RECENSIE: Momma Golda, King's Head Theatre ✭✭✭

Jennifer Christie bespreekt Momma Golda met Thelma Ruby in de hoofdrol in het King's Head Theatre.

Momma Golda

King’s Head Theatre

4 november 2018

3 sterren

Boek nu Momma Golda is een eerbetoon aan twee bijzondere vrouwen. De eerste is natuurlijk de vrouw waar het verhaal om draait: Golda Meir. Geboren als Golda Mabovitch (3 mei 1898 – 8 december 1978), was zij een Israëlische lerares, kibboetsnik, staatsvrouw, politica en de vierde premier van Israël. Ongeacht je politieke voorkeur is het leven van Golda Meir het bestuderen waard vanwege haar enorme focus en toewijding. De hoofdrolspeelster Thelma Ruby is de andere indrukwekkende dame van het stuk. Net als Meir heeft mevrouw Ruby een lange en glansrijke carrière achter de rug. Ze steekt haar leeftijd niet onder stoelen of banken; ze is 93, maar die leeftijd is volkomen irrelevant als je kijkt naar de omvang van de rol die ze in Momma Golda neerzet. Het is een kolossale rol die op elke leeftijd een uitdaging zou zijn voor zowel het energieniveau als het geheugen. Momma Golda werd bewerkt door Ruby en haar overleden echtgenoot Peter Frye, gebaseerd op een origineel stuk van William Gibson. Gibsons Golda had een grote cast die meer dan 40 personages speelde, maar Momma Golda is teruggebracht tot slechts twee acteurs: Ruby, die Golda speelt vanaf vijfjarige leeftijd, en Sean Baker, die een keur aan diplomaten en politici vertolkt, evenals Golda's vader Moishe Mabovitch en haar echtgenoot Mossir Myerson. Momma Golda is een vertelling doorspekt met korte gespeelde scènes. De tijdlijn is grillig en springt voortdurend heen en weer, wat het geheel complex en soms wat versnipperd maakt.

Als Golda wisselt Ruby zelden van kostuum en verlaat ze nog minder vaak het toneel. Haar transformatie van de gestreste en zieke Golda die de crisis van de Jom Kippoer-oorlog in 1973 probeert te beheersen, is een masterclass in personage-opbouw. De omslag wordt bereikt met niets meer dan een interne verschuiving van energie, waardoor de 75-jarige staatsvrouw plotseling verandert in een vijfjarig kind of een verliefde jonge vrouw.

Sean Baker moet zich als vertolker van alle andere personages echter een soort caleidoscopische acteur voelen; soms moet hij al van personage wisselen terwijl hij van de ene naar de andere kant van het podium loopt. Baker is, net als Ruby, een acteur met een schat aan ervaring en overduidelijke vaardigheden. Toch leek het op dit moment net één personagewissel te veel.

Momma Golda is een ongecompliceerde weergave van de feiten rondom het leven van Golda Meir en met name de beginperiode van de Jom Kippoer-oorlog. Wie echter op zoek is naar een scherpere duiding van de vrouw en haar politieke drijfveren, zal die hier niet direct vinden; daarvoor is in dit stuk te weinig ruimte voor diepgang.

Aan de creatieve kant was de sobere enscenering van regisseur Sarah Berger effectief en werd deze aanzienlijk versterkt door het lichtontwerp van Clancy Flynn. Zijn gebruik van slechts een paar lampen was essentieel voor het markeren van overgangen in tijd en plaats. Ook werd er gedurende het hele stuk slim gebruikgemaakt van de soundtrack.

Nog te zien tot 12 november

BOEK NU VOOR MOMMA GOLDA