RECENSIE: Frankenstein, Wilton's Music Hall ✭✭✭✭

Frankenstein

Wilton's Music Hall

16 maart 2017

4 sterren

Boek Nu

In de veelgeprezen productie van Frankenstein uit 2011 bij het National Theatre wisselden Benedict Cumberbatch en Jonny Lee Miller beroemd de rollen van Dr. Frankenstein en het Wezen per voorstelling af, wat de gelijkenissen tussen deze twee ogenschijnlijk uitersten benadrukte. Deze verdubbeling, die voortdurend terugkomt in de originele gotische roman van Mary Shelley, wordt in de bewerking van Tristan Bernays nog verder gevoerd door slechts één acteur voor beide rollen te casten.

Het stuk distilleert vakkundig de kern van het verhaal en legt de focus grotendeels op het Wezen. Het begint op het moment van zijn creatie in het laboratorium van Dr. Victor Frankenstein en volgt zijn onhandige en angstige ontwikkeling: van een verstoten, kinderlijke onschuldige die zich verschuilt in het bos tot een man met intellect en een behoefte aan gezelschap. Voor iedereen die niet bekend is met het oorspronkelijke verhaal, herinnert deze voorstelling ons eraan dat het iconische monster niet de lompige bruut uit de Boris Karloff-films van de jaren dertig was, maar een intellectueel, volledig bewust wezen dat Plutarchus, Milton en Goethe gelezen heeft – zij het een wezen met een schokkend en angstaanjagend uiterlijk. Net als het boek onderzoekt het stuk hoe het Wezen zich niet door zijn aard als een monster gedraagt, maar door de manier waarop hij door zijn "vader" en de rest van de wereld wordt behandeld.

Ondanks zijn jeugdige uiterlijk belichaamt George Fletcher het Wezen met gracieuze bewegingen en een gekwelde gezichtsuitdrukking, zonder dat daar extra make-up voor nodig is. Met snelle wisselingen naar Victor wanneer het Wezen eindelijk zijn maker ontmoet, levert deze jonge acteur – pas afgestudeerd aan het Royal Welsh College of Music & Drama – een glansprestatie die het publiek gedurende de 70 minuten durende voorstelling in zijn greep houdt. Hij wordt ondersteund door Rowena Lennon, die rollen vertolkt zoals Victors verloofde Elizabeth en daarnaast de geluidseffecten en enscenering versterkt. De regie van Eleanor Rhode is strak, in samenwerking met choreograaf Tom Jackson Greaves. Met slechts een handvol attributen, zoals een spiegel en kale gloeilampen, is het podium sfeervol verlicht door Lawrence T. Doyle, aangevuld met een expressief geluidsdecor van David Gregory.

Deze productie, oorspronkelijk opgevoerd in The Watermill Theatre bij Newbury, heeft een passend onderkomen gevonden in de magnifieke 19e-eeuwse vergane glorie van Wilton's Music Hall in Whitechapel. Hoewel er nog geen nieuws is over een verlenging of tournee, is dit een formidabele creatie om in de gaten te houden.

Te zien tot en met 18 maart 2017.

BOEK TICKETS VOOR FRANKENSTEIN