RECENSIE: Blood Brothers 2017, New Victoria Theatre Woking (Op Tournee) ✭✭✭✭

De cast van Blood Brothers (Vorige bezetting) Blood Brothers

New Victoria Theatre Woking

Momenteel op tournee

17 januari 2017

4 Sterren

Tourinformatie - Boek nu Er is een reden waarom Blood Brothers de derde langstlopende voorstelling in de geschiedenis van West End is, en waarom het toursucces onverminderd voortduurt (ik vermoed dat alleen Bill Kenwright en Willy Russell precies weten hoe lang deze tour al onderweg is!). Het verklaart ook waarom vanavond in een uitverkocht huis in Woking elk publiekslid aan het einde opstond voor een ovatie: dit is een show zonder poespas die je recht in het hart raakt.

Het was interessant om deze klassieker vanavond te bekijken met iemand die Blood Brothers nog nooit had gezien. Je realiseert je soms dat er nog steeds mensen zijn voor wie dit nieuw is. Om spoilers te voorkomen ga ik niet te diep in op het plot, maar focus ik me op de vertolkingen en de kwaliteit van de productie zelf.

Blood Brothers leunt op een paar cruciale elementen. Als je die niet goed krijgt, zinkt de hele productie. Ten eerste moet je geloven in de acteurs die kinderen spelen (terwijl hun werkelijke leeftijd ergens tussen de 7 en 28 jaar ligt). Ten tweede moet de oprechtheid en intensiteit van het drama constant aanwezig zijn – altijd een uitdaging bij langlopende producties – en tot slot is timing alles. Deze show heeft een van de meest iconische eindscènes ooit, maar als de timing niet klopt, valt de hele climax in het water.

Deze cast zet de kinderlijke aspecten van hun rollen perfect neer. Hun motoriek, genuanceerde reacties en voorzichtige brutaliteit kregen de lachsalvo's op hun hand. Prachtig uitgevoerd en dankzij de zorgvuldige enscenering is de jeugdige energie in de eerste akte een genot om naar te kijken. Adam Search als Sammy, Alison Crawford als Linda, Joanne McShane als Brenda en Henry Regan als Perkins (au!) waren simpelweg fantastisch.

Vorige bezetting: Sean Jones & Simon Willmont

Als de tweeling waren Sean Jones (Mickey) and Mark Hutchinson (Eddie) ijzersterk in het 'nature vs nurture' scenario dat zich afspeelt in het Groot-Brittannië onder Thatcher. Solide acteerwerk en een oprechte band maakten dit een van de beste combinaties die ik heb gezien.

De rol van The Narrator, gespeeld door Dean Chisnall, is een lastige opgave. De verteller in Blood Brothers is de personificatie van de waarheid. Altijd aanwezig, ondanks ontkenning of schone schijn, confronteert hij de hoofdpersonen op hun meest kwetsbare momenten en gids hij het publiek door dit rauwe verhaal. Chisnall doet het voortreffelijk: koel en charmant, maar ook dreigend en alomtegenwoordig. Het is een frisse vertolking van een personage dat anders makkelijk naar de achtergrond verdwijnt.

Dit Blood Brothers-gezelschap is gezegend met de aanwezigheid van Tim Churchill als Mr Lyons, Graham Martin (wiens transformatie van een chique kostschool-rector naar een overwerkte leraar op een scholengemeenschap uitmuntend was) en Sarah Jane Buckley, die een paranoïde Mrs Lyons neerzette die nooit 'over de top' ging maar onderhuids borrelde tot ze, zonder een woord te zeggen, tot het kookpunt kwam en de ontknoping inleidde. Het is een getalenteerd ensemble van sterke acteurs.

Vorige bezetting met Lyn Paul als Mrs Johnstone

En dan is er natuurlijk de fabelachtige Lyn Paul als Mrs Johnstone. Dit is een vertolking die barst van de echtheid, levenservaring en puur talent. Paul straalt een moederlijke liefde uit die tot achterin de grote zaal voelbaar is. Aan het eind zie je echt het grauwe gezicht van een rouwende moeder. Perfectie.

Ik vind het altijd geweldig om Blood Brothers te zien met een publiek vol tieners. Je weet dat zij geen genoegen nemen met onzin. Tijdens de voorstelling vanavond waren ze muisstil, dan weer lachend, volledig meegesleept door het drama, om na afloop luid te juichen en in kleine groepjes huilend na te praten. Dat is de kracht van puur verhalen vertellen. Bob Tomson en Bill Kenwright (regie), Phil Gostelow (muzikaal leider), Andy Walmsley (ontwerp), Nick Riching (licht) en Dan Samson (geluid) verdienen alle lof voor het vers, levendig en relevant houden van de show voor een jong theaterpubliek.

Mijn twee favoriete momenten van de avond waren 'Miss Jones' en de nummers rondom 'Shoes Upon The Table' / 'Madman'. In het sobere, huidige Groot-Brittannië raakte 'Miss Jones', inclusief de rij bij de arbeidsbemiddeling, echt een gevoelige snaar.

Wat betreft de precisie waar ik het over had bij de ontknoping: die was spot-on. De zenuwachtige lach van een publiek in shock was precies zoals het hoort.

Als je Blood Brothers nog nooit hebt gezien, zorg dan dat je deze tournee niet mist. Maar let op: als een show op een dinsdagavond een zaal zo vol krijgt, moet je er waarschijnlijk snel bij zijn!

ONTDEK MEER OVER DE BLOOD BROTHERS UK TOUR

Onze excuses, op het moment van publicatie van deze recensie waren er geen foto's van de huidige cast beschikbaar.