Bat Out Of Hell müzikalinde Danielle Steers (Zahara) ve Wayne Robinson (Jagwire). Fotoğraf: Specular

Bunlar bir yana, Bat Out Of Hell müzikalinin bu prodüksiyonunda işlemeyen bazı noktalar var ki bunların başında Gareth Owen'ın ses tasarımı geliyor. Balkonun (Circle) B sırasının ortasında oturmama rağmen, düetlerden daha kalabalık olan her şeyde sözler tamamen anlaşılmazdı. Eğer bu şov hayatta kalacaksa ve Steinman'ın eserlerine aşina olmayan izleyicileri çekecekse, benim için şovun en büyük hayal kırıklığı olan bu bulanık ses miksini çözmek için bir şeyler yapılması gerekiyor.

Ayrıca şovun müzikal numaraları ile bazı metin ağırlıklı sahneleri arasında büyük bir uyumsuzluk var. Bu durum, şarkıların coşkusuna karşılık diyalog sahnelerini çevreleyen o sağır edici sessizlikten kaynaklanıyor. Bu sahnelere bir nebze ton katmak için minimal bir fon müziği (underscoring) uygulanmaması üzücü. İkinci perdede Sloane'un Falco'ya döndüğü sahnede kısa bir süre fon müziği kullanılıyor ve bu, farkı hemen hissettiriyor.

Robert Emery yönetimindeki on bir kişilik rock orkestrası, Steve Sidwell'in düzenlemelerine hayat veriyor; hatta Emery perdenin ortasında sahnede kısa bir süre görünüp seyirciden büyük alkış alıyor.

Kendisinden önceki benzer şovlar gibi konusu biraz zayıf kalsa da, ses sorunu giderildiğinde Bat Out Of Hell, Londra Batı Yakası'nın (West End) uzun soluklu eserlerinden biri olmaya ve Dominion Theatre için biçilmiş kaftan olmaya aday.

BAT OUT OF HELL MÜZİKALİ İÇİN ŞİMDİ REZERVASYON YAPIN