RECENSIE: Little Miss Sunshine, Arcola Theatre ✭✭✭

Julian Eaves recenseert de musical Little Miss Sunshine, die momenteel in het Arcola Theatre te zien is voorafgaand aan een tournee door het Verenigd Koninkrijk.

V.l.n.r. Voor: Lily Mae Denman, Sev Koeshgerian, Laura Pitt-Pulford. Achter: Paul Keating, Gary Wilmot, Gabriel Vick. Foto: Manuel Harlan Little Miss Sunshine

Arcola Theatre,

1 april 2019

3 Sterren

Boek Nu

Terwijl de rijen voor het Apollo Theatre aan Shaftesbury Avenue zich vullen met theatergekke jongeren en hun gehoorzame families die komen aanbidden bij de tempel van 'Jamie', zoeken theaterproducenten door het hele land naar hun eigen versie van de heilige graal van de musical: een gegarandeerde hit van vergelijkbare omvang. Selladoor Productions gelooft, in samenwerking met het Arcola Theatre, wellicht die troef in handen te hebben met de Europese première van deze bijna tien jaar oude creatie van Sundance-La Jolla-Off-Broadway. Het verhaal gaat over een meisje uit New Mexico dat droomt van de showbizz en haar hele familie meetrekt op een reis naar een missverkiezing voor kleuters in het verre Californië. Deels een roadmovie over een excentrieke familie, deels een modern sprookje; het is een mix van 'Annie', 'Gypsy' en 'Matilda'. Met een script van James Lapine en muziek van William Finn – het team achter het grote succes 'The 25th Annual Putnam County Spelling Bee' – zijn de verwachtingen hooggespannen. Regisseur Mehmet Ergen, oprichter van het Arcola, heeft bovendien een sterke reputatie als het gaat om ongebruikelijke en uitdagende musicals. Er is een aanzienlijke cast samengesteld voor een grote nationale tournee langs flinke zalen, inclusief vier kinderen die allemaal drie dubbel bezet zijn. Het ensemble bestaat uit een aantal van de beste musicalacteurs van het land.

V.l.n.r. vanaf voor: Laura Pitt-Pulford, Gabriel Vick, Gary Wilmot, Paul Keating, Lily-Mae Denman en Sev Keoshgerian. Foto: Manuel Harlan

Wat dat betreft is de cast zonder twijfel het grootste lichtpunt van deze productie. Hoewel het publiek van nature sympathiseert met de hoofdrolspeelster en de drie etterbakjes om haar heen, moet je eigenlijk wel een zwak hebben voor de 'automaten' van de toneelschool om ze echt te omarmen. Persoonlijk doe ik dat: ik ben dol op de drie 'Mean Girls' (inderdaad, ook de titel van een andere show), die de onverstoorbare, optimistische Olive (Lily Mae Denman, Evie Gibson en Sophie Hartley-Booth) treiteren. William Finns vrolijke melodieën passen perfect bij deze personages, en de show is op z'n best wanneer zij centraal staan.

Lily-Mae Denman en de Mean Girls in Little Miss Sunshine. Foto: Manuel Harlan.

De rest van de familie krijgt wat zwaarder materiaal voor de kiezen, wat vraagt om een sterkere maag enwellicht een andere soundtrack. Als de lijdzame moeder Sheryl Hoover, het enige gezinslid met beide benen op de grond, levert Laura Pitt-Pulford opnieuw een briljante acteerprestatie af. Haar vertolking zit vol kleine, rake details die haar kwaliteiten als zingende actrice benadrukken: een getekend gezicht, scherpe blik en menselijke tederheid. Gabriel Vick overtuigt als haar dromerige echtgenoot Richard – steviger dan toen ik hem voor het laatst zag – als het type dat in een VW-busje rijdt en de wereld wil verbeteren, terwijl hij onbewust steeds saaier en conventioneler wordt. Dan is er nog de zwijgzame zoon Dwayne, die Nietzsche leest en indrukwekkend wordt neergezet door nieuwkomer Sev Keoshgerian. De schaduwzijde van het verhaal is echter vluchtig: het hart van de show ligt, zoals bij de meeste musicals, bij het positivisme. Geen beter voorbeeld daarvan dan opa Hoover, de heroïne-snuivende levensgenieter, vertolkt met perfecte timing door Gary Wilmot. Zijn nummer 'The Most Beautiful Girl In The Van' is een meesterwerkje en het moment dat het publiek echt raakt. Hij is een genot om naar te kijken.

