RECENSIE: Hadestown, Lyric Theatre Londen ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert Hadestown, de met een Tony Award bekroonde Broadway-musical die nu te zien is in het Lyric Theatre in West End.

Donal Finn en Grace Hodgett Young. Foto: Marc Brenner Hadestown

4 Sterren

21 februari 2024

Lyric Theatre

Bestel Tickets ‘Hadestown’ is eindelijk neergestreken in West End na een uiterst succesvolle en veelgeprezen speelreeks op Broadway en een uitverkochte reeks in het National Theatre in 2018. Hoewel er nooit getwijfeld werd aan de hoogwaardige productiewaardes van elke versie, blijven critici verdeeld over de algehele samenhang van de show, en dat is ook hier het geval.

Zachary James en het ensemble. Foto: Marc Brenner

Het plot combineert de twee belangrijkste Griekse mythen over de onderwereld: het verhaal van Orpheus en Eurydice en het huwelijk tussen Hades en Persephone. Hieroverheen ligt een moderne laag met thema's als klimaatverandering, armoede, ongebreideld kapitalisme en een kritiek op de Trumpiaanse politiek, al voelen deze toevoegingen soms wat geforceerd aan. De setting doet denken aan een illegale New Orleans jazzclub tijdens de drooglegging, een indruk die wordt versterkt door het overwegende jazz-idioom van de muziek.

Het ensemble van Hadestown. Foto: Marc Brenner

Het is bewonderenswaardig hoe ambitieus Anaïs Mitchell dit concept bijna twintig jaar lang heeft ontwikkeld. Het eindproduct is spectaculair gegroeid sinds het bescheiden begin in Vermont en bevat een aantal werkelijk schitterende nummers met scherpe teksten en gedenkwaardige melodieën. Toch blijven er enkele uitdagingen bestaan. Het combineren van twee grote mythen in één voorstelling gaat uiteindelijk ten koste van de dramatische verdieping van beide verhalen. Hierdoor neigt de voorstelling vaak naar 'vertellen' in plaats van 'laten zien', wat vooral in de lange eerste akte de musical soms meer als een album dan als een geïntegreerd drama doet aanvoelen.

Allie Daniel, Bella Brown en Madeline Charlemagne. Foto: Marc Brenner

Er is echter genoeg om enthousiast over te zijn. De cast en het creatieve team zijn van absoluut topniveau zonder zwakke plekken. Net als bij opera kan in de musicalwereld één klein detail de hele productie onderuithalen, maar dat is hier zeker niet het geval. Regisseur Rachel Chavkin benut het relatief kleine podium van het Lyric Theatre optimaal met een continue en fantasierijke beweging op verschillende niveaus. Het decorontwerp van Rachel Hauck plaatst de uitmuntende live-band aan weerszijden van een trap naar een balkon, waarbij het hoofdpodium draait om een driedelige draaischijf die ook de diepte in gaat. Ondanks de beperkte omvang van de cast en het koor, is er een voortdurende dynamiek van personages en emoties die altijd helder blijft.

Het ensemble van Hadestown. Foto: Marc Brenner

De basis van de zang en dans wordt gelegd door twee koren, die uitblinken in zowel collectieve kracht als individuele karakterisering. De groep van vijf begint als gasten in de jazzclub en verandert in Hadestown in besmeurde fabrieksarbeiders die we zien groeien in hun zelfbewustzijn. Zij worden bijgestaan door de Fates, drie vrouwen die de handelingen van cynisch commentaar voorzien, rollen die met verve worden vertolkt door Bella Brown, Madeline Charlemagne en Allie Daniel.

De spil van de actie is Melanie La Barrie als Hermes, die de show steelt in een prachtig zilveren pak. Dit is veel meer dan alleen een vertellersrol; ze brengt de nodige warmte en vocale kracht om het soms breed uitwaaierende materiaal op koers te houden. Als de charismatische Hades heeft Zachary James een natuurlijke autoriteit en een indrukwekkend rauwe stem die zijn nummers een enorme impact geeft. Hij is uitstekend gewaagd aan Gloria Onitori als Persephone. Haar stem is een magnifiek instrument, in staat tot grote uithalen maar ook tot fijnzinnige nuances in een rol waarin de frustratie van haar gevangenschap de boventoon voert.

Gloria Ontiri. Foto: Marc Brenner

Orpheus en Eurydice zijn als rollen wat mager geschreven, mede doordat de show volledig gezongen wordt zonder dialogen om hun achtergrond of motieven te verdiepen. Dónal Finn en Grace Hodgett Young grijpen echter elke kans aan met flair en oprechte emotie. Finn speelt bovendien meesterlijk gitaar als vervanging voor de lier van Orpheus. Hij vult de zevenkoppige band fantastisch aan, die in de grote nummers het dak eraf speelt terwijl elk lid ook de ruimte krijgt om individueel vakmanschap te tonen. Tarek Merchant leidt het geheel vanaf het keyboard.

De voorstelling laat per saldo een tweeledige indruk achter. Wat uitvoering betreft is dit een vijfsterrenproductie die de lofbetuigingen van het publiek dubbel en dwars verdient. Echter, de show zelf wordt nooit helemaal meer dan de som der delen. Net als Orpheus zelf, ontsnapt de musical nooit helemaal aan de mentale cirkels van zijn eigen complexiteit.