RECENSIE: Go!, Camden Fringe in The Phoenix Artist Club ✭✭✭

Go! Camden Fringe in The Phoenix Artist Club 20 augustus 2014 3 Sterren

Terwijl het Edinburgh Festival in Schotland in volle gang is en alle ogen van de critici daarop gericht zijn, krijgt de programmering van de Camden Fringe in de Phoenix Artist Club in het hart van West End te weinig aandacht. En dat terwijl het een eclectisch en gevarieerd programma biedt dat moeiteloos kan wedijveren met alles wat er in Edinburgh te zien is.

Fringe-festivals barsten van de mogelijkheden. Je kunt er werkelijk alles tegenkomen. Rijpe, volwaardige performances van zwak materiaal; voorzichtige verkenningen van nieuwe kunstvormen; uitdagend werk voor zowel spelers als publiek; vermakelijk 'hap-slik-weg' theater; slechte musicals met hoopvolle talenten die geïnspireerd of voortgebracht zijn door programma's als X-Factor; ijzersterk materiaal dat door onkundige handen de vernieling in wordt geholpen; en, heel af en toe, een nog onontdekte ster die iets uitdagends en indrukwekkends neerzet.

Vaak weet je bij festivals pas wat voor ervaring je achter de rug hebt op het moment dat het doek valt.

Dat geldt niet voor Go!, een "mini-ramp-musical" geschreven en uitgevoerd door Nikki Aitken, die haar debuut beleeft op de Camden Fringe onder regie van Christopher Hurrell.

Vanaf het moment dat Aitken het podium betreedt en de lichten aangaan, is het duidelijk dat dit het echte werk is: een gedegen gereputeerde, goed doordachte productie van een nieuw en uitdagend stuk muziektheater.

De uitdagingen liggen volledig bij Aitken en Hurrell; het publiek mag simpelweg meegenieten en wegvliegen in een prachtige vliemachine vol dwaasheid en campy melodrama.

Het concept is simpel. Vlucht GO999 vertrekt met een merkwaardig allegaartje aan eersteklas passagiers, een efficiënte stewardess die alles onder controle heeft (Martina), een valse en opzichtige assistent-steward die vleselijke plannen heeft met de piloot (en mogelijk de co-piloot) en een verstekeling. De vlucht bereikt nooit zijn ongenoemde bestemming en de reden waarom... tja, dat zou een spoiler zijn. (Het is overigens briljant grappig).

De grote kracht, de truc, het slimme idee hierachter is dat al deze personages worden gespeeld door Aitken in een vijftig minuten durende tour-de-force. Ze doet werkelijk alles: van het oppeppen van de passagiers tot een huwelijksaanzoek op het toilet, het reflecteren op gestrande huwelijken en het geven van een stem aan de zwarte doos die de sleutel vormt tot waarom de vlucht misgaat.

Aitken is een brok energie. Ze beschikt over een verbazingwekkend wendbare en krachtige stem, die ze hier moeiteloos en grandioos inzet. Ze is in elk opzicht een genot om naar te kijken, met een fijn gevoel voor komische timing en die zeldzame vaardigheid om meerdere personages in één groot ensemblenummer te spelen zonder dat het publiek de draad kwijtraakt wie er op dat moment zingt.

Hurrell regisseert het geheel met bewonderingswaardige helderheid. Er is gekozen voor geïnspireerde enscenering en rekwisieten, waarvan sommige de lachlust al opwekken. Alles is gefocust en gericht op het versterken van de tekst.

Er zijn momenten waarop de humor ronduit hilarisch is; op andere momenten is Aitkens vertolking van duivels lastige nummers simpelweg verrukkelijk.

Natuurlijk is het niet allemaal perfect. Sommige nummers pakken minder dan andere en te veel staat in dezelfde toonsoort of kent vergelijkbare modulaties. Maar er is niets in de partituur dat niet verbeterd zou kunnen worden door wat scherpe inkortingen en een uitstekende orchestratie. Het is een zeer de moeite waard zijnde score met bewonderingswaardige ambities. En muzikaal leider Michael Roulston doet het eer aan.

Het personage van de homoseksuele steward is Aitkens minst geslaagde typetje, maar sommige andere karakters zijn zo scherp geobserveerd – zelfs als (semi-)karikatuur – dat dit haar direct vergeven wordt.

Dit is het soort productie dat in Edinburgh een 'cause célèbre' zou zijn. Het is niet perfect, maar het wordt uitgevoerd en geregisseerd met passie, vakmanschap en volledige overgave.

En zoals bij de meeste vluchten: het stijgt goed op en landt uitstekend.

Ga deze ster-in-wording zien in een musical-in-wording – dat is immers waar Fringe-festivals voor bedoeld zijn.

Kijk voor meer informatie over Go op de Camden Fringe Website