Sinds 1999

Betrouwbaar nieuws & recensies

26

jaar

het beste van het Britse theater

Officiële tickets

Kies je zitplaatsen

Sinds 1999

Betrouwbaar nieuws & recensies

26

jaar

het beste van het Britse theater

Officiële tickets

Kies je zitplaatsen

  • Sinds 1999

    Betrouwbaar nieuws & recensies

  • 26

    jaar

    het beste van het Britse theater

  • Officiële tickets

  • Kies je zitplaatsen

NIEUWS

RECENSIE: Nightfall, Bridge Theatre ✭✭✭

Gepubliceerd op

Door

pauldavies

Share

Paul T Davies bespreekt het toneelstuk Nightfall van Barney Norris, dat nu te zien is in het Bridge Theatre.

Claire Skinner (Jenny) en Sion Daniel-Young (Ryan) in Nightfall. Foto: Manuel Harlan Nightfall

The Bridge Theatre

9 mei 2018

3 Sterren

Boek Nu

Drie producties onderweg en het Bridge Theatre blijft de ster van de show. Voor Nightfall is het theater omgebouwd naar een thrust-stage (een podium omringd door publiek aan drie zijden), wat de dynamiek tussen toneel en zaal opnieuw verandert; het is echt een prachtige ruimte. Bij het rurale familiedrama van Barney Norris worden hierdoor echter ook de beperkingen van het script blootgelegd; het stuk voelt wat verloren in de grote zaal en de personages zijn niet gelaagd genoeg om de potentie van de tekst volledig waar te maken.

Claire Skinner (Jenny) en Ukweli Roach (Pete) in Nightfall. Foto: Manuel Harlan

Dit is geen idyllisch plattelandstafereeltje; de familie worstelt nog steeds met het overlijden van de vader in 2016. Moeder Jenny kan het verleden niet loslaten, raakt diep in de schulden en dreigt af te glijden in een alcoholverslaving, terwijl ze zich vastklampt aan een geïdealiseerd beeld van haar echtgenoot en hun gezamenlijke verleden. Haar kinderen, Ryan en Lou, zijn de personificatie van ‘Generation Rent’: ze kunnen niet ontsnappen of vooruitkomen zonder de financiële zekerheid die ze maar niet weten te bereiken. Huisvriend Pete, de ex van Lou, verschijnt weer op het toneel nadat hij is vrijgelaten uit de gevangenis na een geweldsincident, en hij en Lou blazen hun relatie nieuw leven in.

Ophelia Lovibond (Lou), Claire Skinner (Jenny), Sion Daniel-Young (Ryan) en Ukweli Roach (Pete) in Nightfall. Foto: Manuel Harlan

Nu hou ik net zoveel van een theatrale metafoor als iedere andere theaterliefhebber, maar de oliepijpleiding die de boerderij in tweeën splijt – en die de vader bleek te hebben aangelegd puur om een naburige boer te dwarsbomen – had net zo goed het woord ‘Brexit’ op de zijkant kunnen hebben staan. De voortdurende discussies over ‘leave or remain’ op het land worden op den duur wat vermoeiend. Het stuk begint wanneer Ryan en Pete illegaal olie aftappen van de leiding om de hoogonstnodige inkomsten te vergaren voor hun schulden. De eerste akte mist focus, maar eindigt met een prachtig, spontaan aanzoek dat Lou een ontsnappingsroute biedt: samen met Ryan naar Dubai verhuizen.

Sion Daniel-Young (Ryan), Claire Skinner (Jenny), Ophelia Lovibond (Lou) en Ukweli Roach (Pete) in Nightfall. Foto: Manuel Harlan

De cast is uitmuntend en werkt hard om de inconsistenties in het script te verbloemen. Met een rol die balanceert tussen een door rouw getroffen weduwe en een manipulatieve matriarch, slaagt Claire Skinner erin om Jenny met beide benen in de realiteit te houden, vooral wanneer ze haar angst uit om alleen achter te blijven. Ophelia Lovibond vangt treffend het verlangen van Lou om weg te gaan en elders een leven op te bouwen, op een plek waar een knuffel niet aanvoelt als een ketting. Sion Daniel-Young is steengoed als Ryan; hij brengt een wanhopig optimisme over, maar toont ook dat hij de realiteit van de situatie drommels goed inziet; hij is degene die de boerderij zou kunnen redden. Als Pete is Ukweli Roach perfect als de jonge man die een tweede kans krijgt en vastberaden is deze te grijpen. Ik heb alleen het gevoel dat Norris de boel dramatisch niet echt op de spits drijft; de personages worden te makkelijk vergeven voor hun fouten en de inzet wordt nergens echt verhoogd.

De regie van Laurie Sansom heeft overigens een prettig tempo, het decorontwerp van Rae Smith is prachtig en Norris heeft een aantal sterke oneliners geschreven. Uiteindelijk voelt dit stuk echter beter op zijn plaats in de intimiteit van het Dorfman of de Royal Court Upstairs (waar het grimmigere, maar effectievere plattelandsdrama Gundog eerder dit jaar te zien was). Het roept bovendien de vraag op hoe de solovoorstelling van Laura Linney in My Name is Lucy Barton (de volgende productie in het Bridge) zal overkomen in deze ruimte.

BOEK NU VOOR NIGHTFALL IN HET BRIDGE THEATRE

Deel dit artikel:

Deel dit artikel:

Ontvang het allerbeste van het Britse theater direct in je inbox

Wees er als eerste bij voor de beste tickets, exclusieve aanbiedingen en het laatste nieuws uit West End.

U kunt zich op elk gewenst moment afmelden. Privacybeleid

VOLG ONS