Paul Keating in Little Miss Sunshine. Foto: Manuel Harlan

Ook mee op reis is Paul Keatings personage Frank, de suïcidale, homoseksuele broer van Sheryl, wiens stem de warmte van zijn ziel verraadt. In een van de wat geforceerde scènes komt Frank onderweg toevallig figuren uit zijn verleden tegen: zijn oude liefde Joshua Rose (Matthew Macdonald) en de rivaal die hem afpakte, de gladde Larry (Ian Carlyle). Daarnaast zien we sterke bijrollen van Imelda Warren-Green als de droogkomische Linda en de ongemakkelijke Miss California.

Gary Wilmot, Laura Pitt-Pulford, Gabriel Vick and Paul Keating in Little Miss Sunshine. Foto: Manuel Harlan

Er is natuurlijk nog een ander personage: het busje. Musicals met voertuigen die goed werken, gebruiken deze meestal spaarzaam. Zelfs de titelhoofdrol in 'Chitty-Chitty-Bang-Bang' staat relatief weinig op het podium. In 'Oklahoma' verschijnt de koets pas aan het einde. Wanneer een groot deel van de show bestaat uit mensen die in een stilstaand voertuig zitten, heeft de cast een zware kluif aan het vasthouden van de aandacht. Dat blijkt hier helaas ook het geval.

Het decorontwerp van David Woodhead, met een wegenkaart van het zuidwesten, is sfeervol, maar de fysieke uitwerking van het busje met keukenstoelen op een onderstel werkt niet helemaal. Gelukkig wordt dit in de tweede akte losgelaten, al volgt dat na een nogal abrupt einde van de eerste akte. Er zitten meer structurele eigenaardigheden in: een eenmalige flashback voor het ouderlijk paar die nergens naar terugkeert, en de 'Mean Girls' die in de eerste akte als een soort onzichtbaar koor fungeren maar in de tweede akte plotseling echte concurrenten worden. Hun optreden tijdens de finale is overigens een hoogtepunt, maar het schreeuwt om een groot muzikaal nummer dat helaas uitblijft. De liedjes vertragen het verhaal eerder dan dat ze het voortstuwen, wat vreemd is voor een roadmovie. Bovendien zet het openingsnummer een nogal sombere toon waar de cast de rest van de avond tegenop moet boksen.

Ian Carlyle, Imelda Warren-Green, Lily-Mae Denman en de Mean Girls. Foto: Manuel Harlan

Zoals velen al opmerkten, hield de show het in New York niet lang vol. Er is veel aan gesleuteld, maar het lijkt alsof men het niet eens kon worden over wat voor soort show het moet zijn. Is het voor kinderen? Voor volwassenen? De kern van het verhaal – de botsing tussen de morele chaos van de familie Hoover en de verstikkende conformiteit van de missverkiezing – wordt door Lapine's script ontweken. Hierdoor mist de vertelling uiteindelijk een kloppend hart en stelt het script teleur.

Ian Carlyle en Matthew McDonald. Foto: Manuel Harlan

Ondanks deze kanttekeningen schittert het lichtontwerp van Richard Williamson en doet het geluidsontwerp van Olly Steel zijn best in de lastige akoestiek van het Arcola. De choreografie van Anthony Whiteman brengt energie in de statische momenten en de muzikale leiding van Arlene McNaught zorgt voor een gepolijst Broadway-geluid. Veel getalenteerde mensen hebben hun best gedaan om er iets moois van te maken. Maar het feit blijft dat deze productie in New York slechts twee maanden draaide, en ik vraag me af of de Britse tournee succesvoller zal zijn. Of dit de nieuwe 'Jamie' is, valt nog te bezien.

TOURSUREMA LITTLE MISS SUNSHINE