RECENSIE: Little Miss Sunshine, New Wolsey Theatre (Britse Tournee) ✭✭✭

Paul T Davies recenseert Little Miss Sunshine in het New Wolsey Theatre tijdens de Britse tournee.

Little Miss Sunshine De Musical

New Wolsey Theatre, Ipswich

24 mei 2019

3 Sterren

Schema Britse Tournee

“Hoe schrijf je een hitmusical? Simpel. Maak een film en wacht dertig jaar op de bewerking – uiteindelijk gebeurt het vanzelf.” Dat zei een grapjas op Twitter, en het voelt inderdaad alsof elke bioscoophit uit de jaren '80 wordt voorzien van een partituur en wat danspasjes. Het blijft een gewaagde onderneming: hoewel de herkenbaarheid van het onderwerp publiek trekt, is het extra lastig om een cultfilm te bewerken – zo'n indie-hit die doorbrak bij het grote publiek en door fans vurig wordt beschermd. Little Miss Sunshine is zo'n geval. Met een licht gewijzigde cast ten opzichte van de première in het Arcola Theatre, streek de musicalbewerking van de bekroonde Oscar-film neer in het New Wolsey.

Het is het charmante en fantastische verhaal van de ontwrichte familie Hoover, die wordt herenigd wanneer dochter Olive (min of meer per ongeluk) de finale haalt van de Little Miss Sunshine-schoonheidswedstrijd. Dit vereist een roadtrip naar Californië. Opa is een cocaïneverslaafde die uit zijn verzorgingstehuis is gezet wegens drugsgebruik en seksuele intimidatie; moeder Sheryl is de rots in de branding die de boel bij elkaar probeert te houden; vader Richard is een eeuwige optimist wiens 'Tien stappen naar succes' het geduld van zijn gezin behoorlijk op de proef stellen; zoon Dwayne heeft een gelofte van stilte afgelegd totdat hij bij de luchtmacht mag en haat zijn familie sowieso; en de homoseksuele oom Frank voegt zich bij hen direct na een zelfmoordpoging, nadat hij verliefd werd op een leerling die hem verliet voor een andere docent. Zoals in alle roadmovies leert de familie gaandeweg veel over elkaar terwijl ze langzaam transformeren tot een functionerende eenheid.

De productie is perfect gecast. Omdat veel afhangt van Olive, was Lily Mae Denman (op de avond dat ik er was) simpelweg perfect: charmant, onschuldig en moeiteloos dwars door alle onzin van haar familie heen prikkend. Lucy O’Bryne was uitstekend als moeder Sheryl, balancerend op het randje van een inzinking maar toch de regie houdend. Samen met de voortreffelijke Richard van Gabriel Vick vormde ze een sterk gezinshoofd, ook al lijken ze aan de buitenkant mislukkelingen. Sev Keosggerian was een geweldige, door angst geteisterde en veelal zwijgzame Dwayne, en Paul Keating bracht als oom Frank een prachtige melancholie en zelfmedelijden, gemengd met precies genoeg anarchie om de familie op te schudden. Het beste was nog Mark Moraghans politiek incorrecte, drugsgebruikende, sexy en toch sympathieke opa, die voor een energie zorgde die de eerste helft uitstekend voortstuwde. Hoewel hij hier minder grof en bijtend is dan in de film – wat jammer is – zorgt zijn liefde voor zijn kleindochter voor een van de meest ontroerende relaties in de show.

Maar er is een probleem, en een behoorlijk groot probleem voor een musical: de muziek is direct weer vergeten. Hoewel het script van Sondheim-vertrouweling James Lapine sterk is, voelen de muziek en liedteksten van William Finn geforceerd aan. De meeste teksten zijn in de vorm van dialoog, waardoor het geheel wellicht beter als toneelstuk had gewerkt; veel nummers missen de emotionele impact die nodig is op sleutelmomenten. Wanneer Richard bijvoorbeeld over zijn vader zingt, reageert opa niet met zijn kant van het verhaal, wat eendimensionaal aanvoelt. En voor wie de film kent (SPOILER ALERT voor wie dat niet doet): opa sterft tijdens de reis – hier vlak voor de pauze – en we missen hem enorm in de tweede akte. Ook krijgt Olive te maken met een paar 'Mean Girls' die haar belachelijk maken. Deze actrices spelen ook de andere missen in de wedstrijd, maar ze zijn veel ouder dan Olive, wat er eerlijk gezegd vreemd uitziet. Het helpt ook niet dat er sprake is van flink wat opvulling, puur bedoeld om de meiden tijd te geven voor hun kostuumwissels.

Dat gezegd hebbende: wanneer Olive haar dans doet en de ongemakkelijke sfeer van het origineel perfect vangt, waarna haar familie zich uit protest tegen de autoriteiten bij haar voegt, is dat puur genieten en kun je niet anders dan voor hen juichen. Als de muziek beter was, zou ik deze roadtrip zo opnieuw maken. Maar het werkt beter als toneelstuk; in dat geval blijf ik liever thuis om de dvd te kijken. Jammer, want de muzikale intermezzo's zorgen ervoor dat de show steeds hapert, net als de camper van de Hoovers.

Schrijf je in voor onze MAILINGLIJST