RECENSIE: Golem, Young Vic Theatre ✭✭✭✭✭

Golem

Young Vic Theatre

17 december 2014

5 Sterren

GOLEM VERHUIST NAAR TRAFALGAR STUDIOS VOOR EEN BEPERKTE SPEELPERIODE VANAF 22 APRIL 2015

Meestal is het groot nieuws wanneer Dame Judi Dench in een Londens toneelstuk verschijnt, maar haar bijdrage aan Golem — een productie van gezelschap '1927' die nu in de Young Vic staat — blijft volledig onvermeld. Wanneer haar vertrouwde, honingzoete stem haar kenmerkende magie op je loslaat, is het effect dubbel verwarrend. Hier hoor je een geliefde theatericoon die stem geeft aan de meest verderfelijke, maar verleidelijke ideeën over corruptie; ideeën die de essentie van onze menselijkheid en individualiteit raken. Het maakt het verraderlijke karakter van reclame tegelijkertijd aanlokkelijk en verwerpelijk. Het is geniaal gevonden.

Natuurlijk zou het kunnen dat het niet de echte Dame Judi is. Misschien is het een ijzersterke imitatie. De vijf leden van dit gezelschap lijken tot werkelijk elke theatrale truc in staat. Hoe dan ook, het punt wordt overtuigend gemaakt.

Ik kan met een gerust hart zeggen dat ik in geen enkel theater ter wereld ooit een productie heb gezien die lijkt op Golem. Het is uniek. En op een prachtige manier.

Golem is een genadeloze satire op de laksheid van onze maatschappij, op onze schijnbaar eindeloze drang om 'bij de tijd' te blijven, op onze angst voor het vreemde, onze minachting voor individualiteit en onze obsessie met technologie. Zware, beladen thema's — maar gepresenteerd als een mix van vaudeville-op-speed, tekenfilm, musical en apocalyptische komedie. Als je je een kruising voorstelt tussen Family Guy en 1984, met een vleugje Sesamstraat, krijg je een idee van de caleidoscoop aan ideeën en beelden die hier voorbijtrekt.

Golem, geschreven en geregisseerd door Suzanne Andrade, houdt ons een verontrustende, komische spiegel voor over de absurditeiten en de cumulatieve prijs van het moderne leven. Elk woord is met precisie gekozen; de personages krijgen vorm door een specifiek vocabulaire dat hen op heerlijke wijze tot leven wekt.

De serieuze boodschappen gaan schuil achter een absurd en schitterend animatie-decor (alle lof voor de getalenteerde Paul Barrit): afbeeldingen, tekeningen, foto's en animaties vormen een integraal onderdeel van de constant veranderende achtergrond, en het werkt fantastisch. Voeg daar de inventieve en excentrieke kostuums van Sarah Munro en een opmerkelijk lichtontwerp aan toe (niet specifiek vermeld, maar mogelijk ook het werk van Barrit) en je krijgt een visueel spektakel dat even levendig en bevreemdend als betoverend is.

Het is je vergeven als je denkt dat dit een sprookje is, zo verfijnd en vermakelijk, maar toch vol waarheden zit Golem in elkaar. Als Tim Burton een live-action pantomime voor volwassenen zou maken, dan zou het er ongeveer zo uitzien.

De cast is onvermoeibaar en nauwgezet in het neerzetten van personages die zowel gestileerd als intens menselijk zijn. Esme Appleton, Will Close, Lillian Henley, Rose Robinson en Shamira Turner zijn allen waanzinnig getalenteerd. Ben Whitehead leunt zijn stem aan de Golem; zijn sublieme timing, robotachtig en charmant tegelijk, stuwt het verhaal voort met een wrange vasthoudendheid.

Het valt haast niet te beschrijven hoe het voelt om in de zaal bij Golem te zitten. Hoe minder je ervan weet voordat je gaat kijken, hoe beter; hoe heerlijk aanlokkelijker en meeslepender de ervaring zal zijn.

Golem is even vermakelijk als verontrustend. Het is een opmerkelijke theatrale prestatie die je absoluut niet mag missen.