RECENSIE: Hetty Feather, Duke of York's Theatre ✭✭✭✭✭

Hetty Feather

5 sterren

Duke of York Theatre

7 augustus 2015

Koop Tickets

Ze zeggen dat het geheim van schrijven voor kinderen is om te vergeten dat je voor kinderen schrijft en in plaats daarvan te focussen op een goed verhaal. Kinderen haten het om neerbuigend behandeld te worden; de beste kinderverhalen omarmen de schaduwkanten van het bestaan net zozeer als de zonnige momenten (denk aan Bambi, Up of Toy Story).

Jacqueline Wilson beheerst dit vak als geen ander en haar populaire boek Hetty Feather komt op het toneel volledig tot leven. Na een uiterst succesvolle, voor een Olivier Award genomineerde tournee vorig jaar, staat de productie nu in West End voordat de reis door het Verenigd Koninkrijk wordt voortgezet.

Hetty, een weeskind in de 19e eeuw, groeit gelukkig op in een pleeggezin totdat ze wordt weggerukt naar het kille en onheilspellende Foundling Hospital. Omdat ze zowel haar biologische als haar pleegmoeder is verloren, put Hetty (Phoebe Thomas) kracht uit haar verbeeldingskracht en liefde voor het circus om de inspiratie te vinden voor haar ontsnapping.

Dit escapisme is zowel fysiek als mentaal. Het indrukwekkende decor voegt letterlijk een extra dimensie toe (de hoogte in!) door het gebruik van ladders, trapezes en touwen. Deze worden op briljante wijze ingezet om een kinderlijk gevoel van verwondering op te roepen, en dienen tegelijkertijd als symbolisch middel voor de personages om zichzelf uit te drukken. Een ballet-achtige trapeze-scène aan het einde van de tweede akte was uitzonderlijk goed gedaan en bracht de beproevingen van de liefde over zonder dat er een woord werd gesproken.

Wilsons verhaal is prachtig en ontroerend, maar op plaatsen ook verrassend duister. Het behandelt thema's als de dood, dakloosheid en het ouderschap op een volwassen doch integere manier. Dit komt het duidelijkst naar voren in het Hospital, een schaduw die over het grootste deel van de eerste helft hangt. Het blijkt precies zo grimmig als verwacht: een ellendige gevangenis onder het bewind van de sadistische Matron Bottomly (Matt Costain). Het is een compliment aan het stuk dat het behendig wegblijft van een mierzoet sprookjeseinde; de boodschap lijkt te zijn: 'het leven is zwaar, dus maak er het beste van'.

De cast is fantastisch in wat een ongelooflijk complexe en gelaagde productie is. Een relatief kleine groep acteurs neemt elk zes of zeven rollen op zich, inclusief een breed scala aan accenten. Naast het feit dat ze de sterren van de hemel spelen als zowel kinderen als volwassenen, moeten ze ook hun circuskunsten vertonen, zingen en vaak instrumenten bespelen. Het is een fantastische teamprestatie; ze staan bijna de hele voorstelling op het toneel (of hangen in de lucht!) en laten de energie nooit verslappen, terwijl ze toch subtiele en vermakelijke prestaties neerzetten.

Phoebe Thomas is een pittige en energieke Hetty, die zowel haar grenzeloze ambitie als haar kwetsbaarheid en afkeer van autoriteit perfect weet te vangen. Wilson zei al dat ze de perfecte Hetty is en het is duidelijk waarom: haar tenger postuur en rode haar maken haar volkomen geloofwaardig en ze draagt de productie met flair. De uitblinker voor mij was Mark Kane; vertederend als de onschuldige Gideon, maar komisch kwaadaardig als een van Hetty’s tegenstanders. Kane heeft een geweldig talent voor humor, maar weet ook hartverscheurend verdriet uit te beelden; een briljante vertolking in alle opzichten.

Ook Matt Costain schittert in zijn 'good cop, bad cop' dubbelrol. Hij speelt zowel Hetty’s goedaardige broer Jem als de op Miss Trunchbull lijkende Matron Bottomly. Hij blinkt uit in beide rollen en toont een echt talent voor het lucht- en trapeze-werk. De rest van de cast speelt eveneens bewonderenswaardig in wat een uitputtende show moet zijn, zeker wanneer er twee voorstellingen per dag worden gespeeld.

De enscenering van de productieve regisseur Sally Cookson is constant inventief; Hetty komt vaak in de problemen omdat ze zit te dromen, en veel actie heeft dan ook een dromerige kwaliteit. De licht amateuristische uitstraling van de rekwisieten en kostuumwissels, gecombineerd met de fantastische aard van het script, zorgt ervoor dat de hele show echt voelt als een product van de verbeeldingskracht van een kind. Dit wordt ondersteund door een fantastische soundtrack van Benji Bower en tot leven gewekt door de getalenteerde muzikanten Luke Potter and Seamus Carey, die voorafgaand al zorgden voor een charmante opwarming.

Hetty Feather is een triomf – hoewel het officieel een kindervoorstelling is, is het een ontroerend en meeslepend verhaal voor alle leeftijden. Het combineert diverse artistieke elementen tot een fantastisch geheel en slaagt erin grappig, opbeurend en droevig te zijn, soms allemaal in dezelfde scène. En mocht iemand het vragen: ik was niet aan het huilen, ik had gewoon iets in mijn oog...

Hetty Feather is tot en met 6 september 2015 te zien in het Duke Of York's Theatre