RECENSIE: Kinky Boots, Adelphi Theatre ✭✭✭✭

Kinky Boots

Adelphi Theatre

17 september 2015

4 sterren

BOEK NU Er zijn nog steeds mensen die vol ongeloof hun hoofd schudden over het feit dat Kinky Boots in 2013 de Tony Award won voor Beste Musical, Beste Choreografie en Beste Originele Score, in een jaar waarin ook Matilda genomineerd was – een show die op elk vlak superieur is in deze basisdisciplines. Eerlijk gezegd zegt dat ongeloof meer over de Tony Awards als instituut dan over Kinky Boots en Matilda als musicalwerken. Het belangrijkste verschil tussen de twee is dat Matilda prachtig is vormgegeven door begenadigde creatieven en ook met matige vertolkers overeind blijft; Kinky Boots is musical volgens een vaste formule en volledig afhankelijk van uitmuntende acteurs om de nodige kracht en magie over te brengen. Gelukkig beschikt de Londense première van Kinky Boots, nu te zien in het Adelphi Theatre, over dat soort uitmuntende acteurs. Om die reden zal de show het waarschijnlijk erg goed doen bij de Oliviers, hoewel Mrs Henderson Presents – mocht die transfereren – het gevoel van 2013 (toen Matilda won) zou kunnen herhalen. (Lees HIER onze recensie van de Broadway-productie)

Met een script van Harvey Fierstein, muziek van Cyndi Lauper en Jerry Mitchell als regisseur en choreograaf, biedt het creatieve team achter Kinky Boots een geruststellende 'staat van dienst' voor investeerders. De waarheid is echter dat geen van de drie hun beste werk levert in Kinky Boots; als dit trio volledig onbekend was geweest, betwijfel ik of de show ooit geproduceerd zou zijn.

Dit komt deels doordat de musical een bewerking is van een film en er veel 'lost in translation' is gegaan. Bovendien is dit een bewerking door Amerikanen over Britse mensen, locaties en sociale klassen, waarbij alle typisch Britse aspecten door een Amerikaanse filter worden gepresenteerd. Kernpersonages spreken in ritmes die eerder bij New York passen dan bij Northampton. Overal ligt een Amerikaanse saus overheen die het verhaal en de personages eerder dempt dan verheldert. De druk op de acteurs is daardoor groter; zij moeten door deze filter heen breken om de innerlijke 'Britishness' te ontketenen en alles te laten kloppen. De fragmentarische en formule-achtige aard van het verhaal helpt hen daar niet bij.

Maar een dergelijke benadering helpt mij wel bij mijn taak...

Top 5 redenen waarom Kinky Boots op West End zorgt voor een volmondig “Everybody Say Yeah”:

1. Amy Lennox

Lennox is sensationeel als Lauren, het prettig gestoorde fabrieksmeisje dat flirt met de baas en uiteindelijk zijn hart steelt. Het is een komische tour-de-force van Lennox, die geen moment onbenut laat, elke lach pakt en alles op vol vermogen speelt. Ze steelt elke scène waarin ze staat en haar hilarische solo, “The History of Wrong Guys”, is het eerste moment in de show waarop je denkt dat Lauper wel degelijk in staat is een Broadway-score te componeren. Begin die Olivier Award maar alvast te graveren, want als er enige gerechtigheid bestaat, is Lennox een absolute zekerheid.

2. Killian Donnelly

Donnelly is uitstekend als de wat simpele, tikje saaie en verwarde erfgenaam van een instortende schoenendynastie. Hij heeft een ontwapenende sympathie waardoor hij onhandige scènes beter laat werken dan ze op papier verdienen (en op Broadway niet werkten). De scène waarin hij zich plotseling fel tegen zijn ontwerper en vriendin Lola keert, werkt in de handen van Donnelly bijvoorbeeld wel. Hij speelt de 'tobber' perfect en die essentiële alledaagsheid, gecombineerd met zijn krachtige, loepzuivere stem, is onweerstaanbaar. Hij maakt echt van niets iets. Zijn zang in “Not My Father’s Son” en “Soul Of A Man” is uitmuntend, buitengewoon en van topklasse. Een geweldige, hartverwarmende prestatie.

3. Matt Henry

Her name was Lola, she was a showgirl… Barry Manilow’s hit vormt de perfecte inspiratie voor de uitgesproken en levendige dragqueen Lola (alias Simon, de getrainde bokser en vervreemde zoon). Matt Henry zorgt ervoor dat zijn laarzen gemaakt zijn om op te lopen (en te zingen) in een bravoure-rol die werkelijk alles geeft. Bruisend, maf en vlijmscherp als Lola; Henry leeft zich uit in een rol waarin excessen en excentriciteit in elk nummer en elke gevatte opmerking verweven zitten. Zijn stem is fenomenaal, vooral in “Hold Me In Your Heart”, het ultieme diva-moment aan het einde van de show. Henry leek iets minder op zijn gemak zonder de make-up en drag, maar had een mooie chemie met de homofobe arbeider Don (een beminnelijke Jamie Baughan). Hoewel hij de gebreken in het script minder makkelijk gladstrijkt (het moment in het verzorgingstehuis met zijn oude vader wringt), is Henry desondanks een genot om naar te kijken op zijn hoge hakken.

