RECENSIE: I Love You You're Perfect Now Change, Above The Arts ✭✭✭

Foto: Piers Foley I Love You, You're Perfect, Now Change

Above the Arts

3 juli 2015

3 sterren

Terwijl de cast na de première hun welverdiende applaus in ontvangst nam, wendde Julie Atherton zich tot het publiek en prevelde ze: "Het is hier verdomde heet!" Net als in al haar andere scènes die avond, was haar timing feilloos en de impact maximaal. De dolenthousiaste zaal reageerde met een extra luid applaus op haar eerlijkheid.

Wat de temperatuur in de straten van Londen ook was, in de zaal van Above the Arts voelde het als de Sahara op het heetst van de dag: warm, vochtig en met een ventilator die alleen maar hete lucht verplaatste. Hoewel het vriendelijke theaterpersoneel gul water uitdeelde, was de atmosfeer ronduit uitputtend.

Voor de vier acteurs moet het nog vele malen erger zijn geweest, gezien de choreografieën, snelle verkledingen en de hitte van de spots. Toch verslapte er niemand; ze gaven geen moment de indruk niet volledig koel en ontspannen te zijn. Dit was professionaliteit met een hoofdletter P.

I Love You, You're Perfect, Now Change, nu in een herneming van Kirk Jameson bij Above the Arts, is een Off-Broadway musical-schetsboek uit 1996. Het is een reeks losjes verbonden scènes en liedjes over man-vrouwrelaties. In de traditie van Gilbert en Sullivan of Shakespeare wordt het soms gepresenteerd met een alternatieve titel: "Alles wat je altijd al dacht over daten, romantiek, het huwelijk en schoonouders, maar nooit durfde toe te geven."

Met een script en liedteksten van Joe Dipietro en muziek van Jimmy Roberts, is het stuk een overwegend cynische observatie van de types die je in New York tegenkomt (inclusief de nodige Joodse stereotypen). Het raakt aan bijna elk denkbaar cliché over de verleiding, de verbintenis en de strijd tussen de seksen. Het is niet erg subtiel, doorspekt met seksuele grappen, op momenten oprecht grappig en, onverwacht, soms ook ontroerend.

De muziek is aangenaam maar weinig memorabel. Hoewel de voorstelling pas net is afgelopen, is er geen melodie die blijft hangen. Er zitten geen echte 'earworms' tussen, maar dat is ook niet altijd nodig. De noodzaak om een nummer na één keer horen te kunnen neuriën wordt vaak overschat. De partituur laat een indruk achter als de gloed na een droge martini van matige ingrediënten: lekker zolang het duurt, maar achteraf verlang je naar iets beters.

Foto: Piers Foley

Enkele nummers vallen positief op: "Why? Cos I'm A Guy", "He Called Me", "Always A Bridesmaid" en "Shouldn't I Be Less In Love With You?". Bij nader inzien ligt dat echter eerder aan de vertolking dan aan het basismateriaal.

En dat is, in een notendop, de kracht en de zwakte van deze show. In essentie is het stuk slechts matig interessant en biedt het weinig nieuwe inzichten, maar het dient hier als een prachtig platform voor het talent van vier uitzonderlijke acteurs. Regisseur Jameson toont hiermee zijn kunde: de casting is werkelijk subliem.

Kijkend naar Julie Atherton, Simon Lipkin, Gina Beck en Samuel Holmes — die zowel individueel als in duo's en als kwartet hun magie laten werken — vraag je je af of er überhaupt materiaal bestaat dat dit viertal niet tot leven kan wekken. Ze geven I Love You, You're Perfect, Now Change een energie, enthousiasme en pure vreugde die het script ver overstijgt.

Atherton is meesterlijk in het neerzetten van lichtelijk maffe, eigenzinnige maar enorm charmante vrouwen. De bonte verzameling personages die ze hier presenteert is heerlijk. Haar komische talent is van de buitencategorie, met name als de nogal dwingende 'baby-veilig'-moeder. Tegelijkertijd toonde ze een breekbare, bittere kwetsbaarheid in de monoloog waarin ze een datingvideo opneemt: "The Very First Dating Video of Rose Ritz". Ze staat altijd 'aan', alert op elk moment. Haar ogen sprankelen van begrip en verwachting.

Lipkin is krachtig en veranderlijk als kwikzilver; hij brengt een opwindende onvoorspelbaarheid in alles wat hij doet. Hij maakt keuzes die niet voor de hand liggen, wat leidt tot komische verrassingen en razendsnelle wisselingen in toon en karakter. Hij is zo'n acteur die met zijn hele lichaam speelt, onbevreesd en ontwapenend. Of hij nu knuffelbaar, onverschillig, berekenend, verliefd of wanhopig is: stem, gezicht, ogen en houding vormen moeiteloos het beeld dat hij wil oproepen. Als een onverwacht stuk vuurwerk geeft hij elk moment kleur en diepgang.

Gina Beck is de hele avond stijlvol en zelfverzekerd. Van de zakenvrouw die op de eerste date al door alle fasen van een relatie heen wil jagen tot de Joodse weduwe die zich op een begrafenis laat versieren door een vreemde met een broodje salami: Beck creëert een reeks fascinerende, geloofwaardige personages. Ze raakt hun kern met chirurgische precisie. Haar spel laat de tekst zingen, zelfs als er geen muziek is. Ze heeft de solo van de avond met "Always A Bridesmaid", die ze brengt met een fantastische, sensuele vermoeidheid.

Foto: Piers Foley

Waar Lipkin de markt in handen heeft voor de stoere mannenrollen, schittert Holmes in het meer verfijnde segment. Hij speelt zijn personages met een scherp randje van angst, besluiteloosheid en onzekerheid. Dit vormt een prachtig contrast met zijn medespelers. Of hij nu de autogekke vader is, de neuroot die zich klaarmaakt voor een eerste date, of de robotachtige vader met een dia-fetisj: Holmes is ontzettend grappig. Alles wat hij aanraakt, werkt.

Naast hun acteertalent beschikken deze vier over geweldige stemmen; hun harmonieën zijn loepzuiver en betoverend. Het is moeilijk voor te stellen dat dit stuk ooit beter is gezongen dan hier, dus alle lof voor Scott Morgan voor de muzikale leiding.

Sam Spencer-Lane zorgt voor eigenzinnige en frisse choreografieën; het enige puntje is dat er wel wat meer in had gemogen. Sommige nummers schreeuwden om meer beweging. Maar wat er staat, werkt uitstekend en de cast voert het met gemak uit.

De regie van Kirk Jameson zorgt voor een hoog tempo, wat passend is. Toch zijn er ook mooie momenten van rust ingebouwd voor de vaart richting de finale weer wordt ingezet. Een minpunt is dat er geen oplossing is gezocht voor de beperkingen van de zaal: naast de hitte is het speelvlak op gelijke hoogte met de stoelen, waardoor veel actie totaal aan het zicht wordt onttrokken. Dit behoeft echt aandacht.

Deze productie van I Love You, You're Perfect, Now Change is beter bezet, gespeeld en gezongen dan het bronmateriaal eigenlijk verdient. Het stuk zelf voelt wat gedateerd en slap aan, als een ballon die zijn beste tijd in de zon heeft gehad. De truc is dat deze getalenteerde cast er zoveel passie en frisse energie in pompt, dat het resultaat alle verwachtingen overtreft.

Bijna dan.

Bravo voor de cast.

I Love You, You're Perfect, Now Change is tot en met 18 juli 2015 te zien in Above the Arts