ELEŞTİRİ: Jack Absolute Flies Again, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Londra National Theatre'da sergilenen Jack Absolute Flies Again oyununu eleştiriyor.

Caroline Quentin (Mrs Malaprop). Fotoğraf: Brinkhoff Moegenburg Jack Absolute Flies Again.

National Theatre.

14 Temmuz 2022

5 Yıldız

BİLET AYIRTIN

Bu oyun için duyulan heyecan, neredeyse bir Spitfire uçağının çıkabileceği irtifa kadar yüksek. Pandemi nedeniyle ertelenen Jack Absolute, Richard Bean ile (One Man Two Guvnors'ın yıldızı ve pek çok oyunun aranan ismi) Oliver Chris'i bu kez Sheridan'ın The Rivals eserinin gürültülü ve eğlenceli bir uyarlamasında ortak yazar olarak bir araya getiriyor. Britanya Savaşı'nın tüm şiddetiyle başladığı 1940 yılına taşınan bu uyarlama, Restorasyon dönemi tiyatrosunun tüm özelliklerini korurken, 40'lı yıllara 21. yüzyılın muzip bakış açısıyla yaklaşıyor. Bir seyirci topluluğunun bu kadar kahkahaya boğulduğunu, bazı sahnelerde salonun tavanını uçuracak kadar güldüğünü ve oyunun sonuna doğru gelişen olaylarla bir o kadar sessizliğe gömüldüğünü görmeyeli uzun zaman olmuştu.

Fotoğraf: Brinkhoff Moegenburg

Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAF), Mrs. Malaprop’un malikanesine el koymuştur ve pilotlar sortiler arasında aşka vakit ayırma telaşındadır. Oyun, İngilizlerin o meşhur soğukkanlılığını ve Britanyalı kahraman imajını harika bir şekilde hicvediyor. Laurie Davidson’ın mükemmel bir performansla canlandırdığı Jack Absolute bu imajın en iyi örneği; bu tabloyu daha da ileri taşıyan ise ordu mensubu babası Sir Anthony Absolute rolünde, öfkeli tavırlarıyla adeta sahne çalan Peter Forbes oluyor. Mürettebatın çeşitliliğinin nihayet yansıtıldığını görmek sevindirici; James Corrigan'ın başarıyla canlandırdığı Avustralyalı Bob ‘Wingnut’ Acres ve şair Bikram ‘Tony’ Khattri rolünde Britanyalılık üzerine yorumlar yapan Akshay Sharan çok başarılı. Her heteroseksüel erkeğin ilgi odağı ve Jack Absolute’un reddedilmiş sevgilisi Lydia Languish rolünde Natalie Simpson, karakterin her detayına hakim, kusursuz bir performans sergiliyor. Bu curcunaya fiziksel komedisiyle kahkaha attıran Jordan Metcalfe (Roy) ve kadınların gözdesi "kuzeyli" Dudley Scunthorpe rolünde Kelvin Fletcher da eklenince, özellikle ilk yarıda komedinin dozu iyice artıyor.

Fotoğraf: Brinkhoff Moegenburg

Eğer akşamın yıldızı tek bir isim olacaksa, o kesinlikle Mrs. Malaprop rolüyle olağanüstü bir performans sergileyen Caroline Quentin’dir. Artık ağzına gelen her şeyi söylemekte tamamen özgür ve bunu sonuna kadar kullanıyor! Seyirciye doğrudan hitapları ve sahne dışı yorumları gecenin atmosferini mükemmel kuruyor. Ayrıca koca Olivier sahnesini kasıp kavuran ve tiyatronun o ciddi tavrını "Ben sadece dramatik bir aracım!" diyerek yerle bir eden hizmetçi Lucy rolündeki Kerry Howard'a bayıldım. Brian Coventry'nin (isminin tesadüfen Coventry seçilmediği aşikar) eşcinsel özlemini ve "Ben de Brian'ım!" sözünü duyma arzusunu hem duygusal hem de eğlenceli bir şekilde aktaran Tim Steed'i de gönülden tebrik etmek gerek.

Emily Burns’ün yönetimi harika ve akıcı; sahne tasarımı ise büyüleyici, Olivier sahnesinin tepesinde canlanan savaş projeksiyonları muazzam. İkinci perdede seyirciyi coşturan bir dans sahnesi var ve ardından gelen ton değişikliğini ekibin çok iyi yönettiğini düşünüyorum. Belki beklediğimiz o büyük jitterbug dans finalini vermiyor ama "Altın Nesil"e (The Few) gereken saygı duruşunda bulunuyor. Tam da benim ve seyircinin ihtiyacı olan şeydi: tiyatroda geçen şamatalı ve çok keyifli bir gece. Jack Absolute sadece uçmuyor, bazı anlarda gerçekten kanat açıp yükseliyor. West End'e transfer olması kaçınılmaz!