RECENSIE: Jack Absolute Flies Again, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Jack Absolute Flies Again in het National Theatre in Londen.

Caroline Quentin (Mrs Malaprop). Foto: Brinkhoff Moegenburg Jack Absolute Flies Again.

National Theatre.

14 juli 2022

5 Sterren

BOEK TICKETS

De verwachtingen voor deze voorstelling zijn bijna net zo hoog als een Spitfire kan vliegen. Na uitstel door de pandemie brengt Jack Absolute Richard Bean en Oliver Chris (de ster uit One Man, Two Guvnors) weer samen, maar dit keer als co-auteurs van hun luidruchtige bewerking van Sheridans The Rivals. De actie is verplaatst naar 1940, aan de vooravond van de Battle of Britain. Deze update werkt fantastisch; alle klassieke stijlfiguren zijn aanwezig, maar wel met een vette knipoog vanuit de 21e eeuw naar de jaren '40. Het is lang geleden dat ik deel uitmaakte van een publiek dat zó in een deuk lag, waarbij het dak er op sommige momenten bijna af ging, om vervolgens muisstil te worden door de gebeurtenissen aan het slot.

Foto: Brinkhoff Moegenburg

De RAF heeft het landgoed van Mrs Malaprop opgeëist, en de piloten zijn tussen de sorties door behoorlijk amoureus ingesteld. Het stuk drijft op heerlijke wijze de spot met de 'stiff upper lip' en het imago van de Britse held. De uitstekende Laurie Davidson zet Jack Absolute neer als het perfecte voorbeeld hiervan, een beeld dat nog verder wordt uitvergroot door zijn vader, Sir Anthony Absolute. Peter Forbes steelt bijna de show met zijn vertolking van de constante verontwaardigde 'ouwe rot'. Ik was blij om eindelijk een diversere crew te zien, met James Corrigan als de hilarische Australiër Bob 'Wingnut' Acres en Akshay Sharan die als de dichter Bikram 'Tony' Khattri scherp commentaar geeft op de Britse identiteit. Lydia Languish, gespeeld door een ijzersterke Natalie Simpson, bestuurt de vliegtuigen op het vliegveld en is het middelpunt van alle mannelijke aandacht. Voeg daar Jordan Metcalfe als Roy (met geweldige fysieke komedie) en Kelvin Fletcher als de noordelijke Dudley Scunthorpe aan toe, en je hebt een komisch spektakel dat vooral in de eerste helft naar grote hoogten stijgt.

Foto: Brinkhoff Moegenburg

Als de avond echter aan één acteur toebehoort, dan is het wel Caroline Quentin met haar fenomenale 'tour-de-farce' als Mrs Malaprop. Ze komt werkelijk overal mee weg – en dat doet ze dan ook! Haar interactie met de zaal zet direct de juiste toon. Ook Kerry Howard als het dienstmeisje Lucy is fantastisch; ze vult het enorme Olivier-theater moeiteloos en doorprikt de pretenties van de toneelwereld met haar uitspraak: "Ik ben slechts een dramatisch middel!" Complimenten ook aan Tim Steed, die op ontroerende en grappige wijze het verlangen vertolkt van de homoseksuele Brian Coventry (niet toevallig vernoemd naar de stad), die smacht naar de woorden "Ik ben ook een Brian!"

De regie van Emily Burns is scherp en heeft een heerlijk tempo, en het decorontwerp is prachtig, inclusief projecties van luchtgevechten boven ons hoofd. In de tweede akte zit een spetterende dansscène, waarna de toon omslaat – een overgang die het ensemble zeer kundig hanteert. Hoewel we misschien op een jitterbug-finale hadden gehoopt, is dit een prachtig eerbetoon aan 'The Few'. Dit was precies waar ik en het publiek behoefte aan hadden: een fantastische avond uit in het theater. Jack Absolute vliegt niet alleen; op veel momenten stijgt hij tot grote hoogte. Reken maar op een transfer naar West End!