RECENSIE: Goats, Royal Court Theatre ✭✭

Ali Barouti, Ethan Kai, Adnan Mustafa in Goats. Foto: Johan Persson Goats

Royal Court Theatre

2 Sterren

Boek Nu Goats is een belangrijk nieuw werk van toneelschrijver en documentairemaker Liwaa Yazji en het Royal Court. Het stuk richt zich op een klein Syrisch stadje waar een nieuw regeringsinitiatief elke gesneuvelde zoon vervangt door een geit, wat leidt tot een situatie die alleen omschreven kan worden als 'hoefgetrappel-anarchie'.  Er is zeker sprake van een zekere spanning wanneer acteurs het podium delen met een cast van ongelooflijk charismatische geiten, maar de nieuwigheid is er snel vanaf en onthult een stuk dat helaas dramatisch gezien even geraffineerd is als een kinderboerderij.

Souad Faress en Isabella Nefar in Goats. Foto: Johan Persson

Het openingsbeeld is onthutsend mooi; bleek MDF, felroze belichting en babyblauwe doeken over grote rechthoekige kisten die het podium domineren. Opzichtige goudomlijnde foto's prijzen de onlangs overleden manschappen, terwijl witte kransen en guirlandes bloeien en een synthetisch en schokkend spektakel creëren. Vanaf het begin geeft Goats ons een gevoel van de carnavalisering van de dood. In de wereld van dit toneelstuk is de dood al te wreed vertrouwd en routineus geworden.

Sirine Saba, Amer Hlehel in Goats. Foto: Johan Persson

Regisseur Hamish Pirie maakt een paar interessante keuzes met het gebruik van cameratelefoons en live televisiecamera's die gebeurtenissen rechtstreeks uitzenden op dreigende monitoren boven het toneel. Het effect is verwarrend en zorgt ervoor dat het verhaal zich nauwelijks kan ontvouwen voordat het gemanaged en verpakt wordt door een bemoeizieke tv-presentator die er voortdurend op uit is om ervoor te zorgen dat alle media op de schermen de gevallen martelaren verheerlijken, de nobele regering vieren en de schimmige vijand zwart maken. Centraal in dit ietwat rammelende verhaal staat Abu Firas, met veel gevoel gespeeld door Carlos Chahine, een vader die onlangs zijn zoon heeft verloren in het conflict maar de lezing die hem door de staat wordt opgedrongen niet accepteert. Hij doet zijn best de waarheid te achterhalen, maar wordt bij elke stap gedwarsboomd. Hij wil zijn geit niet.

Ali Barouti, Adnan Mustafa, Carlos Chahine in Goats. Foto: Johan Persson

Het is een omvangrijk en ingewikkeld plot met talloze bijfiguren die ervoor zorgen dat we een goede balans aan meningen horen, schijnbaar enkel om het punt te herhalen dat de situatie in Syrië een complexe zaak is. Het ensemble is echter ongelijkmatig, zo niet zwak, en er vallen talloze stiltes en tekstfouten. Dat is simpelweg onacceptabel in een theater als het Royal Court en het zorgt ervoor dat het stuk regelmatig zijn momentum en tempo verliest, wat geen enkele hoeveelheid dreunende Syrische grime of fel licht op het publiek kan maskeren. Sirine Saba heeft een ongelooflijke stem en is dwingend als de meedogenloze presentator en later als Imm al-Tayyib, maar haar energie en inspanningen lijken in een soort vacuüm te verdwijnen. Ik voelde wellicht haar frustratie als de verraden vrouw van een corrupte politicus doorschemeren als een gefrustreerde actrice die maar weinig terugkreeg van haar medespelers.

Ethan Kai in Goats. Foto: Johan Persson

Er zit zeker humor in het script van Yazji; het soort humor waar je even kort om moet gniffelen. Er is echter iets ernstig mis met een productie wanneer de meest aanwezige, boeiende vertolkingen van het vee komen. Het Royal Court had gelijk om een gokje te wagen en dit eigenaardige stuk te ontwikkelen. En ze hadden opnieuw gelijk door iets te kiezen dat de aandacht vestigt op het barbaarse geweld en de wrede ellende die het leven van zovelen in Syrië verwoest. Het is verfrissend om naar een voorstelling te gaan zonder van die overduidelijke moralisering, maar ik kan niet zeggen dat ik er echt van genoten heb. Geen geintje.

BOEK TICKETS VOOR GOATS