RECENSIE: Horse Country, Headgate Theatre Colchester ✭✭✭

Paul T Davies recenseert Horse Country, gepresenteerd door Flying Bridge Theatre in het Headgate Theatre te Colchester.

Horse Country.

Headgate Theatre, Colchester.

15/2/21

3 sterren

Headgate Theatre Website

Gepresenteerd door Flying Bridge Theatre als onderdeel van een Colchester Fringe Encore; de schaduw van Samuel Beckett hangt onmiskenbaar boven deze productie. Het is zowel een vloek als een zegen dat het genie van Beckett zoveel schrijvers heeft beïnvloed, en het script van C.J. Hopkins schuwt de vergelijking met Waiting for Godot dan ook niet. Op een nagenoeg leeg podium praten Sam en Bob, delen ze grappen, praten ze over Horse Country (Amerika) en doorbreken ze regelmatig de vierde wand. In Godot verstoren tenminste nog drie andere personages het relaas en is er potentie voor verandering. Hier presteert Hopkins het unieke kunstje om vooruit te bewegen op een plateau, terwijl hij tegelijkertijd in cirkels draait.

Het is een frustrerend stuk theater, niet in de laatste plaats omdat het briljant gespeeld wordt. Daniel Llewellyn-Williams en Michael Edwards werpen elkaar de verbale gymnastiek moeiteloos toe. Aanvankelijk lijkt het stuk zich af te spelen in het tijdperk van het Wilde Westen, maar al snel verandert het in een vertelling over de Amerikaanse geschiedenis, inclusief recente uiterst rechtse sentimenten. Gevangen in een niemandsland praten ze veel over vrijheid terwijl ze aantonen dat mensen daar maar weinig van hebben, en over keuzevrijheid wanneer die feitelijk ontbreekt. Af en toe wrijven ze over hun kin om ons eraan te herinneren dat we slechts naar een toneelstuk kijken. Het probleem met die aanpak is voor mij dat ik stop met kijken naar personages en alleen nog maar acteurs zie acteren, wat na verloop van tijd vermoeiend wordt. Het is het soort stuk dat leuker lijkt voor de acteurs dan voor het publiek.

Er zit een prettig surrealistisch element in het stuk, en er zijn hints dat ze iemand vermoord hebben of betrokken zijn geweest bij een auto-ongeluk. De regie is in handen van Mark Bell, bekend van The Play That Goes Wrong, maar de enscenering is hier wat statisch, op één moment van energie en geweld na dat er echt uitspringt. Om eerlijk te zijn blijft het stuk na afloop wel in je hoofd rondspoken en verdient het wat analyse. Is Sam bijvoorbeeld een personage voor Uncle Sam? Is de ongrijpbare ruiten negen de zoektocht naar materiële overdaad? (Ik denk van wel). Als dat jouw soort theater is, dan is dit de voorstelling voor jou.