RECENSIE: Boom Bang-A-Bang, Above The Stag ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert de komedie Boom Bang-A-Bang van Jonathan Harvey, nu te zien in het Above The Stag Theatre in Vauxhall.

Boom Bang-a-BangAbove The Stag 7 mei 2019 5 Sterren Boek Nu Perfect gepland om samen te vallen met het jaarlijkse Songfestival-spektakel (het vindt plaats op de 18e van deze maand, voor het geval je onder een steen leeft), arriveert deze loepzuivere komedie in drie bedrijven van Jonathan Harvey om ons mee terug te nemen naar het midden van de jaren '90. Een scherpe blik op relaties die, toen net als nu, heerlijk in de soep lopen. Dit is zijn zesde toneelstuk en het is een opmerkelijk knap, om niet te zeggen sprankelend staaltje vakmanschap: hij neemt de klassieke opbouw in drie bedrijven en plaatst deze feilloos in een eigentijdse setting met moderne zeden. Het doet sterk denken aan de structurele beheersing van Ayckbourn, maar is rijkelijk doorspekt met de bedwelmende, scherpe humor van Harvey's eigen levensvisie.  Het stuk zit tjokvol met de scherpste en meest gevatte oneliners; een genot voor het oor waarbij elk personage om de beurt de anderen aanpakt met een onverslaanbare combinatie van geestigheid en cynisme. De grappen volgen elkaar in zo'n tempo op dat je denkt dat het niet meer kan... en dan volgt er nóg een. Andrew Beckett, een vaste waarde in dit theater, regisseert met een elegante natuurlijkheid (die wederom doet denken aan de grootmeester uit Scarborough) en heeft ook zijn eigen – onberispelijke – decor ontworpen. Alle deuren en ramen werken met een voortreffelijke geloofwaardigheid, en de inrichting en snuisterijen ademen een wereld van verarmde verfijning: cognac in een glazen karaf op een triplex plank; clubkleding-shirtjes die hangen te 'luchten' aan een droogrekje bij de radiator. En in de eerste van de vele meesterzetten van Harvey's schrijftalent wordt de broodnodige extra stoel het toneel opgesleept door de behulpzame-maar-werkelijk-verschrikkelijke buurman Norman (Joshua Coley in een van de vele glansrollen van de cast – hij maakt hem grappig en tegelijkertijd verontrustend griezelig).  Ondertussen staan de hapjes in bakjes al klaar op de salontafel (inclusief jaren '90 asbak).  Het feest staat op het punt te beginnen: de Songfestival-rituelen kunnen van start gaan. En hoe.  De gastheer, Lee (Adam McCoy, die een sympathieke en sterke rol neerzet), houdt een huishoudelijke traditie in ere na het – veelbesproken – overlijden van zijn vriend.  Hij is het personage dat het dichtst in de buurt komt van de 'normale man' te midden van de parade aan lokale excentriekelingen die het podium vullen.  Zijn beste vriendin, Wendy (wat een treffende naam!), wordt door Tori Hargreaves met trefzekere overtuiging gespeeld: zij lijkt als enige de minste 'ontwikkeling' door te maken, maar wie goed oplet ziet dat er iets heel dieps en verrassends onder de oppervlakte speelt.  Ook van de partij is de wannabe-ster van de scene, Roy, die in de vertolking van de innemende Sean Huddlestan de laatste persoon op aarde lijkt die je zou associëren met het veelvuldig gebruik van XTC en cocaïne (waarvan een paar lijntjes plichtsgetrouw van de salontafel worden gesnoven – ik zei toch: verarmde standsverschillen).  Toch krijgt hij het voor elkaar om brand te stichten (geen spoiler, je ziet het van mijlenver aankomen – het is echter alleen grappig omdat Roy dat niét doet!). Nog explosiever is het gezelschap van Nick (John Hogg), een gladde, duur opgeleide en vrijwel altijd werkloze acteur, en zijn aanstaande ex-vriendin, de angstaanjagende Tania. De laatste is een heerlijke creatie van Florence Odumosu, die zichtbaar evenveel plezier beleeft aan haar rol als brutale, bazige koe als wij in het publiek.  Tot slot zien we Christopher Lane als de vlijmscherpe bitchy 'queen' Steph, een dwangmatige rokkenjager (zonder standaarden) die het met iedereen aan de stok krijgt, maar toch zijn plek behoudt in deze grimmige menagerie van verloren zielen. Rest alleen nog te zeggen dat Robert Draper hen allemaal van fraaie kostuums heeft voorzien, Andy Hill het geheel met veel souplesse uitlicht, en zijn geluidsontwerp wonderen doet om ons bij de kladden te grijpen en te droppen in de wereld zoals die vlak voor de totale digitalisering bestond.  Er is zelfs een prachtige explosie om van te genieten, en als de vuurzee niet helemaal is wat het had kunnen zijn, geldt dat ook voor de levens van deze personages – in wiens charmant brutale en goedgebekte gezelschap we een kostbare twee uur doorbrengen.  Konden we maar altijd bij hen blijven.

BOEK TICKETS VOOR BOOM BANG-A-BANG

Foto's: PBG Studios