RECENSIE: Christine Pedi, The Seth Concert Series Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Christine Pedi en Seth Rudetsky in de nieuwste editie van de Seth Online Concert Series.

Christine Pedi The Seth Concert Series met Christine Pedi en Seth Rudetsky

Online live op zondag 9 mei, herhaling op maandag 10 mei

5 Sterren

Seth Concert Series Website

'A Spoonful of Sugar' (van de gebroeders Sherman) was de mierzoete opening van deze nieuwste aflevering van Seths gezellige cabaret-talkshows bij de computer.  Wat dat ons precies vertelde over de koers van de komende 90 minuten?  Uw gok is net zo goed als de mijne.

Pedi is, let wel, een veteraan van vele cabaretpodia, waaronder dat van het topmerk 'Forbidden Broadway'. Deze franchise gaat nog langer mee dan die van Seth en dankt haar succes aan een scherpe, consistente aanpak: het op de hak nemen van Broadway-shows door middel van overdreven en brutaal goedkope imitaties.  Ze weet dus heel goed hoe dit soort avonden in elkaar steken.

Verklaart dat waarom we vervolgens overstapten op 'Mama, A Rainbow' uit Larry Grossman en Hal Hackady's partituur voor 'Minnie's Boys'? Een show die een welkome verrassing is in deze serie (waar meestal voor een meer standaard repertoire wordt gekozen).  De link is 'Mother's Day' (Moederdag).  Is het een onderwerp of een thema?  Of is het een 'houding'?  Oordeelt u zelf.  De playlist van vandaag gaf ons vervolgens Harry Nilssons 'The Puppy Song', wat best schattig en onschuldig is, maar eigenlijk ook niet meer dan dat.  Als u in deze volgorde een reden hoorde om te blijven luisteren, liep u mijlenver op mij voor. In een van zijn gedenkwaardige uitspraken — niet bedoeld als compliment — zei Gore Vidal dat er nooit een Amerikaanse president is gekozen die niet van zijn moeder hield (en, in aflopende volgorde van belangrijkheid, van haar appeltaart en zijn hond).  Dat, zo stelt hij, omschrijft de gemiddelde topografie van het Amerikaanse politieke systeem.  Als je vindt dat kunst bedoeld is om de samenleving een schouderklopje te geven, prima.  Maar als je gelooft dat kunst echt beter kan dan dat, mag je meer verwachten.

Dingen verbeterden — en hoe! — met een plotselinge injectie van 'Forbidden Broadway', waarin een schitterende parodie op 'The Atchison, Topeka and the Santa Fe' (Warren/Mercer) uit 'The Harvey Girls' werd getoond: 'The Ashkebad, Tbilisi and the Kiev Express'. Gerard Alessandrini, de oprichter van het merk en de onvermoeibare auteur van deze genadeloze aanvallen op de Amerikaanse zelfgenoegzaamheid, geeft hierin een stem aan wat Anna Karenina MOGELIJK had gezongen in een musical gebaseerd op de roman van Lev Tolstoj: mocht u zich afvragen wat het verband is, Anna heeft een affaire die slecht afloopt en ze pleegt zelfmoord door voor een trein te springen.  Dit was een verademing die deze show zelden toekomt.

Daarna kregen we Pedi die Bette Midler nadeed met 'Who's Gay In Hollywood', een andere FB-parodie (op 'Hooray For Hollywood', Richard Whiting/Johnny Mercer).  Dit was spot-on en geen seconde gedateerd, omdat de Amerikaanse media — in de vorm van de filmfabrieken — nog een lange weg te gaan hebben in het onder ogen zien van de waarheid over hoe minderheden worden gerepresenteerd.  Pedi is een begaafd imitator en in die hoedanigheid schitterde ze echt.  Iets minder sprankelend was echter haar uitvoering van Rick Croms 'Mother Nature' uit zijn 'Newsical' (weer zo'n gevatte New Yorkse actualiteitenrevue); dit schetste een minder suikerzoet beeld van wat er gebeurt als je de grootste Moeder van allemaal tegen de haren in strijkt.

Tja, cabaret kan — en moet — ambitieus zijn, en nu ging de show duidelijk de goede kant op.  Althans, wat de liedjes betreft.  De babbeltjes tussen de nummers door waren minder boeiend en echoden de gebruikelijke 'En toen had ik maar twee weken om me voor te bereiden op...' anekdotische stijl, die bij de eerdergenoemde schrijvers de selectie niet zou overleven.  Betrouwbaarder materiaal vonden we in het bedrieglijk eenvoudige 'When You're Good To Mama' van Kander en Ebb uit hun bijtende satire 'Chicago', met de ongemakkelijke erotische beeldspraak die allerlei onprettige connotaties oproept (waar we om mochten lachen in plaats van ons zorgen over te maken).  Uitstraling en pit, ziet u wel.  Je hebt het of je hebt het niet.

'You Mustn't Feel Discouraged' (met vlijmscherpe teksten van Betty Comden en Adolph Green, muziek van Jules Styne, uit hun show 'Fade Out/Fade In') hield ons op een positieve manier op het pad naar een tamelijk deprimerende visie op Amerika.  En toen volgde een sonisch indrukwekkende parodie op Barbra Streisand (met vlijmscherp talent gebracht) in een nummer dat zo tergend langzaam was dat het bijna onherkenbaar was.

De wekelijkse quiz werd echter overschaduwd door een paaldans-finale waardoor choreografie (weet u nog, choreografie?) eindelijk terugkeerde naar het online cabaretpodium.  Pedi is een act die je moeilijk overtreft.  Toch deed ze een poging met haar weerwoord, een Blossom Dearie-achtig 'The Lady Is A Tramp' (Rodgers and Hart), waarbij Seth een heerlijk uitgevoerd contrapunt improviseerde.  Risico en gevaar zorgen ervoor dat een publiek recht gaat zitten, en dat is precies wat we deden.

Hè hè, eindelijk.

Daarna door naar de grote, mega-finale medley.  'Les Mis' dat ten onder gaat aan zijn eigen gewichtigheid, waarbij Pedi haar venijnige stemgymnastiek richtte op een hele rits sterren die prachtig verkeerd gecast waren in diverse ongepaste Schoenberg/Boublil rollen.  Resultaat: gejuich en applaus, en zeer waarschijnlijk opstaan uit je ergonomisch ontworpen stoel; het was allemaal even theatraal als onvermijdelijk.

Als geheel was de show misschien niet perfect; maar wie heeft er perfectie nodig als er sprake is van genialiteit?  We hebben ervan genoten.