4. Een begenadigd ensemble

De voltallige cast bruist van vitaliteit, zingt loepzuiver (hoewel de dictie soms te wensen overlaat) en danst met uitbundige energie en ongebreideld plezier. De grote nummers zijn kleurrijk, vol spektakel en met precisie uitgevoerd. De bijrollen zijn over het algemeen goed bezet, met Michael Hobbs als George en Amy Ross als Nicola als uitschieters – de eerste vanwege zijn stijve hoffelijkheid en humor, de tweede als een wervelwind van ambitie op Jimmy Choo's.

Wanneer iedereen op het podium staat te zingen en dansen, is het bijna onmogelijk om niet te glimlachen. De finales van beide deelen zijn absolute opzwepers, wat voor schoenen je ook draagt. Het is moeilijk de neiging te weerstaan om mee te dansen of te klappen met de opgewekte deuntjes en de hartelijke vertolkingen.

5. Kostuums en Belichting

Gregg Barnes zorgt voor heerlijk campy kostuums voor Lola en haar 'Angels', waarvan sommige eerst gezien moeten worden om ze te geloven. Ze schreeuwen stuk voor stuk individualiteit en acceptatie (voor het geval de boodschap van het script de toeschouwer mocht ontgaan). Kenneth Posner belicht alles briljant – Kinky Boots is alleen al de moeite waard voor de lichtshow tijdens Lola’s laatste solo.

Top vijf redenen waarom Kinky Boots op West End niet voor een volmondig “Everyone Say Yeah” zorgt:

5. Geluidsbalans – John Shivers

De balans tussen zanger en orkest is vaak niet wat het moet zijn. Het orkest staat te luid en de versterking van de zangers is onvoldoende om de teksten goed over te brengen. Het is irritant dat dit niet klopt, want zeker bij een nieuwe musical is het horen en begrijpen van de teksten essentieel.

4. Regie – Jerry Mitchell

Mitchells grootste bijdrage zijn de strakke en pakkende danssequenties. De choreografieën met de lopende banden van de schoenenfabriek zijn bijzonder sterk. Maar als regisseur is hij te veel gefocust op de pailletten en de sterrenstatus, en te weinig op het minder zoetsappig en voor de hand liggend maken van het verhaal.

De show druipt van de goede bedoelingen; wat het nodig heeft is nuance en charme, en een regisseur die in staat is om de boel zo op te poetsen dat Kinky Boots je betovert in plaats van overrompelt. Er is meer subtiliteit nodig tussen al de glamoureuze laarzen, blote buikspieren en wervelende diva's.

3. Decorontwerp – David Rockwell

Het decor is saai. Het is efficiënt en compact, en ongetwijfeld goedkoop voor een tournee. Maar het draagt de sfeer van de zeer verschillende locaties waar de handeling zich afspeelt niet uit. En dat zou het absoluut wel moeten doen.

2. De muziek – Cyndi Lauper

Laupers score is een lappendeken. Het mist een echt samenhangend gevoel; nergens heb je het idee dat je naar een specifiek 'Kinky Boots'-geluid luistert. Het meeste materiaal ben je direct weer vergeten, ook al wordt het fantastisch gebracht. De nummers die eruit springen zijn al genoemd; “Sex Is In The Heel” is het andere nummer dat de aandacht verdient, vrijwel uitsluitend dankzij de uitvoering ervan.

Het slimste wat Lauper heeft gedaan, is ervoor zorgen dat elke akte eindigt met een knaller van een nummer gezongen door het hele ensemble. Dat werkt uitstekend en zorgt ervoor dat de gesprekken in de pauze en na afloop vol lof zijn; op de een of andere manier wordt de teleurstelling van de rest van de muziek weggevaagd door die opmerkelijke anthems en de onvergetelijke herinnering aan Lennox’ “The History Of Wrong Guys” en Henry’s “Hold Me In Your Heart” (beide echte showstoppers).

Het is lastig om niet te fantaseren over wat voor score Jerry Herman voor Kinky Boots geschreven zou hebben, en onmogelijk om niet te wensen dat hij dat had gedaan.

1. Het script – Harvey Fierstein

Hoe je het ook bekijkt, het script is verre van Fiersteins beste werk. Het is een puzzel van typische Fierstein-personages, situaties en kwinkslagen, met een laag sentimentaliteit over alles heen wat dreigt diepgaand te worden. Het is voorspelbaar en extreem; subtiliteit is ver te zoeken.

Er valt veel te lachen, maar niet genoeg om de hele avond de aandacht vast te houden. De centrale personages zijn niet voldoende uitgediept en niet consistent; als ze werken, is dat te danken aan de persoonlijkheid van de acteurs.

Om zich te kunnen scharen onder de grote Amerikaanse Broadway-musicals, moet dit nog verfijnd worden – script, muziek en regie hebben allemaal meer werk nodig.

Maar...

Die finales aan het einde van de aktes zijn heel bijzonder, en als je aan Kinky Boots denkt, zijn het die twee nummers (“Everybody Says Yeah” en “Raise You Up/Just Be”) die je met een goed gevoel naar huis laten gaan. Tel daar de belangrijke bijdragen van Lennox, Murphy en Henry bij op en je hebt een West End-hit die beter is dan zijn Broadway-voorganger.

BOEK NU TICKETS VOOR KINKY BOOTS