RECENSIE: Nuclear War, Royal Court Jerwood Theatre Upstairs ✭✭✭✭

Andrew Sheridan, Beatrice Scirocchi, Maureen Beattie, Gerrome Miller en Sharon Duncan-Brewster in Nuclear War

Royal Court Jerwood Upstairs

24 april 2017

Vier sterren

Boek Nu

Simon Stephens presenteert slechts 12 pagina's tekst voor zijn nieuwste werk, Nuclear War. Hij omschrijft het zelf als "een reeks suggesties voor een theatervoorstelling", waarbij hij de beslissingen over de enscenering overlaat aan zijn artistieke partners, zoals de regisseur. "Al deze woorden mogen door de acteurs worden uitgesproken, maar niets hoeft," voegt hij daaraan toe. In samenwerking met regisseur Imogen Knight en dramaturg Lucy Morrison is het resultaat een gedurfd, experimenteel stuk dat zowel fascinerend als verontrustend en bij vlagen verbijsterend is.

Gerrome Miller en Beatrice Scirocchi

Het stuk raakt aan thema's als verlies en vervreemding, die we ook terugzien in eerder werk van Stephens zoals Harper Regan en Port. We worden meegenomen in de wereld van een naamloze vrouw die, zeven jaar na de dood van een geliefde (vermoedelijk haar partner), kampt met een overweldigend verdriet. Met Maureen Beattie in de hoofdrol horen we haar gekwelde gedachten, zowel live uitgesproken als via een vooraf opgenomen voice-over. Ze wordt bijgestaan door vier andere acteurs die vrijwel woordeloos om haar heen bewegen. Terwijl ze door Londen reist met de Underground, door de drukke straten wandelt of in een koffietentje zit, ervaren we alles vanuit haar versplinterde perspectief, compleet met angstaanjagende visioenen en een overweldigende geluidsmuur. De pijn van haar verlies wordt gespiegeld door haar wanhopige verlangen naar menselijk contact, waaronder de behoefte aan seks "voor nog één laatste keer". De taal is poëtisch en vaak abstract, schakelend van het alledaagse naar "de gedachten die aan de binnenkant van mijn hoofd zijn gekrast".

Beatrice Scirocchi, Andrew Sheridan, Maureen Beattie, Gerrome Miller en Sharon Duncan-Brewster

Onvermijdelijk is de ervaring somber en onbehaaglijk, maar er zijn momenten van lichtheid, zoals haar onconventionele poging om een jongeman aan te spreken in de metro. We krijgen ook een glimp van de vreugde die zij zich herinnert uit haar tijd met haar geliefde, wanneer de bijrollen onbeholpen zingen en dansen op When the Baby in My Lady Gets the Blues van countryzanger Mickey Newbury.

Sharon Duncan-Brewster, Gerrome Miller, Beatrice Scirocchi en Andrew Sheridan.

Het publiek zit op een bonte verzameling eetkamerstoelen rondom een kale ruimte, die wordt opgebroken door Chloe Lamfords decor van verstoorde huiselijke objecten. Dit constante vloeibare en veranderlijke karakter wordt versterkt door het lichtontwerp van Lee Curran en het geluid van Peter Rice. De trefzekere hoofdrol van Beattie wordt uitstekend ondersteund door Sharon Duncan-Brewster, Gerrome Miller, Beatrice Scirocchi en Andrew Sheridan, wier gechoreografeerde bewegingen het geheel deels tot een dansvoorstelling maken. Hoewel de voorstelling soms verwarrend en desoriënterend is, blijft het de volle 45 minuten boeien. Je verlaat de zaal met woorden, klanken en beelden die nog lang blijven nazinderen.

Te zien tot en met 6 mei 2017

Foto's: Chloe Lamford

RESERVEER TICKETS VOOR NUCLEAR WAR IN HET ROYAL COURT