RECENSIE: Cruise, Duchess Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Jack Holdens toneelstuk Cruise, nu te zien in het Duchess Theatre terwijl de Britse theaters hun deuren weer openen.

Foto: Pamela Raith Cruise

Duchess Theatre, Londen

20-05-21

5 Sterren

BOEK TICKETS

Het was lang wachten om weer in een zaal te zitten en samen te genieten van de magie van het theater – een wachten dat nog iets langer duurde door de verlate aanvang van de persvoorstelling. Maar het was het dubbel en dwars waard voor Jack Holdens oprechte, gepassioneerde en ontroerende Cruise. Het stuk is ontstaan uit zijn eigen ervaringen bij Switchboard, de LGBTQ+-hulplijn (tevens partner van deze productie). Een telefoontje leidde tot een relaas over het leven in het Londense Soho van de jaren tachtig; het resultaat is een treffende blik op virussen, gemeenschapszin, liefde en bovenal: hoop.

Een van de redenen waarom het stuk zo goed werkt, is Holdens voortreffelijke research en kennis van de periode, zijn respect voor de generatie die we nu 'gay veterans' kunnen noemen, en zijn geweldige spel waarin hij een reeks levendige personages vertolkt. In de tegenwoordige tijd belt Michael naar de hulplijn omdat hij met een oudere vrijwilliger wil spreken. Jack reageert niet volgens het boekje. Als Michael merkt dat Jack net een nacht is wezen stappen, vertelt hij hem zijn eigen verhaal over de beste nacht ooit – een nacht in 1988 waarvan hij dacht dat het zijn laatste zou zijn. Hoewel de opzet van het telefoongesprek wellicht wat onwaarschijnlijk lijkt, werkt dit stijlmiddel uitstekend om ons mee te nemen naar het verleden. Holden voert ons mee met tomeloze energie en empathie; we ontmoeten een keur aan figuren uit een Soho dat niet meer bestaat: Polari Gordon, Jacky Shit (de heerlijk cynische dragqueen die een prachtige vertolking van ‘Is That All There Is?’ brengt) en Slutty Dave, die ondanks zijn bijnaam Michaels grote liefde is en die hij verliest aan aids. Je geeft om elk van hen, terwijl Holden het podium beheerst met zijn uitbundige en zelfverzekerde manier van vertellen. Er zitten gewaagde scènes in, zoals de ingenieuze montage van Top Gun met de dood van Slutty Dave.

Foto: Pamela Raith

Dit is zeker geen onemanshow; componist John Elliott staat de hele tijd op het podium en voorziet Holden van een fantastische soundtrack vol beats en muzikale hoogtepunten uit de tijd van een verloren generatie. Terwijl Michael/Holden zijn (in zijn beleving) dodendans danst, zwelt de muziek aan tot een overweldigend, emotioneel crescendo. (Ik moest deze recensie echt schrijven met 12-inch remixes uit de jaren tachtig op de achtergrond, zozeer zat de muziek nog in mijn hoofd!) Maar natuurlijk overleeft Michael, en een van de sterkste punten van de show is dat het clichébeeld van de tragische, eenzame en gedoemde homoseksuele man (denk aan Halstons op Netflix) vakkundig wordt weerlegd. Geschreven tijdens de pandemie van 2020, is de heldere boodschap: we overleven. We gaan door. Het is een uitgelaten, grappig en ontroerend stuk dat je absoluut moet gaan zien.

Met dank aan het management en de zaalmedewerkers van het Duchess Theatre voor het waarborgen van een veilig theaterbezoek voor iedereen.