RECENSIE: High Fidelity, Turbine Theatre Londen ✭✭✭✭✭

Ray Rackham recenseert High Fidelity, de musical van Tom Kitt, Amanda Green en David Lindsay Abaire, gebaseerd op de roman van Nick Hornby, nu te zien in The Turbine Theatre, Battersea.

De cast van High Fidelity. Foto: Mark Senior. Als ik de dag nadat ik ze heb gezien over relatief weinig musicals schrijf, post of tweet, dan is dat omdat ik geloof dat je hart pas echt sneller gaat kloppen als iets buitengewoon goed is. Bovendien worden we als mens alleen maar beter van het uitzonderlijke. Beschouw deze recensie als een liefdesbrief aan High Fidelity; of liever gezegd een mixtape vol lof voor een werkelijk uitzonderlijke voorstelling van het jonge Turbine Theatre.

De Broadway-versie van deze show, die ruim tien jaar geleden nog geen twee weken speelde, werd lauwtjes ontvangen en verdween nagenoeg in de vergetelheid; na het zien van deze Londense première is dat volstrekt onbegrijpelijk. High Fidelity is een prachtig vormgegeven, muzikaal knap in elkaar gezette en originele musical die zowel herkenbaar als verfrissend nieuw aanvoelt. Het is een grappige en hartverwarmende A-kant vol genialiteit met een ijzersterke cast en uitmuntende prestaties; deze recensent was al na de eerste zestien maten van het openingsnummer volledig betoverd.

De cast van High Fidelity. Foto: Mark Senior

Als charmante theaterbewerking van Nick Hornby’s roman uit 1995 en de filmversie uit 2000 had High Fidelity makkelijk een jukebox-musical met B-kantjes uit de jaren '90 kunnen worden. De door rock beïnvloede partituur van Tom Kitt en de gevatte, spreektaal-achtige liedteksten van Amanda Green weten echter feilloos de tijdsgeest te raken, met liefdevolle knipogen naar popcultuuriconen — van Aretha Franklin tot Nirvana, via Neil Young en 'The Boss' zelf, Bruce Springsteen. Het script van David Lindsay-Abaire heeft bovendien een post-#MeToo-update gekregen van Vikki Stone, die het verhaal succesvol verplaatst van Brooklyn naar de Holloway Road uit de roman, en de scherpe randjes van de toxische mannelijkheid uit het Broadway-origineel vakkundig heeft verzacht.

Bobbie Little (Liz), Robbie Durham (Barry) en Robert Tripolino (Ian). Foto: Mark Senior

In deze versie zien we de luie Rob (een onwaarschijnlijk charmante Oliver Ormson) door het leven navigeren als toeschouwer in plaats van deelnemer. Hij verspilt zijn tijd als een echte nerd door 'top vijf'-lijstjes te maken in zijn platenzaak in Noord-Londen (prachtig ontworpen door David Shields) met zijn eveneens ploeterende collega's (een heerlijk ondeugende Carl Au als Dick en een voortreffelijk lompige Robbie Durham als Barry). Wanneer we al vroeg ontdekken dat Robs lankmoedige vriendin Laura (met veel gevoel gespeeld door Shanay Holmes) hem heeft verlaten, begint Rob aan een ontdekkingsreis langs zichzelf. Hij ontrafelt jaren van egocentrische en misplaatste projecties op zijn vroegere liefdes. Het is juist de blik vanuit 2019 op deze reis die zo goed werkt, in combinatie met de inventieve enscenering van Tom Jackson Greaves voor de fantasiescènes met Robs top vijf exen. Verreweg het leukste moment was de perfecte combinatie van een hilarisch nummer, geniale regie en een vlekkeloze uitvoering waarin Laura en de ex-vriendinnen (bijgestaan door een bonte verzameling heliumballonnen) binnendringen in Robs psyche in 'Number Five With a Bullet'. Dit fantasie-element nodigt het publiek uit om deelgenoot te worden van Robs proces, wat zorgt voor meer inzicht en hoop op zijn uiteindelijke verlossing.

Carl Au (Dick) en Oliver Ormson (Rob). Foto: Mark Senior

En dat is het in feite. Een verhaal over een jongen die een meisje verliest en leert van zijn fouten. Wat deze herziene versie van High Fidelity behoedt voor matheid, is het vermogen om de personages te schetsen als feilbare mensen, vertolkt door een unaniem briljante cast. We zien Ormsons Rob op zijn dieptepunt in een hilarische fantasiescène met Laura's nieuwe vriend Ian, een zelfbenoemde new-age goeroe, tot in de 'geitenwollensokken-perfectie' gespeeld door Robert Tripolino. We zien hoe Bobbie Littles komische beste vriendin Liz spectaculair faalt in haar poging neutraal te blijven (haar 'She Goes' is een van de hoogtepunten van de eerste akte). We kijken met plaatsvervangende schaamte toe hoe de eeuwige pubers van de platenzaak zich onhandig door hun interacties met de buitenwereld en potentiële liefdes heen worstelen.

Shanay Holmes (Laura) en Robert Tripolino (Ian). Foto: Mark Senior

In wat misschien wel het meest aangrijpende moment van de voorstelling was, opent de tweede akte met een prachtig gevoelige scène waarbij we Rob en Laura gelijktijdig zien met hun nieuwe partners. Hun levens vertonen nog steeds veel gelijkenissen, en toch staan ze letterlijk en figuurlijk mijlenver van elkaar vandaan; een sentiment dat prachtig wordt onderstreept in de bijbehorende nummers 'I Slept with Someone...'.

High Fidelity mag dan geflopt zijn op Broadway, in Battersea is het een regelrechte hit die hoog in de hitlijsten thuishoort. Een perfect stuk van een van de nieuwste theaters van Londen, dat de toch al hoge lat van het Off-West-End circuit nog verder omhoog legt.