RECENSIE: La Traviata, King's Head Theatre ✭✭

Matthew Lunn recenseert Verdi's La Traviata, momenteel te zien in het King's Head Theatre.

Emma Walsh (Violetta), Alex Haigh (Elijah), Victor Sgarbi (Sinclair), Gráinne Gillis (Flora) in La Traviata. Foto: Bill Knight La Traviata

King's Head Theatre

2 oktober 2018

2 Sterren

Reserveer Nu

Bepaalde kunstvormen roepen onuitwisbare associaties op, en binnen de podiumkunsten is opera daarvan het ultieme voorbeeld. De muziek is tegelijkertijd hartstochtelijk en verheven; een uitdrukking van een onzegbare schoonheid die de gevangenen van Shawshank troost bood en miljoenen ontroerde tijdens het WK van 1990. Het bezit een inherente grootsheid, maar spreekt tegelijkertijd ons gedeelde begrip van de menselijke conditie aan.

De uitvoering van La Traviata in het King’s Head Theatre maakt deel uit van een programma met eigentijdse bewerkingen van klassieke opera's – een prachtig initiatief dat het genre introduceert bij een nieuw, en wellicht ietwat sceptisch publiek. Als vast onderdeel van de roemruchte Engelse pub-theatertraditie draagt de locatie enorm bij aan de charme, en dankzij het onberispelijke pianospel van Panaretos Kyriatzidis (een effectief gestroomlijnd arrangement) vormt de setting geen enkel beletsel voor de enscenering. Toch bleef ik in dit geval, ondanks een fantasierijk decor en een sensationele hoofdrol, achter met een gevoel van teleurstelling; het veelbelovende uitgangspunt kwam net niet helemaal uit de verf.

Emma Walsh als Violetta in La Traviata. Foto: Bill Knight

Violetta (Emma Walsh) is een danseres in een louche maar exclusieve stripclub, onder leiding van Flora (Gráinne Gillis) en bezocht door het Labour-parlementslid Richard Sinclair (Victor Sgarbi). Op een avond neemt hij zijn zoon Elijah (Alex Haigh) mee, een begenadigd muzikant met weinig ervaring met vrouwen. Hij valt als een blok voor Violetta, en zij grijpt de kans op een nieuwe start met beide handen aan. Noch Flora noch Sinclair kunnen de match echter verkroppen, en al snel staat Violetta voor een vreselijk dilemma.

Met een speelduur van slechts 110 minuten, inclusief pauze, is het stuk zeer toegankelijk voor degenen die – net als Blackadder – klagen over de eindeloze duur van opera. Het zorgt er echter ook voor dat het verhaal wat oppervlakkig blijft. Hoewel dit een terechte kritiek is op veel bekende opera's, valt het hier extra op. De handeling is gecondenseerd in vier afzonderlijke scènes, met het libretto van Becca Marriot en het veelzijdige decor – dat overtuigend verandert van nachtclub naar een eenvoudige kamer – als bindmiddel. De relatie tussen Violetta en Elijah is, net als bij Alfredo in Verdi's origineel, voorbij voordat het de kans krijgt om echt op te bloeien, of voordat onze hoop en vrees met de hunne kunnen meegroeien. Dat is op zich prima, maar het probleem is dat de bewerking dit niet compenseert door de belevingswereld van de personages verder uit te diepen.

Emma Walsh (Violetta) and Alex Haigh (Elijah) in La Traviata. Foto: Bill Knight

Het libretto van Marriott is taalkundig knap en vaak effectief, maar met uitzondering van Violetta ontbreekt het de personages aan diepgang. Sinclairs verwijzingen naar het schandaal dat Elijah boven het hoofd hangt als hij bij haar blijft, zijn te veel uitleg en te weinig stof tot nadenken. Tegelijkertijd wordt de bezitterige hartstocht en het terloopse seksisme van zijn zoon (gevoed door woede en drank) weliswaar gepresenteerd als iets wat relevant is voor een modern publiek, maar het wordt neergezet als de misplaatste passie van een wanhopige jongeman in plaats van toxische mannelijkheid. Omdat deze acties het grootste deel van zijn tijd op het podium bepalen, is het moeilijk te rijmen met de weemoedige breuk tussen het paar, die tragisch aanvoelde om de verkeerde redenen. Flora komt dan weer niet over als de onredelijke autoriteitsfiguur die het plot vereist, maar eerder als een gevoelloze maar zakelijke zakenvrouw wier acties, zonder de charismatische vertolking van Gillis, net zo goed buiten het toneel hadden kunnen plaatsvinden.

De drie bovengenoemde zangers waren uitstekend bij stem, waarbij Haigh en Sgarbi hoorbaar genoten van hun rollen naarmate de passies van hun personages opliepen. De krachtige mezzotonen van Gillis waren nog indrukwekkender en gaven Flora de nodige gravitas. De grootste lof gaat echter naar de sublieme Violetta van Walsh. Zij brengt de cyclus van pijn, liefde, woede en berusting in La Traviata meesterlijk in beeld met een indrukwekkend vocaal bereik, een onwrikbare toonvastheid en een zeer expressieve mimiek. Was de opera iets langer geweest, dan waren er wellicht meer filosofische en satirische mogelijkheden ontstaan, wat haar tragedie een onmisbare complexiteit zou hebben gegeven. Zoals het nu is, is het een gebrekkig stuk waarvan de waardering per toeschouwer zal verschillen, maar dat onmiskenbaar naar een hoger niveau wordt getild door de hoofdrolspeelster.

Alex Haigh (Elijah) and Gráinne Gillis (Flora) in La Traviata. Foto: Bill Knight

Deze La Traviata van het King's Head Theatre plaatst Verdi's tragedie in een hedendaagse setting, maar het lichte narratief en de onderontwikkelde personages lieten mij onvoldaan en niet geheel overtuigd achter. Desondanks zullen het uitstekende decor en de goede vertolkingen – niet in de laatste plaats de uitzonderlijke Violetta van Emma Walsh – mij aanmoedigen om ook toekomstig werk van dit gezelschap te gaan bekijken.

Te zien tot 27 oktober 2018

RESERVEER NU VOOR LA TRAVIATA