RECENSIE: Crocodile op het Vault Festival ✭✭✭

Crocodile

Vault Festival

1 februari 2017

3 Sterren

Het is lastig voor te stellen hoe Londen zich zou redden zonder de Vaults, of hoe men het deed voordat ze er waren. In de kille staart van de winter, als voorbode op het ontluikende voorjaar, bloeit er onder de grond een magnifiek festival op dat elk jaar groter en fascinerender wordt. Inmiddels is het vijfde seizoen aangebroken en de verwachting is dat het bezoekersaantal de 40.000 van vorig jaar — die door het ondergrondse labyrint struinden — ruim zal overtreffen. Het evenement breidt zich ook fysiek uit en trekt nieuwe locaties aan. Dit jaar is voor het eerst het relatief onbekende maar uitstekend uitgeruste Network Theatre onderdeel van het festival, dat opent met dit debuutstuk van de zeer veelbelovende Joe Eyre.

Geproduceerd door Joe's zus Beth (wellicht het meest bekend van haar rol in ‘Wooden Overcoats’) in samenwerking met Frankie Parham, en geregisseerd met een strakke, krachtige hand door Matt Maltby, vertelt dit voortreffelijke tweepersoonsstuk het verhaal van Alan (gespeeld door Joe) en Jane (Rhiannon Sommers). Zij vormen een ideaal, gelukkig en onschuldig middenklassekoppel met een comfortabel leven, totdat zij in een bizar verhaal belanden. Ze gaan samenwonen en krijgen een kind, dat echter... een krokodil blijkt te zijn. Wat begon als een monoloog van 15 minuten voor Maltby's ‘Pint-Sized’ Festival, is royaal uitgebouwd tot een voorstelling van 55 minuten.

In het opvallend eenvoudige 'black box' decor van Clancy Flynn (licht en ontwerp), wordt het verhaal via flashbacks verteld in twee lange, afzonderlijke monologen, beide gericht aan een tastbare maar nooit expliciet genoemde toehoorder. Wij, het publiek, reconstrueren het verhaal aan de hand van de fragmenten die ons worden aangereikt. De Ionesco-achtige metafoor van de monsterlijke nakomeling wordt creatief en met humor ingezet, waarbij de griezelige elementen het grootste deel van de tijd op een veilige afstand blijven. De spanning neemt echter toe naarmate het ‘kind’ steeds meer symbool komt te staan voor figuurlijke angsten voor een onzekere en onbeheersbare toekomst. De sociopathische neigingen in Alans monoloog worden zelfs overweldigend voordat hij stopt en Jane het woord neemt.

Technisch gezien kiest het script er op dat punt voor om Sommers min of meer dezelfde taak te geven als Eyre zojuist heeft volbracht, wat — discutabel genoeg — het verrassingselement van haar rol als Jane enigszins wegneemt. Een herziening van het script zou dit ongetwijfeld kunnen oplossen; Eyre beschikt zichtbaar over een rijke verbeelding en een passie voor verrassende verhalen. Ondertussen voert het muziek- en geluidsontwerp van Odinn Orn Hilmarsson de spanning steeds verder op terwijl dit indrukwekkende debuutstuk zijn angstaanjagende ontknoping nadert. Er vallen schaduwen van ‘The Events’ te ontdekken, evenals invloeden uit het absurdistisch en expressionistisch drama. Ik hoop dat we zeer binnenkort weer van de heer Eyre horen.

ONTDEK MEER OVER JOYOUS GARD THEATRE