RECENSIE: Doodle de musical, Waterloo East Theatre ✭✭

Doodle The Musical Waterloo East Theatre

12 januari 2018

2 sterren

Boek nu

Tja, daar hebben we weer een musical over de nostalgie van de Tweede Wereldoorlog: uniformen, meezingbare deuntjes, ééndimensionale personages en een flinke dosis escapisme.  Als dat je ding is, zul je je hier wellicht vermaken.  De muziek is bij vlagen zeker aantrekkelijk: Andy Street heeft zijn sporen verdiend als liedjesschrijver en er zitten diverse nummers tussen die ongetwijfeld zullen bekoren.  De meeste worden gezongen door de sterkste persoonlijkheid op het toneel, Sooz Henshaw (alias Kempner, naar ik meen): 'He's a dinosaur' is echt een verdomd goed nummer – eigenlijk té goed voor de bijbehorende tekst.  Jonathan Kydd, een naam die ik me nog levendig herinner van de jaren '70 kindershow 'Rainbow', is de drijvende kracht achter dit bizarre verhaal vol oorlogskuren.  Hij schrijft niet zozeer een script als wel een rommelige verzameling schetsen die qua toon en stijl onverwacht alle kanten op schieten, schijnbaar zonder ander doel dan de tijd tussen de opening en de finale op te vullen, precies zoals bij een doldwaze revue.  Of is er toch meer aan de hand?  Zijn teksten ademen diezelfde ad-hoc improvisatiesfeer.  Als je technische verwachtingen niet te hoog gespannen zijn, vind je dit misschien wel vertederend.  Aan de andere kant: als je het serieus neemt als een musical die een verhaal probeert te vertellen, dan zul je waarschijnlijk een stuk strenger oordelen.

Er staat een flinke cast op de planken.  Paul Ryan, Paul Croft, Reggie Oliver, Paul Storrier, Michael Sadler, Sebastian Kainth, Conor Cook en Luke Farrugia nemen talloze dubbelrollen voor hun rekening, maar geen van hen krijgt beter materiaal dan Evan Boutsov, wiens grootste troef hier zijn indrukwekkende fysiek lijkt te zijn, die dan ook herhaaldelijk in volle ontblote glorie wordt getoond.  De muzikale nummers worden opgeluisterd door de wervelende moves van Kate Haughton en Viva Foster, bijgestaan door swing Grace Keeble, in de drukke choreografie van Gianna Burright.  Baska Wesolowska zorgde voor een strak ogend decor met multifunctionele (zij het wat zware en onhandige) archiefkasten en een bioscoopscherm, waarop enkele gehaaste filmfragmenten van Kydd zelf te zien zijn.  Het is allemaal erg gemoedelijk en goedbedoeld, maar je vraagt je oprecht af of ze werkelijk dachten dat dit alles een volwaardige musical zou vormen.  Regisseur Jonathan Moore doet geen enkele poging tot karakterverdieping of het verkennen van verschillende gezichtspunten.

Kydd's script is op zijn best 'basisschoolniveau' te noemen.  Zijn ideeën – en grappen – zijn bovendien net zo oud als de Tweede Wereldoorlog zelf.  Dus als je bereid bent de anachronismen, de achterhaalde standpunten en de krakkemikkige attitude te accepteren, kan er wellicht een glimlachje vanaf.  De kans is echter net zo groot dat je kromme tenen krijgt.  Het is me niet helemaal duidelijk of dat nou de bedoeling is als 'ironie' of niet.  Het lijkt erop alsof hij een kruising wilde maken tussen Spamalot, de Carry On-films, Blackadder en The Producers.  Het is een collage-achtige aanpak die niet echt uitmondt in een eigen, herkenbare identiteit.  Misschien deert dat meneer Kydd ook helemaal niet.  Laten we hopen dat hij een publiek vindt dat net zo zorgeloos is als hijzelf.

BOEK TICKETS VOOR DOODLE THE MUSICAL