ELEŞTİRİ: Doodle Müzikali, Waterloo East Tiyatrosu ✭✭

Doodle The Musical Waterloo East Theatre

12 Ocak 2018

2 Yıldız

Hemen Bilet Alın

İşte karşımızda İkinci Dünya Savaşı nostaljisine odaklanan bir müzikal daha: üniformalar, akılda kalıcı ezgiler, tek boyutlu karakterler ve bolca dünyadan kaçış arzusu. Eğer tarzınız buysa, bu oyun hoşunuza gidebilir. Müzikler kesinlikle oldukça cazip; besteci Andy Street melodi konusunda rüştünü ispatlamış bir isim ve burada dinleyiciyi tavlayacak pek çok parça mevcut. Bu parçaların çoğunu, sahnenin en parlak ismi Sooz Henshaw (nam-ı diğer Kempner) seslendiriyor: 'He's a dinosaur' aslında harika bir melodi, hatta dürüst olmak gerekirse üzerine yazılan sözler için fazla bile iyi. Bir dönem çocuk programlarından tanıdığımız Jonathan Kydd ise bu tuhaf savaş zamanı serüveninin arkasındaki asıl itici güç. Kydd, bütünlüklü bir senaryodan ziyade, sanki sadece açılış ve final arasındaki boşluğu doldurmaya çalışan, ton ve üslup olarak oradan oraya savrulan kopuk bir skeçler bütünü kaleme almış. Tıpkı çılgın bir revüyü andırıyor. Şarkı sözleri de aynı doğaçlama hava içerisinde. Teknik beklentileriniz çok yüksek değilse, bu durumu sempatik bulabilirsiniz. Ancak hikaye anlatan gerçek bir müzikal izleme beklentisiyle giderseniz, esere karşı biraz daha sert bir tutum takınmanız olası.

Oyun için geniş bir kadro bir araya gelmiş. Paul Ryan, Paul Croft, Reggie Oliver, Paul Storrier, Michael Sadler, Sebastian Kainth, Conor Cook ve Luke Farrugia sayısız farklı karakteri canlandırmak için ellerinden geleni yapıyorlar; ancak hiçbiri, kaslı fiziğini sahne boyunca cömertçe sergileyen Evan Boutsov kadar dikkat çekici bir materyale sahip değil. Müzikal numaralara, Gianna Burright'ın hareketli koreografisi eşliğinde Kate Haughton ve Viva Foster eşlik ediyor. Baska Wesolowska'nın tasarladığı çok amaçlı ama taşınması bir hayli güç ve kaba duran dosya dolaplarından oluşan dekor ile Kydd'ın hazırladığı aceleye getirilmiş film klipleri sahneyi tamamlıyor. Genel olarak sıcak ve iyi niyetli bir çaba olsa da, bunun gerçekten bir müzikali oluşturup oluşturmayacağı konusunda şüpheler uyanıyor. Yönetmen Jonathan Moore ise karakter derinliğine inmek ya da bir fikir tartışması açmak gibi bir yola gitmemiş.

Kydd'ın metni çocuksu bir espri anlayışının ötesine geçemiyor; fikirleri ve şakaları da İkinci Dünya Savaşı kadar eski. Dolayısıyla, eğer anakronizmleri, modası geçmiş bakış açılarını ve gıcırdayan tutumları kabul etmeye hazırsanız, bu oyun sizi bir iki kez güldürebilir. Öte yandan, kendinizi sürekli mahcup hissetmeniz de mümkün. Bunun bilinçli bir 'ironi' olup olmadığı pek anlaşılmıyor. Yazarın amacı Spamalot, Carry On serisi, Blackadder ve The Producers arasında bir melez oluşturmakmış gibi görünüyor. Ancak bu kolaj yaklaşımı, kendine has bir kimliği olan bir eser ortaya çıkarmamış. Belki de bu durum Sayın Kydd için pek önemli değildir. Umalım da kendisi kadar gamsız bir izleyici kitlesi bulabilsin.

DOODLE THE MUSICAL İÇİN BİLET ALIN