RECENSIE: Lucky Stiff, Union Theatre ✭✭✭✭

Het gezelschap van Lucky Stiff Lucky Stiff

Union Theatre,

29 september 2017

4 sterren

Boek tickets Het is altijd een genoegen om deze grappige, slimme show te zien, het eerste succes van Lynn Ahrens (script en liedteksten) en Stephen Flaherty (muziek): een heerlijke, kolderieke klucht waarbij de actie wordt omlijst door muzikale nummers.  Het is een simpel verhaal, helder verteld, en biedt volop ruimte voor dertien karakterrollen, waardoor het vaste prik is op toneelscholen.  Veel van die jeugdige, energieke en bruisende sfeer is terug te vinden in de debuutproductie van Paul Callen, waarin hij zijn talent en visie naadloos laat versmelten met de flitsende choreografie van de veelgevraagde Jamie Neale. Het podium is gevuld met voornamelijk jonge acteurs, die overduidelijk genieten van de levendigheid en het showmanshap dat ze in de les hebben geleerd.  In de beste 'Union'-traditie vormen de dansnummers het hoogtepunt; Neale zet direct de toon met een pittige opening, vlijmscherp en uiterst charmant. Hij blijft verrassen met bewegingen die getuigen van souplesse en precisie - wacht maar op de fantastische kick-line later in de voorstelling!  Het is een plaatje.  Die sfeer van hectiek - zo kenmerkend voor een klucht - is volop aanwezig, maar verder is veel anders in deze interpretatie.

De laatste keer dat ik deze show zag, was in een conventioneel decor, waarbij de nadruk lag op het 'realisme': er was veel getier met deuren die op het juiste moment open en dicht sloegen, met alle verwikkelingen van dien.  Een klucht steunt op het spel tussen wat wij en de personages weten en wat er te zien is.  Het ontwerp van Reuben Speed rekent daar simpelweg mee af en biedt ons een transparante ruimte, een nagenoeg leeg tableau met slechts zeven skeletachtige deurkozijnen en wat schilderijlijsten.  Dit verandert de aard van het stuk volledig.  De humor komt niet langer alleen voort uit de dolgedraaide plot, maar we merken dat we echt luisteren naar wat er gezegd wordt en de situaties serieus nemen.  Sam Waddington geeft met prachtig licht karakter en sfeer aan het verder kale terrein.  En in een hoek houdt de behendige ritmesectie van Richard Baker (met Richard Burden op bas en Alex Bramwell op drums) de partituur draaiende, als een knotsgek cocktail-ensemble in een bizar hotel aan de Rivièra.

We bevinden ons in Zuid-Frankrijk (althans, het grootste deel van de show).  Harry Witherspoon, vertolkt door Tom Elliot Reade, ontvlucht zijn saaie baan als schoenverkoper voor een Graham Greene-achtig avontuur in de hoop een mysterieuze erfenis te bemachtigen.  Terwijl hij verstrikt raakt in zaken die hem boven de pet gaan, ontmoet hij de charmante Annabel Glick (Natasha Hoeberigs), die - uiteraard - op diezelfde erfenis aast.  Ondertussen zit de pittige schurk Rita La Porter (Natalie Moore-Williams) hen op de hielen. Ze is even schietgraag als altijd en bereid tot het uiterste te gaan, met de klungelige hulp van Vincent Di Ruzzio (Tom Keeling).  Ook de Luigi Gaudi van Jonathan Leinmuller jaagt op de schat, al duurt het even voordat we begrijpen waarom.  De vreemdste bepaling in het testament is echter dat Harry op vakantie naar Frankrijk moet met het lijk van zijn weldoener, Tony Hendon (Ian McCurrach), die in een rolstoel wordt rondgereden en zo is opgemaakt dat hij nog net voor levend door kan gaan.

Rond deze centrale figuren draait een constant wisselend ensemble: de nachtclubzangeres Dominique du Monaco (Lydia Marcazzo), het slungelige kamermeisje (Elizabeth Bright), de treffend neergezette rollen van Beth Clarence, de advocaat (Tom Mann), de ober (Blake Patrick Anderson) en de piccolo (Daniel Urich).  Urich, die ook de rol van ceremoniemeester in de nachtclub van Du Monaco vervult, krijgt een van de meest memorabele vocale momenten van de avond; zijn stem is een van de grootste verrassingen van de show - houd hem in de gaten.

Verder vormen de muzikale nummers - die bijna allemaal in een andere stijl zijn geschreven - een eerbetoon van Ahrens en Flaherty aan de songwriters die zij bewonderen. Zo horen we invloeden van Sondheim in 'Something Funny's Going On', doet het liefdesduet 'Nice' denken aan Maltby en Shire, meet Rita zich een Shirley Bassey-stijl aan in 'Rita's Confession', en brengt Dominique in 'Speaking French' een schitterende parodie op Edith Piaf.  Eén van de charmes van de show is het raden naar de inspiratiebronnen; het maakt de voorstelling meer een doldwaze revue dan een traditionele musical, maar dat past perfect bij de vrolijke pretenties.

Het is een heerlijk avondje uit, prachtig vormgegeven met een originele kijk op een beproefd concept, en er valt genoeg te lachen.

Tot 21 oktober 2017

LUCKY STIFF TICKETS