ELEŞTİRİ: La Traviata, King's Head Theatre ✭✭

Matthew Lunn, King's Head Theatre'de sahnelenen Verdi'nin La Traviata eserini değerlendiriyor.

Emma Walsh (Violetta), Alex Haigh (Elijah), Victor Sgarbi (Sinclair), Gráinne Gillis (Flora) La Traviata'da. Fotoğraf: Bill Knight La Traviata

King's Head Theatre

2 Ekim 2018

2 Yıldız

Şimdi Bilet Al

Bazı sanat dalları zihnimizde silinmez çağrışımlar bırakır; sahne sanatları arasında opera bunun en kusursuz örneğidir. Müziği hem tutkulu hem de yücedir; Esaretin Bedeli (Shawshank Redemption) sakinlerini teselli eden, İtalya 90 Dünya Kupası boyunca milyonlara eşlik eden o tarifsiz güzelliğin ifadesidir.  Özünde görkemli bir asalet taşırken, insanın ortak hikayesine de doğrudan hitap eder.

King’s Head Theatre’ın La Traviata prodüksiyonu, klasik operaların çağdaş uyarlamalarından oluşan programın bir parçası. Bu, türü yeni ve belki de operaya biraz mesafeli duran izleyicilerle tanıştırmak adına harika bir girişim. İngiliz pub tiyatrosu geleneğinin vazgeçilmezi olan mekanın kendisi bu büyünün büyük bir parçası; Panaretos Kyriatzidis’in kusursuz piyano performansı (düşük bütçeli ancak etkileyici bir düzenleme) sahneleme önünde hiçbir engel teşkil etmiyor. Yine de bu örnekte, hayal gücü kuvvetli bir dekora ve merkezdeki sansasyonel performansa rağmen, vadedilen kurgunun tam olarak oturmaması nedeniyle tiyatrodan hayal kırıklığıyla ayrıldım.

Emma Walsh, La Traviata'da Violetta rolünde. Fotoğraf: Bill Knight

Violetta (Emma Walsh), Flora'nın (Gráinne Gillis) yönettiği ve İşçi Partili politikacı Richard Sinclair'in (Victor Sgarbi) müdavimi olduğu, tekinsiz ama seçkin bir striptiz kulübünde dansçıdır. Bir akşam Sinclair, kadınlarla pek az tecrübesi olan yetenekli müzisyen oğlu Elijah'ı (Alex Haigh) getirir. Elijah, Violetta'ya aşık olur ve kadın bunu yeni bir başlangıç fırsatı olarak görür. Ancak ne Flora ne de Sinclair bu birlikteliği hazmedebilir; kısa süre sonra Violetta korkunç bir kararla karşı karşıya kalır.

Ara dahil sadece 110 dakika süren bu eser, Blackadder’ın operanın bitmek bilmeyen uzunluğundan dert yanan karakterleri gibi düşünenler için oldukça erişilebilir. Ancak bu durum, anlatımın biraz zayıf kalmasına neden oluyor. Bu eleştiri pek çok örnek opera için geçerli olsa da burada özellikle göze batıyor. Aksiyon dört ayrı sahneye sıkıştırılmış; Becca Marriott’un librettosu ve kulüpten pansiyon odasına başarıyla dönüşen çok yönlü dekor, parçaları bir arada tutmaya çalışıyor. Violetta’nın Elijah ile ilişkisi – Verdi’nin orijinalindeki Alfredo gibi – yeşermeye fırsat bulamadan, umutlarımız ve korkularımız onlarla beraber büyümeden bitiveriyor. Bu kabul edilebilir, ancak uyarlamanın karakterlerin dünyasını inşa ederek bu boşluğu dolduramaması asıl sorunu teşkil ediyor.

Emma Walsh (Violetta) ve Alex Haigh (Elijah) La Traviata'da. Fotoğraf: Bill Knight

Marriott’un librettosu dilsel açıdan yetkin ve yer yer etkileyici, ancak Violetta dışındaki karakterler derinlikten yoksun. Sinclair’in, oğlunun Violetta ile kalması durumunda çıkacak skandala dair referansları kışkırtıcı olmaktan ziyade fazla didaktik kalmış. Öte yandan, oğlunun sahiplenici tutkusu ve alkol ile öfkenin tetiklediği sıradan kadın düşmanlığı modern izleyici için son derece güncel olsa da, bu durum zehirli bir erkeklik olarak değil, çaresiz bir gencin yanlış yönlendirilmiş tutkusu olarak sunuluyor. Bu davranışlar karakterin sahne süresinin çoğunu kapladığı için, çiftin hüzünlü ayrılışıyla bu tutumları bağdaştırmak zorlaşıyor; sahne trajik hissettiriyor ama doğru nedenlerle değil. Aksine Flora, olay örgüsünün gerektirdiği o katı otorite figürü gibi değil de hissiz ama makul bir iş kadını gibi görünüyor. Gillis’in karizmatik performansı olmasaydı, Flora'nın eylemleri pekala sahne arkasında da gerçekleşebilirdi.

Bahsi geçen üç isim ses açısından mükemmeldi; Haigh ve Sgarbi, karakterlerinin tutkuları arttıkça rollerinin hakkını verdiler. Gillis’in güçlü mezzo tonları ise daha da etkileyiciydi ve Flora'ya hak ettiği ağırlığı kazandırdı. Ancak en büyük övgü, 'düşmüş kadın'ın (la traviata) acı, aşk, öfke ve kabulleniş döngüsünü etkileyici bir vokal menzili, sarsılmaz bir perde ve son derece içten bir yüz ifadesiyle canlandıran Walsh’un muhteşem Violetta'sına gitmeli. Opera biraz daha uzun olsaydı, trajedisine paha biçilmez bir derinlik katacak zengin felsefi ve hicivsel olasılıklar ortaya çıkabilirdi. Mevcut haliyle, izleyiciden izleyiciye etkisi değişebilecek kusurlu bir eser olsa da başrol oyuncusuyla kuşkusuz çıtayı yukarı taşıyor.

Alex Haigh (Elijah) ve Gráinne Gillis (Flora) La Traviata'da. Fotoğraf: Bill Knight

King’s Head Theatre’ın La Traviata’sı Verdi’nin trajedisini çağdaş bir dekora taşıyor ancak zayıf anlatım ve derinleşemeyen karakterler bende eksik bir tat bıraktı. Yine de başarılı dekor ve başta Emma Walsh’un olağanüstü Violetta’sı olmak üzere sergilenen iyi performanslar, topluluğun gelecek çalışmalarını takip etmemi sağlayacak.

27 Ekim 2018'e kadar

LA TRAVIATA İÇİN ŞİMDİ BİLET ALIN